Κατηγορία: Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου

«Το κτίσμα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Εικόνα [1]α Αναζήτηση γλυκού, γρήγορα μια  ζακέτα και  στο δρόμο για το Patisserie Ασημακόπουλος, το παλαιότερο  ζαχαροπλαστείο της Αθήνας.

β[caption id="attachment_10118" align="alignright" width="364"] Χαριλάου Τρικούπη & Δερβενίων, στα Εξάρχεια. Κτίσμα του 1936!!![/caption] Όλη  η πόλη  σε περιστροφές γύρω από  αυτό το κτίσμα.

γ Τα καλοκαιρία τα  κουνούπια δεν  τιθασευόντουσαν και τότε η πλατεία Εξαρχείων ήταν μια λύση. Χαιρόμασταν οι κάτοικοί

Συνεχίστε...

«Πέντε χρόνια εξομολογήσεις…», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Της είπα: Προσδοκώ και εκείνη είπε: ΕλπίζωΠώς να γιορτάσεις 5 χρόνια, συνεχόμενα χρόνια, επικοινωνίας με τις "Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου" παρά με μια ακόμη εξομολόγηση;Είναι πολλά τα χρόνια της ζωής, αρκετά για να ζήσεις ένα θαύμα. Αλίμονο σε όσους φεύγουν νωρίς, από την ζωή, χωρίς να σημαίνει, ότι αυτό που μαρτυρώ, αυτήν την στιγμή, το πιστεύω απόλυτα.Θα ήθελα να πω ότι η ειλικρίνεια δεν σημαίνει το ίδιο για όλους τους ανθρώπους, ούτε  έχουν την ίδια αίσθηση για

Συνεχίστε...

«Ένα διπλό πορτραίτο και μια τελευταία ματιά», γράφει  η Μαρία Πανούτσου

Αν κρίνω από τα  δυο αφιερώματα που είχα την χαρά και την τιμή  να  ασχοληθώ  και να παρουσιάσω,  τις δύο ποιητικές συλλογές  του  Αντρέα Τιμοθέου,  φαίνεται καθαρά το ενδιαφέρον μου για  την ποίησή του. Ανακαλύπτω καθώς το σκέπτομαι έναν χρόνο παρελθοντικό   στην σχέση μου με τον ποιητή. Όχι μόνο  από τότε που πρωτοδιάβασα  ποίησή  του, ή  από τότε που τον πρωτογνώρισα με σάρκα και οστά  σε ένα από τα ταξίδια του στην Αθήνα,  αλλά πολύ πριν γεννηθεί, αφού εγώ  πολύ πριν γεννηθεί είχα

Συνεχίστε...

«ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ, η Χαρά, ο Δημήτρης και τι δεν πρέπει να ξεχάσουμε», γράφει  η Μαρία Πανούτσου

Τι έμεινε στα χέρια τους τι θυμάται πια η αφή τους τι περίσσεψε από τόση πείρα στο κορμί τους μετά από τόσο ήλιο τόσο αγώνα τι εκέρδισε το δέρμα μετά από τόσο φως μετά από τόση φωτιά τι κέρδισαν τα μάτια τους έμεινε τίποτα από τη θλίψη τους λούφαξε η γνώση μεσ’ στο αίμα τους διασκέλισε ποτέ η πίκρα τους την τρυφερή κορυφή των ώμων μιας γυναίκας και σιωπάς και μένεις μόνος και γράφεις τ’ όνομά σου στην αγχόνη «Στην αγχόνη έγραψε το όνομά της η δική μου γενιά αλλά δεν

Συνεχίστε...

«Γενέθλιο μήνυμα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

ή γερνώ με έναν περίεργο τρόποΝομίζω πως ο Θεός μού δίνει χρόνο ακόμη γιατί καθυστέρησα να μεγαλώσω.[caption id="attachment_9858" align="alignright" width="229"] Φωτογραφία: Γιώργος Τάξερης[/caption] Όταν  διαβάζω μια  ποιητική συλλογή ή  ένα μυθιστόρημα, εάν μου αρέσει, θέλω να γνωρίσω όσα πιο πολλά μπορώ για τη ζωή και το έργο του συγγραφέα, του ποιητή. Στις βιογραφίες και στα ημερολόγια φτάνω, αφού μάθω μερικά πράγματα για τη ζωή του  (συγγραφέας- άνθρωπος) ως μια πρώτη

Συνεχίστε...

«Ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος αν άνθρωπος ή», γράφει  η Μαρία Πανούτσου

Οχτώ  εικόνες  για  έναν συλλογισμό.α Η λαϊκή  αγορά ήταν η χαρά  των κατοίκων της πόλης.  Νοικοκυραίοι,  ηλικιωμένοι,  νεαρές  φτωχές γυναίκες,  κατατρεγμένοι,  παππούδες,   μειονότητες, πλούσιοι και φτωχοί όλοι μαζί. Στην λαϊκή ερχόταν η επαρχία στη γειτονιά σου, στα πόδια σου και έφτανε μέχρι  στην κουζίνα σου και το τραπέζι σου.β Γιορτή πραγματική  για τη γειτονιά, που ομόρφαινε με τις φωνές των παραγωγών τη μέρα. Οι γνώριμες φωνές των μικροπωλητών!  Αναγνωρίζαμε τον τρόπο που

Συνεχίστε...

«Αν δεν το κάνετε αυτό που κάνετε δεν θα είχατε ζωή…», γράφει  η Μαρία Πανούτσου

Ένα  σημείωμα από τα λίγα που κράτησα από την παράσταση  «ΑΣΠΡΟ ΦΩΣ ιστορίες έρωτα και αναρχίας»  2014-2015  στο θέατρο  Eilissos Theatre   και απευθύνεται  στον Βασίλη Κρητικό, τον ιδρυτή και ψυχή  αυτού του θεάτρου.[Σε  email σημείωμα το βράδυ μετά  την παράσταση]:«Βασίλη θέλω να σε ευχαριστήσω.Είναι Πολύ καλά όλα.  Και εσύ. Πολύ θετικός σε όλα.Δίνεις τον καλύτερό σου εαυτόν.Ήθελα να στο πω αυτό γιατί μου έκανε εντύπωση.Σήμερα  μετά την παράσταση  άκουσα από έναν

Συνεχίστε...

«Ο Ζακ δεν είναι ο Ρασκόλνικωφ και ο Ρασκόλνικωφ δεν είναι ο Ζακ», γράφει η Μαρία  Πανούτσου

α (ένα κείμενο που δεν θέλει να ολοκληρωθεί) Ο Ζακ Κωστόπουλος αν κάποιος ασχοληθεί λίγο με την persona [2] του, θα καταλάβει ότι δεν είναι ο άνθρωπος που θα πήγαινε να κλέψει ένα κοσμηματοπωλείο, που δεν είναι ακριβώς κοσμηματοπωλείο, που κάνεις δεν είναι ακριβώς ό,τι υπαινίσσεται, ρόλοι που δεν είναι πια ρόλοι, με αρχή και τέλος, αλλά ένας φαύλος κύκλος που είναι η πραγματικότητα μιας κοινωνίας όπου το καλό, όπως το εννοούσαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, τείνει να είναι η εξαίρεση. Και τελικά

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα, με την οικογένειά της, στο Μουζάκι Καρδίτσας. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Επί σειρά ετών εργάσθηκε σε θέσεις ευθύνης σε πολυεθνικές εταιρείες. Από τον Μάρτιο του 2016 λειτουργεί ως διευθύντρια τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής» www.logografis.gr ...περισσότερα

Αρχειοθήκη