Κατηγορία: Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου

«Ωραία, έτσι θα επιβιώσουμε;», γράφει η Μαρία Πανούτσου

«Αγαπητή Κίττυ»…Η εξώπορτα κλειστή εδώ και μέρες. Από  την μπαλκονόπορτα του καθιστικού, μπορώ να δω τη δύση του ηλίου, τις περισσότερες μέρες  αυτού του  εγκλεισμού,  όταν έχει  καθαρό ουρανό. Όλοι λένε  να χρησιμοποιήσουμε τον καλύτερο τρόπο το χρόνο  αυτόν που μας  δόθηκε, να δούμε την περίοδο  αυτή  ως ευκαιρία για ένα  νέο ξεκίνημα, για ένα στοίχημα, να εξερευνήσουμε τον καλύτερο δικό μας εαυτόν.Ωραία, έτσι θα επιβιώσουμε;Αποφεύγοντας τις πραγματικές διαστάσεις και τα ερωτήματα

Συνεχίστε...

«Μην πατάτε την χλόη – Μέρος B’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Τώρα  το βλέπω… τώρα καταλαβαίνω. «κραυγή διαμαρτυρίας» Mάρτιος 2020, Αθήνα Αυτές τις μέρες πιο έντονα η ματιά μου το παρελθόν. Στην επανεκτίμηση ανθρώπων και  γεγονότων. Μετά τον θάνατο του Κώστα Βουτσά θυμήθηκα  την προσωπική μου  σχέση με τον άνθρωπο αυτόν. Όχι ακριβώς την προσωπική αλλά τη σχέση μου με μια εποχή  που πέρασε ανεπιστρεπτί, μια εποχή ωραιοποιημένη και σχεδόν μυθική και πώς εγώ συμμετείχα  σε αυτήν, ένα  μικρό λιθαράκι  στις αποχρώσεις του  ροζ και του μπλε,  σε  ένα

Συνεχίστε...

«Απλά, τόσο απλά», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Υπάρχει μια υπόγεια παγωμάρα  που το σώμα και η ψύχη αγωνίζεται να ισορροπήσει. Ένα μεγάλο ερώτημα όχι ερωτηματικό, αλλά ερώτημα όλη μέρα και όλη νύχτα. Γιατί… Γιατί… να συμβαίνει αυτό. Μια εσωτερική φωνή απαντά.  Τη γνωρίζω την απάντηση, την επιστημονική,  την φιλοσοφική, την   ιδεολογική, τη θρησκευτική, τη μεταφυσική κ.τ.λ., κ.τ.λ.. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι  πώς νοιώθω απέναντι σε όλο αυτό  και τι θα γίνει, πώς θα προχωρήσουμε μετά εμείς  και τα παιδιά μας.  Έχει ανοίξει μια τεράστια

Συνεχίστε...

«Μην πατάτε την χλόη – Μέρος Α’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Μην πατάτε την χλόη (1965): Η αντίδραση της νέας γενιάς. Η αντίδραση των νέων ανθρώπων συναντάται και στο έργο Μην πατάτε την χλόη.  Πρώτο  μέρος

Το ‘65 γύρισα από το εξωτερικό με τους γονείς μου και μαθήτρια στο σχολείο τότε της Καμπαλλάδου και του Λεωνίδα Ντεπιάν στο χορό, έλαβα μέρος… αλλά  ας ξεκινήσω διαφορετικά. Ας δούμε  λίγο τι γινότανε στην Αθήνα και που τότε βέβαια δεν καταλάβαινα  και πολλά πράγματα  λόγω της ηλικία μου,  αφού έτσι και αλλιώς το μυαλό μου

Συνεχίστε...

«Η αγάπη είναι πληγή… Μέρος Γ’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Η μητέρα μου είχε μια αγάπη στον παππού της, στον πατέρα της, καθώς και στην γη που κληρονόμησε και σαν κορίτσι την έζησε και την χάρηκε. Και ο παππούς και ο πατέρας και η γης, της έδωσαν πολλές λύπες. Όπως πάντα έτσι  γίνεται με ό,τι αγαπάμε. Οι μνήμες με κατακλύζουν τώρα, καθώς  γράφω. Θα τις αφήσω να  με συντροφεύουν άναρχες.[caption id="attachment_7266" align="alignright" width="300"] Μαθήτρια η μητέρα μου, καθισμένη στην γη τηςπου τόσο αγάπησε, στο Αργοστόλι.[/caption] Δεν θέλω να

Συνεχίστε...

«Μια θάλασσα με το όνομα Ντία  – Μέρος Β’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Κάθε γενιά βιώνει μια πτώση, μια απώλεια, ένα πισωγύρισμα.H μητέρα μου  η  Λαυρεντία (Ντία) Πεφάνη γεννήθηκε  στο  Αργοστόλι  της  Κεφαλλονιάς γύρω στο  1926. Κόρη του εμπόρου Ιωάννη Πεφάνη και της  Μαρίας Καρουσάτου. Και οι δυο οικογένειες -από πατέρα και μητέρα- σημαντικές οικογένειες του νησιού πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο όσοι γνωρίζουν  τι ήταν το Αργοστόλι  πριν τον πόλεμο, μπορούν να φανταστούν  την ζωή  της μητέρας μου  στο νησί τα  χρόνια εκείνα.Κάθε γενιά βιώνει μια

Συνεχίστε...

«Τρία χρόνια ‘Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου’ – Μια θάλασσα με το όνομα Ντία  – Μέρος Α’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Τρία χρόνια πριν, στις 31 Γενάρη του 2017 για την ακρίβεια, ξεκίνησε η μόνιμη συνεργασία μας με την ηθοποιό, σκηνοθέτιδα και θεατρική διευθύντρια Μαρία Πανούτσου, με τη στήλη της «Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου». Η Μαρία είναι φύση καλλιτεχνική, πνεύμα ανήσυχο και ασυμβίβαστο, και στη βάση όλων είναι ένας θεατράνθρωπος με τεράστια αγάπη για το λόγο και την πράξη που μετουσιώνεται σε εικόνα επί σκηνής. Στην αρχή και πριν ξεκινήσει η στήλη της, μας είχε στείλει δυο-τρία ποιήματά της, με τη

Συνεχίστε...

«Τα ζιζάνια θέλουν ξερίζωμα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Πάλι με τα ζιζάνια τα έβαλα. Άλλη λέξη πρέπει να βρω, έτσι  για μια μικρή αλλαγή. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τελευταία όλα μου φταίνε. Η αλήθεια είναι πως εδώ και  δυο χρόνια άρχισα να ασχολούμαι  πιο πολύ με την  απτή  πραγματικότητα. Βλέπω  τηλεόραση. Μιλάω για την καθημερινότητα. Παρατηρώ και σκέπτομαι την αποτελεσματικότητα των προσπαθειών μου για πρακτικά  θέματα της ζωής και απογοητεύομαι. Δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα  παρά μόνο με ό,τι έχει σχέση αποκλειστικά  με μας

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music