Κατηγορία: Σκέψεις & Γραφές

«Η επιθυμία», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Στην αρχή ήταν το απόλυτο σκοτάδι. Η απόλυτη ησυχία. Ήταν… έρεβος – η σιωπή και το βάθος της νύχτας. Η αίσθηση του εαυτού της και του περιβάλλοντός της ήταν ασυνείδητη, σχεδόν συγκεχυμένη. Το στάδιο που περνούσε ήταν μεταβατικό, μα δεν το γνώριζε. Καμία φορά δεν το γνώριζε. Από μια ζωή προδιαγεγραμμένη, εκείνη της αρχικής της γέννας, που στροβιλιζόταν στην περιδίνηση που δημιουργούσαν οι ζωές των άλλων γύρω της, έπρεπε να μεταβεί σε ένα επίπεδο απόλυτης νιρβάνα κι έπειτα να συνεχίσει να βιώνει

Συνεχίστε...

«Μανιφέστο», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Σε έναν κόσμο που όλα τα ζυγίζει με ονόματα, που όλα τα σφραγίζει με αριθμούς, δεν θέλω να ΄χω πια καμιά ταυτότητα, κανένα όνομα, κανένα επίθετο. Δεν είμαι η Κατερίνα κανενός, ούτε του πατρός, ούτε του πατριού, ούτε του πρώην, ούτε του νυν, καμιάς μητριάς και καμιάς μητέρας. Δεν είμαι καν η Κατερίνα. Τον φόρεσα τον ρόλο, άλλος τον διάλεξε κι εγώ απλά τον κουβαλώ στην πλάτη, σαν του σταυρού τη δοκό, την οριζόντια. Δεν είμαι αδερφή, δεν είμαι κόρη, δεν είμαι σύζυγος. Μονάχα φίλη γίνομαι μα και

Συνεχίστε...

«Μία κάποια επέτειος…», ένα χρονογράφημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Ήταν 25η Μαρτίου κάποιας χρονιά του ’80. Εγώ σχολιαρούδι ακόμα, η τάξη δεν έχει σημασία. Για εβδομάδες ολόκληρες πριν, παρελαύναμε στο προαύλιο του σχολείου μας, δοκιμαστικά, για να ισιώσουμε το χέρι, να σηκώσουμε το παράστημα, να συντονίσουμε το βάδην. Κάθε μέρα. Θέλαμε δεν θέλαμε. Μαζί κι ο δάσκαλος, γυμναστής στην ειδικότητα, που μας έκανε να θέμε κι ας μην θέλαμε κάποιες φορές. -Ένα-δύο! Εν-δυο! Εν-δυο! Ένα! Βαδίζαμε πειθήνια στο πρόσταγμα του γυμναστή μας.  -Ένα-δύο, εν-δυο, εν-δυο, ένα!

Συνεχίστε...

«Απάθεια», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Τον βρήκανε βουτηγμένο σε μια λίμνη αίματος, στη μπανιέρα του σπιτιού του. «Πολύ κλισέ φάση». Ναι, αυτή ήταν η πρώτη σκέψη των περισσότερων. Χάθηκαν τα άλλα δωμάτια; Το αυτοκίνητο; Μια εξοχή, να ταιριάζει με τη «νεκρά φύση»; Μια αίθουσα σινεμά στο φινάλε, το φουαγιέ γνωστής σκηνής, έστω, να κάνει και θεατράλε κλείσιμο; «Φαινότανε εντυπωσιακά υγιής». Αυτό είπανε όσοι το έμαθαν. Όσοι. Από εκείνους  που τάχαμου δεν ήξεραν πως τα φαινόμενα απατούν. Από τους τόσους,  που εντυπωσιάζονται με το

Συνεχίστε...

«Προδοσία», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Στην μικρή μου πόλη ήταν ένας καφενές. Μέσα μαζεύονταν ίδια κεφάλια. Μέσα μαζεύονταν. Κι η μόνη μου παρηγοριά ήταν που εσύ πάντα έστεκες και τους κορόιδευες απ’ έξω. «Ρεμάλια», τους έλεγες, «πουλημένοι, υποκριτές, αλήτες!». Κι έπειτα έφτυνες στο χώμα, κλώτσαγες δυο χαλίκια με λύσσα κι έφευγες. Με τα χέρια στις τσέπες, πάντα με τα χέρια στις τσέπες. Μην τύχει και σου απλώσει κανείς χειραψία κι αναγκαστείς ή να λεκιαστείς ή να βρίσεις. Ακόμα κι όταν κάθοσαν και κάπνιζες κοιτάζοντας στραβά τη

Συνεχίστε...

«Ο Βασιλιάς Κακόκαρδος και τα πυρωμένα Χριστούγεννα», ένα παραμύθι της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Μια φορά κι έναν καιρό, χίλια χρόνια πριν και χίλια χρόνια ακόμα πιο πριν, υπήρχε μία ορεινή, μικρή μα πανέμορφη πόλη. Την ονόμαζαν Καλλίπολη γιατί ήταν τέτοιο το κάλλος της κι η ομορφιά της, που η φήμη της έφτανε μέχρι τα πέρατα της Οικουμένης. Κυρίως όμως, την ονόμαζαν έτσι γιατί όλοι οι άνθρωποι αυτής της μικρής πόλης ήταν απίστευτα καλοί! Ο ένας πιο καλός και πιο ευγενής από τον άλλον! Διαρκώς συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος θα ξεπεράσει τον άλλον σε καλοσύνη! «Καλημέρα κύριε

Συνεχίστε...

«Πρώτα Γερνούν τα Χέρια», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Πρώτα γερνούν τα χέρια. Οι περισσότεροι θα έλεγαν πως πρώτα γερνούν τα μάτια, με τις ρυτίδες να τα πλαισιώνουν σιγά σιγά. Αλλά όχι. Τα χέρια είναι που γερνούν πρώτα. Αυτά τα βλέπεις συνέχεια και παρακολουθείς πώς ο χρόνος ύπουλα τα μαραζώνει, τα σταφιδιάζει, λες και αφυδατώθηκαν. Κι όμως όσο νερό κι αν πιείς το ξέρεις πως αυτά δεν θα επανέλθουν στην πρότερη ίσια κι αφράτη εικόνα τους, γιατί είναι ο χρόνος που τα τρώει… Κι αυτός δεν γυρνά πίσω ποτέ. Κι έτσι είναι τα χέρια που γερνούν πρώτα,

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music