Κατηγορία: Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου

«Αφορισμοί Γ – Αφορισμών απορίες», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Το ρούχο ως αντικείμενο  χρηστικό, απαραίτητο στον άνθρωπο και ως στοιχείο κοινωνικής επιβολής  και εξουσίας, αδύνατον να  μη προδώσει τις κρυφές επιθυμίες και  προσδοκίες του  ανθρώπου που το φορεί. Το  αυτοκίνητο  από  χρήση για την καλυτέρευση των συνθηκών της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, εργαλείο  επίσης προβολής  της οικονομικής τάξης  που ανήκει, αυτός που το κατέχει και  με την πάροδο των χρόνων,   μετατρέπεται σε εργαλείο φονικό πολλών μορφών. Θεληματικό ή μη. Ποτέ μην ελπίζεις σε

Συνεχίστε...

«Αφορισμοί Β», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Μην τα βάζετε με τα λάθη σας. Δεν φταίνε αυτά.  Και πάλι αν σας δινόταν η ευκαιρία, τα ίδια λάθη θα κάνατε/κάναμε. Η σοφία είναι μια λέξη  που την καταλαβαίνουν  καλύτερα τα παιδιά,  γιατί απλά την έχουν. Αντίθετα από μας που την  επανακτούμε στην ωριμότητα και  δυστυχώς όχι όλοι οι άνθρωποι. Η φύση  έχει μια διάρκεια που σε σχέση με την δική μας την ανθρώπινη είναι  ένας μυθικός -  ένας αστρονομικός αριθμός. Έτσι  περνάνε οι αιώνες και  νομίζουμε ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Ο έρωτας  έχει

Συνεχίστε...

«Αφορισμοί Α», γράφει η Μαρία Πανούτσου

«Ευλογώ κάθε στιγμή της ζωής που σαν ένα ποταμάκι μεταμορφώνεται σε ένα χείμαρρο για να καταλήξει σε ένα ρυάκι που απαλά χάνεται σε κάποια  ακροθαλάσσια παραλία» Μαρία Πανούτσου, Από  τη συλλογή «Τα πρωινά»Αφορισμοί  Α Θέλω να πενθώ  όταν το χρειάζομαι και να γιορτάζω χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Να θυμάμαι όποτε το νήμα  της μνήμης με καλεί, να ελευθερώσω  ό,τι έχει μαζευτεί   στις αποθήκες  του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Να ορίζω κάθε στιγμή  της καθημερινότητας και να έχω

Συνεχίστε...

«Ποδαράκια στραβά», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Ο παππούς  ο Γιάννης και πώς κτίζεται η μυθολογία της οικογένειας. Τον Παππού τον Γιάννη  τον θυμάμαι  στο κρεβάτι άρρωστο. Θα κάνω κάποια στιγμή το πορτραίτο του θέτοντας τα δικά μου ερωτήματα στο πρόσωπό του. Από  τις λίγες φωτογραφίες που σώθηκαν  στο πατρικό σπίτι της μητέρας  μου -μετά τις καταστροφές στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στην Κεφαλονιά και αργότερα από τους σεισμούς- αλλά και από τις διηγήσεις της γιαγιάς Μαρίας  και από κάποια γεγονότα, έπλαθα τον δικό μου παππού  που δεν έμελε

Συνεχίστε...

«The scavenger», γράφει η Μαρία Πανούτσου

"Τις Κυριακές σπάω την μονοτονία του πρωινού και πηγαίνω στα γιουσουρούμ. Κάθομαι με τις ώρες και χαζεύω όλα αυτά τα αντικείμενα που προέρχονται από ανθρώπους και θα καταλήξουν πάλι σε ανθρώπους. Κούπες, μικροφλυτζανάκια, χρωματιστά μπουκαλάκια, σταχτοδοχεία, κουμπιά, βεντάλιες, καπέλα, γυαλιά, πολυθρόνες, πιατέλες, κορνίζες, φτερά, πίπες, τσαγιέρες, παλιές φωτογραφίες,  παλιά βιβλία, παλιοί δίσκοι, παπούτσια, ψάθινες καρέκλες, μικρά αγαλματίδια, υφάσματα, κλειδιά." [1]

Η

Συνεχίστε...

«Σκόρπιες  σκέψεις», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[Από το τετράδια των σημειώσεων και τα προσωπικά μου ημερολόγια] Η ολική κίνηση το σώματος, καθώς και η ευαισθητοποίηση των ποδιών, των πελμάτων, αλλάζει όλη την αίσθηση του ανθρώπου και την σχέση του με ό,τι τον περιβάλλει.  Χέρια και πόδια, με σωστή άσκηση απελευθερώνουν το κέντρο του σώματος και επεκτείνουν τον νου.* Με την πάροδο των χρόνων, που δουλεύω στο  θέατρο, ως δασκάλα και  ως ηθοποιός, είδα ότι η γραφή με το χέρι, είναι μια άσκηση του μυαλού με πολύ θετικά  αποτελέσματα για

Συνεχίστε...

«Road moving ή ημερολόγια σαν τα διαβατάρικα πουλιά», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Δεν ξεχνώ  ότι έχει μυρωδιά και χρώμα, ό,τι έχει  ήχους και όποιον με τράβηξε από το μανίκι. Περπατώ, γύρω και όχι μακριά πολύ από το  σπίτι μου. Τα αυτοκίνητα με προσπερνούν καθώς και κάποιοι περαστικοί  και χάνονται σε διάφορες κατευθύνσεις. Αισθάνομαι την υγρασία της Νύχτας.

Είναι φθινόπωρο, έτος 2011 κάτι  τελειώνει - ευτυχώς και πολύ άργησε. Ψιλοβρέχει. Ανηφορίζω προς το βουναλάκι. Κάποιος περνάει δίπλα μου, ξαφνιάζομαι,  χάνω την ισορροπία μου και πέφτω επάνω του. Καθώς

Συνεχίστε...

«Τζίμη, ο Κυνικός or Grumble days», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Ήθελα να γράψω, ένα μικρό κείμενο για τον Τζίμη. Τον είχα δει σε παράσταση  στις αρχές της  καριέρας του. Ο άνδρας μου τον παρακολούθησε, τον άκουγε,  τον διάβαζε, μου μιλούσε γι’ αυτόν. Εγώ είχα σχηματίσει την εικόνα μέσα μου, του ανθρώπου και καλλιτέχνη, σταθερή και ακλόνητη. Μου αρκούσε που υπήρχε. Ένα θα πω, ήταν σταθμός ο Τζίμης για τον τόπο του και είναι απώλεια μεγάλη ο θάνατος του. Σκέφτηκα όμως πως όλα έχουν ένα τέλος και ότι ο Τζίμης καταναλώθηκε, έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε για τον

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music