«ANIMATEUR», μία νουβέλα της Λένας Μαυρουδή Μούλιου έρχεται σε συνέχειες στη Λόγω Γραφής

Η νουβέλα «Animateur», της πολυβραβευμένης φίλης και συνεργάτιδάς μας συγγραφέα Λένας Μαυρουδή Μούλιου, θα δημοσιευτεί σε συνέχειες στη Λόγω Γραφής. Η πολυγραφότατη συγγραφέας, που σας έχει δώσει τις αγαπημένες σας σειρές διηγημάτων «Της Λένας τα διηγήματα», «Ιστορίες του φαρμακείου» και «Πέρσα Βουδούρη, η Ελληνίδα Miss Marple», επιστρέφει αυτή τη φορά με την υπέροχη νουβέλα «Animateur» (εκδ. τοβιβλίο), σε πρώτη δημοσίευση διαδικτυακά στη Λόγω Γραφής! Κάθε Τετάρτη βράδυ στις 9 μ.μ. κι ένα

Συνεχίστε...

«Μία απλή μέρα», γράφει η Στεφανία Ρουλάκη

«Μαμά τσίσα» είναι το δικό μου, φυσικό ξυπνητήρι, που ακόμα και τις μέρες της καραντίνας  χτυπά αλύπητα γύρω στις 07.00 π.μ.. Με τραβά από το χέρι και πάμε για το μπάνιο. Κουτουλάμε κι οι δυο, η μία στην κάσα της πόρτας κι η άλλη, η μικρή, στο πόμολο. Ρίχνουμε λίγο νερό στα μούτρα μας, μπας κι ανοίξει το μάτι. Επιστρέφω στο κρεβάτι, για να ξυπνήσω και το τρίτο μέλος της οικογένειας, τον άντρα μου, που πρέπει να τηλεργαστεί. Τον χαϊδολογάω λίγο, χωρίς τον «διακόπτη» ανάμεσά μας και η μέρα έχει

Συνεχίστε...

«Αραμπάς περνά, σκόνη γίνεται…», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Ο πατέρας  μου ήταν ταξιδευτής. Πάντα έλειπε από  το σπίτι  γιατί ταξίδευε. Κάποτε μας έπαιρνε κι εμάς. Δεν ήταν εύκολο  να ταξιδεύει όλη η οικογένεια.  Εγώ τι θα έκανα, πόσα σχολεία θα άλλαζα; Δεν  έκανα φιλίες  από τον φόβο μην τις χάσω. Έτσι ήμουν πολύ μοναχική  ή πολύ δοτική όταν για λίγο  βρισκόταν μια φίλη  στη ζωή μου.  Κερδισμένη  ήμουν  και μοναχική  από  τις  αλλαγές που βίωνα. Δρόμοι, κόσμος,  πλατείες,  ξενοδοχεία, σπίτια, πρόσωπα,  φωνές, τόνοι,  μυρωδιές, γεύσεις. Έμαθα να

Συνεχίστε...

  «Τα απομεινάρια ενός καλοκαιριού», ένα διήγημα της Αντωνίας Σκανδάλη

Ότι απέμεινε να θυμίζει το καλοκαίρι, μια θάλασσα. Δεν χάνει ποτέ το χρώμα της, αλλάζει αποχρώσεις ανάλογα με τις εποχές. Η διάθεση της άλλοτε ήρεμη, μέτρο δεν έχει η απεραντοσύνη της. Η χειμωνιάτικη παγωμένη όψη της είναι άγρια, κύματα αγκαλιάζουν με ορμή την άμμο. Μοιάζει θυμωμένη, ταραγμένη, πληγωμένη και μόνη. Κάνεις δεν τολμά να κολυμπήσει στην ταραχή της. Ο ουρανός η μόνη της συντροφιά στο χειμωνιάτικο ταξίδι της. Γκρίζα σύννεφα τον στολίζουν λες και πενθούν και αυτά τη μοναξιά της. Τα

Συνεχίστε...

«Στις γειτονιές της Πλάκας», ένα ποίημα της Μαρίας Παλιούρα 

Στις γειτονιές της Πλάκαςκλειστά τα μαγαζάκια,ρολά κατεβασμένακι έρημα τα σοκάκια.

Δε βλέπεις πια ανθρώπους,να ‘φύγαν για άλλους τόπους;Κι οι φωτεινές βιτρίνεςσκοτείνιασαν κι εκείνες.

Και τα μικρά πουλάκιαλυπούνται και εκείνα,κούρνιασαν στα δεντράκιαστην άδεια την Αθήνα…

Πού χάθηκαν τα γλέντιαστης Πλάκας τα σοκάκια;Tα γέλια, τα τραγούδια,τα παλιοφιλαράκια;

Μονάχα τα

Συνεχίστε...

«Με πυξίδα το όνειρο», ένα ποίημα της Ελένης Λουκά

Με πυξίδα το όνειροκι οδηγό την αγάπητο ταξίδι στο άγνωστοδεν γνωρίζεις στον χάρτη.

Ένας κύκλος που κλείνεισ’ έναν νέο σκυτάλη αφήνει,της χαράς ή της λύπης σημάδιατης ψυχής τα γραμμένα πετράδια…

Σε ένα νέο ξεκίνημαΟ Θεός θα ‘ναι στήριγμα,αν τολμήσεις το τίμημαστων μαχών σου το κίνημα.

Ό,τι ζεις καταγράφεταιμεσ’ του χρόνου τα χνάρια,ό,τι δώσεις φυλάσσεταιστου ουρανού τα τετράδια.

Συνεχίστε...

«Ο Ρουμπινένιος», ένα παραμύθι της Λιάνας Μιχελάκη

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά χρόνια, μέσα σε ένα χιονισμένο δάσος, γεννήθηκε ένας τάρανδος, τον οποίο όμως μεγάλωσε μία κόκκινη αλεπού στη φωλιά της, μαζί με τα αλεπουδάκια της. Γι’ αυτό λοιπόν το λόγο, τόσο τα ζώα του δάσους, όσο και οι άνθρωποι στο γειτονικό χωριό τον φώναζαν Ρουμπινένιο ή απλά Ρούμπι. Ο Ρούμπι ήταν ένας παιχνιδιάρικος και ζωηρός τάρανδος, που όλη την ώρα έτρεχε και χοροπηδούσε πάνω στο μαλακό και κατάλευκο χιόνι. -Πόσο πολύ μου αρέσει το χιόνι, να φτιάχνω χιονόμπαλες

Συνεχίστε...

«Ο Παράδρομος», γράφει ο Γιάννης Βατικιώτης

Ένα βήμα εδώ, ένα παρακάτω και κάπως έτσι μαθαίνεις να περπατάς. Αργά στην αρχή και σταθερά βήματα, μετά μεγάλα και πιο γρήγορα, μέχρι να μάθεις να πατάς στα πόδια σου και να βαδίζεις στον δρόμο σου. Ο στόχος είναι ένας, να περπατάς στον δρόμο, στο μονοπάτι που σου χάραξε κάποιος ή και εσύ ο ίδιος. Ανεξάρτητα με το ποιον δρόμο έχουμε όλοι διαλέξει, θα έλεγε κανείς ότι όλοι έχουμε τον ίδιο. Αυτόν της ευτυχίας. Η ευτυχία φυσικά μεταφράζεται πολύ διαφορετικά για τον καθένα αλλά πραγματικά δεν έχει

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη