Κατηγορία: Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου

«Η φωτογραφία», γράφει η Μαρία Πανούτσου 

[caption id="attachment_6752" align="alignright" width="240"] Μαρία Πανούτσου[/caption] Τα μυστικά κρύφτηκαν σε εκείνα τα χρόνια, όμως κράτησα σφιχτά στις χούφτες να μην χαθούν σε δρόμους που δεν επέλεγα εγώ πάντα. Τώρα, ξεσφίγγω τις μικρές γροθιές, τ’ αφήνω να πετάξουν ανάλαφρα.

Είμαι εδώ να σας θυμίζω, όσα θέλετε επιμελώς να ξεχάσετε.

Στις θλιμμένες νότες ενός  ‘τάνγκο’, γεννάω με τα κύτταρα του εγκεφάλου μου τις μυρωδιές και τις εικόνες μιας άγνωστης

Συνεχίστε...

«Η Ελένη ή όταν κάτι τελειώνει», γράφει η Μαρία Πανούτσου

στιγμές  του 2011 και του 2014  μπερδεύονται  τα πρόσωπα που αποχαιρετώ μπερδεύονται τα ονόματα  φτιάχνουν καινούργια ονόματα  Επανέρχομαι σε κάποιες στιγμές της ζωής μου. Υπάρχει λόγος. Δεν  τον ξέρω. Τον τιμώ  χωρίς να τον ξέρω.  Θέλω να γράψω  και να ξαναγράψω  για κάποιους  ανθρώπους. Περπατώ, γύρω και όχι μακριά πολύ από το  σπίτι μου. Τα αυτοκίνητα με προσπερνούν καθώς και κάποιοι περαστικοί  και χάνονται σε διάφορες κατευθύνσεις. Αισθάνομαι την υγρασία της Νύχτας.

Συνεχίστε...

«Μεγάλη  μπουκιά  φάε,  μεγάλο  λόγο να μην πεις…», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Mία συνέντευξη που ενώ δόθηκε το 1992 δεν παρουσιάστε ποτέ  γιατί θεωρήθηκε  «αλαζονική». Καταγράφω τις απαντήσεις. Οι ερωτήσεις  αυτό-αναδεικνύονται.   Oh, love, why do we argue like this? I am tired of all your pious talk. Also, I am tired of all the dead. They refuse to listen, so leave them alone. Take your foot out of the graveyard, they are busy being dead. Anne Sexton1. Με ενδιαφέρει να δείξω και να καταδείξω και όχι να αποδείξω. Η τέχνη δεν έχει όρια και δεν περιέχει

Συνεχίστε...

«Αφορισμοί Γ – Αφορισμών απορίες», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Το ρούχο ως αντικείμενο  χρηστικό, απαραίτητο στον άνθρωπο και ως στοιχείο κοινωνικής επιβολής  και εξουσίας, αδύνατον να  μη προδώσει τις κρυφές επιθυμίες και  προσδοκίες του  ανθρώπου που το φορεί. Το  αυτοκίνητο  από  χρήση για την καλυτέρευση των συνθηκών της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, εργαλείο  επίσης προβολής  της οικονομικής τάξης  που ανήκει, αυτός που το κατέχει και  με την πάροδο των χρόνων,   μετατρέπεται σε εργαλείο φονικό πολλών μορφών. Θεληματικό ή μη. Ποτέ μην ελπίζεις σε

Συνεχίστε...

«Αφορισμοί Β», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Μην τα βάζετε με τα λάθη σας. Δεν φταίνε αυτά.  Και πάλι αν σας δινόταν η ευκαιρία, τα ίδια λάθη θα κάνατε/κάναμε. Η σοφία είναι μια λέξη  που την καταλαβαίνουν  καλύτερα τα παιδιά,  γιατί απλά την έχουν. Αντίθετα από μας που την  επανακτούμε στην ωριμότητα και  δυστυχώς όχι όλοι οι άνθρωποι. Η φύση  έχει μια διάρκεια που σε σχέση με την δική μας την ανθρώπινη είναι  ένας μυθικός -  ένας αστρονομικός αριθμός. Έτσι  περνάνε οι αιώνες και  νομίζουμε ότι τίποτα δεν θα αλλάξει. Ο έρωτας  έχει

Συνεχίστε...

«Αφορισμοί Α», γράφει η Μαρία Πανούτσου

«Ευλογώ κάθε στιγμή της ζωής που σαν ένα ποταμάκι μεταμορφώνεται σε ένα χείμαρρο για να καταλήξει σε ένα ρυάκι που απαλά χάνεται σε κάποια  ακροθαλάσσια παραλία» Μαρία Πανούτσου, Από  τη συλλογή «Τα πρωινά»Αφορισμοί  Α Θέλω να πενθώ  όταν το χρειάζομαι και να γιορτάζω χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Να θυμάμαι όποτε το νήμα  της μνήμης με καλεί, να ελευθερώσω  ό,τι έχει μαζευτεί   στις αποθήκες  του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Να ορίζω κάθε στιγμή  της καθημερινότητας και να έχω

Συνεχίστε...

«Ποδαράκια στραβά», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Ο παππούς  ο Γιάννης και πώς κτίζεται η μυθολογία της οικογένειας. Τον Παππού τον Γιάννη  τον θυμάμαι  στο κρεβάτι άρρωστο. Θα κάνω κάποια στιγμή το πορτραίτο του θέτοντας τα δικά μου ερωτήματα στο πρόσωπό του. Από  τις λίγες φωτογραφίες που σώθηκαν  στο πατρικό σπίτι της μητέρας  μου -μετά τις καταστροφές στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στην Κεφαλονιά και αργότερα από τους σεισμούς- αλλά και από τις διηγήσεις της γιαγιάς Μαρίας  και από κάποια γεγονότα, έπλαθα τον δικό μου παππού  που δεν έμελε

Συνεχίστε...

«The scavenger», γράφει η Μαρία Πανούτσου

"Τις Κυριακές σπάω την μονοτονία του πρωινού και πηγαίνω στα γιουσουρούμ. Κάθομαι με τις ώρες και χαζεύω όλα αυτά τα αντικείμενα που προέρχονται από ανθρώπους και θα καταλήξουν πάλι σε ανθρώπους. Κούπες, μικροφλυτζανάκια, χρωματιστά μπουκαλάκια, σταχτοδοχεία, κουμπιά, βεντάλιες, καπέλα, γυαλιά, πολυθρόνες, πιατέλες, κορνίζες, φτερά, πίπες, τσαγιέρες, παλιές φωτογραφίες,  παλιά βιβλία, παλιοί δίσκοι, παπούτσια, ψάθινες καρέκλες, μικρά αγαλματίδια, υφάσματα, κλειδιά." [1]

Η

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music