«Animateur – Μέρος 20ο», μία νουβέλα της Λένας Μαυρουδή Μούλιου

Μέρος 20οΚαι εκεί που συζητούσαν ακούγονται φωνές, και καταφθάνει ασθμαίνων ένας από τους υπαλλήλους  να ενημερώσει τον διευθυντή ότι κάτι τα σοβαρό συνέβαινε στο ‘Μύλο’. Έπαθε κάτι ο μηχανισμός και ο μύλος ακινητοποιήθηκε με έναν πιτσιρίκο να έχει βρεθεί ψηλά. Μόνος του μέσα στη μικρή καμπίνα να κλαίει κα να οδύρεται εκεί ψηλά στα ουράνια και κανείς να μη μπορεί να του προσφέρει βοήθεια όση ώρα οι τεχνικοί προσπαθού-σαν να διορθώσουν τη βλάβη. Η μάνα του παιδιού να τσιρίζει

Συνεχίστε...

«Αλεξία Βίκτωρος», παρουσιάζει ο Κυριάκος Στυλιανού

Καλό μήνα και από την Κύπρο, φίλοι αναγνώστες (και συνεργάτες) της Λόγω Γραφής!

Για το μήνα Ιούνιο, η στήλη μας παρουσιάζει τη νεαρή ταλαντούχα ποιήτρια Αλεξία Βίκτωρος, η οποία διακρίνεται για την τόλμη και το βάθος των στίχων της. Η Σύλβια και οι βγαλμένες τιράντες  «Κλέφτρα! –πώς σύρθηκες μέσα του πώς σύρθηκες μονάχη μέσα στο θάνατο που επιζητούσα τόσο έντονα, για τόσο καιρό [...]» Anne Sexton, «Ο θάνατος της Σύλβια» (Μετάφραση: Δήμητρα Σταυρίδου)
<br

Συνεχίστε...

«Ιστορία μιας ζωής», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Τι να σας πω, εγώ είμαι μία απλή γυναίκα. Πάντα απλά ντυνόμουν, πολλά κοκκινάδια στα χείλη μου δεν έβαζα ποτέ, πάντοτε απλά τα ρούχα μου. Πάντα πίστευα στο Θεό. Τον αγαπάω και Τον πιστεύω. Γιατί έτσι πρέπει. Όχι επειδή είμαι μία γυναίκα του χωριού, αλλά γιατί έτσι αισθανόμουν πως είναι το σωστό. Παράπονο στη ζωή που δεν ασχολήθηκα περισσότερο με τα γράμματα του σχολειού. Και τα αγαπούσα, ανάθεμά τα. Αλλά ήταν άλλες εποχές, ο πατέρας μου έλεγε πως η γυναίκα είναι για να ανοίγει τα πόδια και να

Συνεχίστε...

«Ημερολόγιο ζωής», ένα ποίημα της Μαριάννας Γληνού

Τα πιο μεγάλα εγκλήματαμικρές, αναίμακτες, καθημερινές παραλείψεις:Ένα «Καλημέρα» του ΘεούΈνα άγγιγμα, απαλό κι ανεπαίσθητοόπως το ξαφνικό αεράκι στ' αλμυρίκια,σαν αύρα θαλασσινήΈνα ίσιο κοίταγμα στα μάτιανα βεβαιώνει όλα τα «σ' αγαπώ» του κόσμουκαι να ζητά συγχώρεσηγια όλα τ' ανείπωτα «αντίο».

Τη μέρα που θα φύγω,μην πεις τίποτ' άλλο,παρά: «Υπήρξε άνθρωπος».

Συνεχίστε...

«Animateur – Μέρος 19ο», μία νουβέλα της Λένας Μαυρουδή Μούλιου

Μέρος 19οΉταν λοιπόν τέτοια η προσφορά του Τίτο στην κοινωνία, που η Πολιτεία θέλησε να τον βραβεύσει θεσπίζοντας ένα βραβείο για τον ΑΝΘΡΩΠΟ της χρονιάς. Ήταν ο πρώτος που εγκαινίασε το θεσμό. Εκεί έφτασε ο κόσμος! Να θεωρείται η αυτονόητη αρετή, η ανθρωπιά, να βραβεύεται σαν κάτι το σπάνιο. Ήταν ο πρώτος βραβευθής αλλά και ο δεύτερος και ο τρίτος. Και αν ο ίδιος δεν αρνιόταν θα εξακολουθούσε να είναι  αυτός  ο μόνος αποδέκτης του βραβείου. Αυτό δεν ήταν δίκαιο. Υπήρχαν τόσοι άνθρωποι με

Συνεχίστε...

«Στα  ενδότερα – Άγιες Θύμησες», γράφει  η Μαρία Πανούτσου

Τη δεκαετία  του ‘60 -τέλη-  είχαμε  γυρίσει στην Ελλάδα αλλά ο πατέρας μου συνέχιζε να ταξιδεύει και μάλιστα θα έλεγα ότι από τότε και μετά ταξίδευσε το πιο πολύ, μέχρι που έφυγαν για την Νότια Αφρική με τη μητέρα μου και τον μικρό αδελφό το ‘70. Στα χρόνια αυτά  ζούσαμε με τη γιαγιά μου όλοι μαζί και ο θείος  Μάκης -ο μικρός αδελφός της μητέρας μου-  μαζί μας, σε ένα μεγάλο διαμέρισμα στην Φωκίωνος Νέγρη [1]. Κυψελιώτισσα από τα μικρά μου.Ο Θείος  Μάκης  ήταν ο άνδρας του σπιτιού -αφού

Συνεχίστε...

«Φερνάντο Αραμπούρου», γράφει ο Τόλης Αναγνωστόπουλος

Φερνάντο Αραμπούρου/Μικρό βιογραφικόΟ Φερνάντο Αραµπούρου γεννήθηκε στο Σαν Σεµπαστιάν το 1959. Σπούδασε ισπανική φιλολογία στο Πανεπιστήµιο της Θαραγόθα και από το 1985 ζει στη Γερµανία. Υπήρξε µέλος του Grupo CLOC de Arte y Desarte. Είναι ένας από τους σηµαντικότερους Ισπανούς πεζογράφους. Έχει τιµηθεί, µεταξύ άλλων, µε το Βραβείο Biblioteca Breve 2014 για το Avidas Pretensiones, καθώς και µε το Βραβείο της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδηµίας, το Βραβείο Mario Vargas Llosa και το Βραβείο Dulce

Συνεχίστε...

«Animateur – Μέρος 18ο», μία νουβέλα της Λένας Μαυρουδή Μούλιου

Μέρος 18οΚαι φαίνεται  ότι το σκέφτηκε -όχι γιατί του το είπαμε εμείς βέβαια- και  έκανε το εξής απλό και υγειές: Κάθε γιορτή γινόταν υπό την καθοδήγηση, τον σχεδιασμό και εποπτεία του μεν, τα δε υπόλοιπα τα ανελάμβαναν οι βοηθοί του των οποίων ο ρόλος έγινε ουσιαστικότερος και αναπτερώθηκε τόσο το κέφι τους για δουλειά όσο και για δημιουργία. Και πλέον διασκέδαση χωρίς την υπογραφή του Τίτο δεν νοείτο. Ήταν αυτοδίκαια το σήμα κατατεθέν της επιτυχίας. Ο άνθρωπος ήταν γεννημένος για τη

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα, με την οικογένειά της, στο Μουζάκι Καρδίτσας. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Επί σειρά ετών εργάσθηκε σε θέσεις ευθύνης σε πολυεθνικές εταιρείες. Από τον Μάρτιο του 2016 λειτουργεί ως διευθύντρια τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής» www.logografis.gr ...περισσότερα

Αρχειοθήκη