Κατηγορία: Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου

«Ο Λίλυ», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν  Εσένα! [Οδυσσέας Ελύτης]Ο Λίλυ ήταν  ο πρώτος μου ‘δεσμός’. Κύπρος. Αμμόχωστος, πριν  την κατοχή από τους Τούρκους. Ο παράδεισος στα μάτια μου τα παιδικά. Το σχολείο  και η εκκλησία,  μαζί με το σπίτι της Άλεξ, ήταν από τα πιο σημαντικά μέρη που με έβρισκες. Η Άλεξ ήταν η φίλη μου.  Δεν θυμάμαι αν ήταν συμμαθήτρια μου, ή  ήταν

Συνεχίστε...

«Ανατροπές», γράφει η Μαρία Πανούτσου

α. Μια ζωή με ανατροπές. Εκεί που φτάνω σε μια κορυφή,  κοιτάζω τη βάση του βουνού και αφήνομαι να κυλήσω  σαν μπαλίτσα μέχρι εκεί. Μέχρι  πού;  Mα μέχρι εκεί, την πεδιάδα και από εκεί στην θάλασσα. Ενδόμυχα, δεν επιθυμώ την σταθερότητα και ας είμαι σταθερή σε πολλά πράγματα. Ο πραγματικός μου εαυτός, είναι το ‘κύλισμα’, άγνωστο προς τα πού. Μια ανάσα πριν συνεχίσω να καταγράφω την πραγματικότητα, όπως ονομάζουμε τα γεγονότα, σήμερα, ξεκλειδώνω μια άλλη πραγματικότητα, τη δική μου, την αφανή

Συνεχίστε...

«Δεσποινίς 12 χρονών», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Το μοναδικό χαστούκι από τον πατέρα μου, ήταν αφορμή  για την ενηλικίωση μου και θα εξηγήσω στην   συνέχεια τι εννοώ. Mια τραγελαφική παρεξήγηση και να το χαστούκι ξαφνικά. Ήμουν δεν ήμουν 12 χρονών δεσποινίς. H βία στο σπίτι μας  ήταν ανύπαρκτη. Ο πατέρας μου  δεν φώναζε, δεν πίεζε, δεν απαιτούσε. Ό,τι  επιβλήθηκε σε μας από την μεριά του, προέκυπτε από την αντίληψη που εγώ και η μητέρα μου είχαμε για τη σχέση μας με τον πατέρα μου και σύζυγό της. Μέσα από τη θέληση τής μητέρας για προσφορά

Συνεχίστε...

«Για δες καιρό που διάλεξε…», γράφει η Μαρία Πανούτσου

«Ωστόσο κανείς δε μάντευε ακόμα το τέλος — ήταν θυμάμαι σούρουπο, ώρα που υπόσχεται τον Θεό και προοιωνίζει τον δήμιο, εξ άλλου με βασάνιζε και το αίνιγμα της γεννήσεώς μου» Τάσος  Λειβαδίτης[caption id="attachment_5593" align="alignleft" width="225"] Ο πατέρας μου[/caption]Μέρος  Πρώτο O πατέρας μου είχε προφητεύσει τον θάνατό του. Ήταν Άνοιξη του 1990 όταν έφυγε. Λίγες μέρες πριν συμβεί ό,τι έμελε να συμβεί,  περπατώντας  στο Σύνταγμα  κοντά τον Εθνικό Κήπο, είπε:   «Για

Συνεχίστε...

«Μια ωραία ασχολία», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Το τσιγάρο το έχω κόψει αρκετά χρόνια. Δεν με ευνοούσε σε ό,τι δραστηριότητες είχα. Με κάθιζε. Καφές και τσιγάρο, δεν ήταν για μένα, που το σώμα μου  κινείτο,  εκφραζόταν,  έτρεχε πριν από τις αποφάσεις του μυαλού μου, χόρευε, ερμήνευε. Αυτό που  με ελευθέρωνε, που με εγκαθιστούσε στον κόσμο. Που με επιβεβαίωνε. Το σώμα μου προείχε των παθών μου. Σε μια πρόβα είδα το στέρνο μου να ανεβοκατεβαίνει  και αισθάνθηκα μια δυσκολία.  Πήρα μια περίεργη ανάσα, κομμένη, μικρή. Κατάλαβα. Την ημέρα αυτή

Συνεχίστε...

«Η γυναικεία μου φύση», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Οι γκέισες έπρεπε να είναι μορφωμένες, με λεπτούς τρόπους και ευγένεια, να διαθέτουν χιούμορ, να γνωρίζουν μορφές τέχνης και να μην αποκαλύπτουν ποτέ τα μυστικά τους. Έπρεπε να ξεχνούν πως κάτω από το κιμονό τους βρίσκεται μια γυναίκα ίδια με τις άλλες και να μη μοιράζονται ποτέ τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους, παρά μόνο να ψυχαγωγούν το κοινό, με εξαγνισμένο τον ερωτισμό και οπωσδήποτε μη σαρκικό.   “I hate to hear you talk about all women  as if they were fine ladies instead of

Συνεχίστε...

«Δεκέμβριος του 2011», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Δεκέμβριος του  2011 ημέρα Σάββατο, στο ημερολόγιο του ίδιου χρόνου την πρώτη  μέρα του χρόνου σημειώνω:   "Άριστος τρόπος του αμύνεσαι, το μη εξομοιούσθαι",    μία  ρήση του Μάρκου Αυρήλιου. Δεν θυμάμαι γιατί ξεκίνησα τον καινούργιο χρόνο με τη ρήση αυτή. Κάτι θα με ερέθισε, κάτι θα με πείραξε. Σήμερα που τη διαβάζω, αφού  κράτησα από το ημερολόγιο αυτό κάποιες σημειώσεις  και μετά το αποχωρίστηκα τελειωτικά, μου φαίνεται αυτή η ρήση  πολύτιμη και δύσκολη στην εφαρμογή της. Είναι το αντίστοιχο

Συνεχίστε...

«Αύγουστος 2018, Κέα, διακοπές», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Τα ημερολόγια είναι μια διεύρυνση του εαυτού μας   «Το κρεβάτι  το  άκουγα πιότερο, παρά το αισθανόμουν κάτω από το σώμα  μου. Το όνειρο θυμάμαι ήταν η προβολή μιας πραγματικότητας, ένα συμβάν  που εξελισσόταν κάτω από το παράθυρο του σπιτιού μου, όπως  φανερώθηκε λίγο μετά. Πόσο κρατά ένα όνειρο,  μέσα στο  ύπνο μας  - κάτι λίγο,  όμως ο χρόνος του ονείρου, με τον πραγματικό  χρόνο  εκείνο  το βράδυ, είχαν συμπράξει μ’ ένα διαβολικό τρόπο. Ο ήχος ήταν το κυρίαρχο, πιο  δυνατός και από

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music