Κατηγορία: Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου

«Έλλη, Έλλη, είσαι εδώ;»,  γράφει η Μαρία Πανούτσου            

Νίκης 20. Η Έλλη  Ζουρούδη και οι μαθητές της. Μια  Κυριακή των ‘Απόκρεω’.Ένα κτίσμα. Μία πόρτα.  Ένας διάδρομος. Ένα μικρό σαλονάκι. Η αίθουσα μεγάλη. Ξύλινο  πάτωμα.  Μπάρες,  καθρέφτης,  το πιάνο. Στο βάθος  αριστερά  η είσοδος για τα  αποδυτήρια και την τουαλέτα.   Όπως κοιτάς την αίθουσα, αριστερά κοντά στην είσοδο για τα αποδυτήρια, το γραφείο της δασκάλας. Όλο μαζί  θα έλεγα  ότι  ήταν  ένας μικρός χώρος, σε σχέση για τη χρήση για την οποία φτιάχτηκε.«Όλα αυτά  που έχω  στο

Συνεχίστε...

«Verba Εx Αere», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Αθήνα, Απρίλιος 2020Τράβηξα τις κουρτίνες. Είδα τον ήλιο να δύει. Πέρασα δυο ώρες κοιτώντας τον αλλάζει χρώματα στον ορίζοντα. Το σώμα μου είχε γίνει όλο ένας εγκέφαλος  από τις μύριες μπερδεμένες σκέψεις που με ανακάτευαν. Τεντώθηκα, πήρα μια βαθειά ανάσα, ξεμούδιαζα. Πείναγα. Κατευθύνθηκα προς την κουζίνα.  Είχα φτιάξει  μια χορτόπιτα.  Η σκέψη της με χαλάρωσε. Καθώς ετοίμαζα το πιάτο μου, σκεφτόμουν να φάω την χορτόπιτα  στο μικρό σαλονάκι, να χαζέψω και ένα τηλεοπτικό παιχνίδι. Ένοιωθα

Συνεχίστε...

«Έξι αμοντάριστες μπομπίνες, ο δρόμος των ελεφάντων και ο σταθμός Θησείου», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Η σχέση μου  με τον κινηματογράφο δεν περιορίζεται στο  ότι ήμουν κινηματογραφόφιλη από το δημοτικό, ναι βέβαια  και πολύ  πιο πριν ακόμη.[caption id="attachment_7869" align="alignright" width="235"] [Μπομπίνες. Φωτο από το αρχείο της Μαρίας Πανούτσου.][/caption] Η αγάπη μου για την μεγάλη οθόνη καταμαρτυρείται  από  την απόφαση μου να σπουδάσω  την τέχνη αυτή  και τις ενέργειες που έγιναν προς αυτήν την κατεύθυνση από μέρους μου.Χρησιμοποιώ αυτήν την στιγμή που γράφω μια γλώσσα 

Συνεχίστε...

«Ωραία, έτσι θα επιβιώσουμε;», γράφει η Μαρία Πανούτσου

«Αγαπητή Κίττυ»…Η εξώπορτα κλειστή εδώ και μέρες. Από  την μπαλκονόπορτα του καθιστικού, μπορώ να δω τη δύση του ηλίου, τις περισσότερες μέρες  αυτού του  εγκλεισμού,  όταν έχει  καθαρό ουρανό. Όλοι λένε  να χρησιμοποιήσουμε τον καλύτερο τρόπο το χρόνο  αυτόν που μας  δόθηκε, να δούμε την περίοδο  αυτή  ως ευκαιρία για ένα  νέο ξεκίνημα, για ένα στοίχημα, να εξερευνήσουμε τον καλύτερο δικό μας εαυτόν.Ωραία, έτσι θα επιβιώσουμε;Αποφεύγοντας τις πραγματικές διαστάσεις και τα ερωτήματα

Συνεχίστε...

«Μην πατάτε την χλόη – Μέρος B’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Τώρα  το βλέπω… τώρα καταλαβαίνω. «κραυγή διαμαρτυρίας» Mάρτιος 2020, Αθήνα Αυτές τις μέρες πιο έντονα η ματιά μου το παρελθόν. Στην επανεκτίμηση ανθρώπων και  γεγονότων. Μετά τον θάνατο του Κώστα Βουτσά θυμήθηκα  την προσωπική μου  σχέση με τον άνθρωπο αυτόν. Όχι ακριβώς την προσωπική αλλά τη σχέση μου με μια εποχή  που πέρασε ανεπιστρεπτί, μια εποχή ωραιοποιημένη και σχεδόν μυθική και πώς εγώ συμμετείχα  σε αυτήν, ένα  μικρό λιθαράκι  στις αποχρώσεις του  ροζ και του μπλε,  σε  ένα

Συνεχίστε...

«Απλά, τόσο απλά», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Υπάρχει μια υπόγεια παγωμάρα  που το σώμα και η ψύχη αγωνίζεται να ισορροπήσει. Ένα μεγάλο ερώτημα όχι ερωτηματικό, αλλά ερώτημα όλη μέρα και όλη νύχτα. Γιατί… Γιατί… να συμβαίνει αυτό. Μια εσωτερική φωνή απαντά.  Τη γνωρίζω την απάντηση, την επιστημονική,  την φιλοσοφική, την   ιδεολογική, τη θρησκευτική, τη μεταφυσική κ.τ.λ., κ.τ.λ.. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι  πώς νοιώθω απέναντι σε όλο αυτό  και τι θα γίνει, πώς θα προχωρήσουμε μετά εμείς  και τα παιδιά μας.  Έχει ανοίξει μια τεράστια

Συνεχίστε...

«Μην πατάτε την χλόη – Μέρος Α’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Μην πατάτε την χλόη (1965): Η αντίδραση της νέας γενιάς. Η αντίδραση των νέων ανθρώπων συναντάται και στο έργο Μην πατάτε την χλόη.  Πρώτο  μέρος

Το ‘65 γύρισα από το εξωτερικό με τους γονείς μου και μαθήτρια στο σχολείο τότε της Καμπαλλάδου και του Λεωνίδα Ντεπιάν στο χορό, έλαβα μέρος… αλλά  ας ξεκινήσω διαφορετικά. Ας δούμε  λίγο τι γινότανε στην Αθήνα και που τότε βέβαια δεν καταλάβαινα  και πολλά πράγματα  λόγω της ηλικία μου,  αφού έτσι και αλλιώς το μυαλό μου

Συνεχίστε...

«Η αγάπη είναι πληγή… Μέρος Γ’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Η μητέρα μου είχε μια αγάπη στον παππού της, στον πατέρα της, καθώς και στην γη που κληρονόμησε και σαν κορίτσι την έζησε και την χάρηκε. Και ο παππούς και ο πατέρας και η γης, της έδωσαν πολλές λύπες. Όπως πάντα έτσι  γίνεται με ό,τι αγαπάμε. Οι μνήμες με κατακλύζουν τώρα, καθώς  γράφω. Θα τις αφήσω να  με συντροφεύουν άναρχες.[caption id="attachment_7266" align="alignright" width="300"] Μαθήτρια η μητέρα μου, καθισμένη στην γη τηςπου τόσο αγάπησε, στο Αργοστόλι.[/caption] Δεν θέλω να

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music