Κατηγορία: Σειρές

«Ἀνάστα, Κύριε, βοήθησον ἡμῖν», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

Εγώ, πάτερ, είμαι άνθρωπος της εκκλησίας. Γι’ αυτό και σε φώναξα στο κελί μου. Δεν έπρεπε να είμαι εδώ μέσα. Δεν έχω πειράξει μυρμήγκι στη ζωή μου. Η απελπισία μ’ έφερε ως εδώ. Κι είναι αμάρτημα μεγάλο, όπως λένε, η απελπισία. Δεν σκότωσα, δεν βίασα, δεν μοίχευσα, δεν έκλεψα το βιος κανενός. Η φυλακή είναι γεμάτη από βαρυποινίτες, απ’ αυτούς που βλέπουμε στις ειδήσεις να σκοτώνουν για μια δόση ναρκωτικών, και τους άλλους, τους πολιτικούς, που κλέβουν με το γάντι εκατομμύρια αλλά οι μισοί απ’

Συνεχίστε...

«Η ζωή εν τάφω…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

Σήμερα σηκώθηκε χαράματα. Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκε καλά. Έψησε τον καφέ της κι άνοιξε διάπλατα τα παράθυρα της κουζίνας. Άναψε και την τηλεόραση για να αισθάνεται πως έχει παρέα. Ο πατέρας της κοιμάται ακόμα. Σε λίγο θα έρθει κι η Μαρία, η γυναίκα που τον φροντίζει, για να τον αλλάξει και να τον σηκώσει στην πολυθρόνα του. Πήρε τον καφέ της και βγήκε έξω στο μικρό μπαλκόνι ν’ απολαύσει το πρώτο της τσιγάρο. Η φωνή του δημοσιογράφου στην τηλεόραση άρχισε να ενημερώνει τους θεατές για τα νέα

Συνεχίστε...

«Ω γλυκύ μου έαρ», γράφει η Στεφανία Ρουλάκη

Μιας και το μυαλό, με τόση κλεισούρα, έχει γίνει πουρές κι έχω χάσει λίγο το χρόνο, μόνο βλέποντας ότι έχουν απομείνει δύο ποδάρια στην κυρά Σαρακοστή (που τη φτιάξαμε για να περάσει η ώρα),  συνειδητοποιώ ότι σύντομα θα έχουμε Πάσχα. Το δεύτερο «καραντινάτο». Στη σκέψη αυτή, σφίγγεται η καρδιά μου.Θυμάμαι πέρσι, πόσο σοκαρισμένοι ήμασταν όλοι και με τι ευθύνη προσαρμοστήκαμε στα μέσα πρόληψης της πανδημίας. Τότε που είπαμε «δεν πειράζει βρε αδερφέ, ας μείνουμε μέσα για λίγο κι ας δούμε τα

Συνεχίστε...

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

-Μυρτώ μου, πού είσαι χαρά μου! Με βλέπεις; Όλα καλά; Δεν κοιμήθηκα απόψε απ’ τη χαρά μου που θα φτιάξουμε όλες μαζί τα κουλουράκια της Λαμπρής και θα βάψουμε και τ’ αυγουλάκια! Μ’ ακούς γλυκιά μου; -Σ’ ακούω γιαγιά. Βonjour! Μου λείπεις πολύ! Μακάρι να μπορούσαμε να έρθουμε να κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα. Ούτε τα Χριστούγεννα δε συναντηθήκαμε φέτος... -Κι εμάς μας λείπετε μικρή μου όλοι, αλλά δε θέλω να μου στενοχωριέσαι. Ας ευχηθούμε το καλοκαίρι να είμαστε ελεύθεροι και να έχει φύγει αυτός ο

Συνεχίστε...

«Animateur – Μέρος 15ο», μία νουβέλα της Λένας Μαυρουδή Μούλιου

Μέρος 15ο Δεν ξέρω αν το καταλάβατε και πόση σημασία δίνετε εσείς στο γεγονός, μα ο Δήμαρχος είχε κάνει τη μικρή τους πόλη μια μεγάλη παιδική χαρά. Και κυρίως πέτυχε το αδιανόητο. Να φέρει  τους ανθρώπους κοντά, να γνωρίσουν ο ένας τον άλλο να καταπνίξει την αποξένωση. Και το κατόρθωσε με τρόπο ευφυή. Με γιορτές, παιχνίδια σαν το προηγούμενο, με συγκεντρώσεις, διαλέξεις, θέατρο, συναυλίες. Έβγαινε ο δημότης από το σπίτι του, από το διαμέρισμα κλουβί του, και έλεγε ‘καλημέρα’, μια λέξη που την

Συνεχίστε...

«Του Δείπνου Σου του Μυστικού…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

Πάει ο Αργύρης μας Μαξ... Από δω και πέρα μόνοι μας θα τριγυρνάμε. Δεν μπορώ να ηρεμήσω. Με δυσκολία περπατάω σήμερα. Απ’ τη στιγμή που το έμαθα λες και πέρασαν δέκα χρόνια από πάνω μου. Το άσχημο είναι, ότι δεν ξέρουμε από τι πήγε. Αυτές οι σκέψεις δε μ’ άφησαν να κλείσω μάτι δυο μερόνυχτα. Λες να έφυγε απ’ το εμβόλιο; Τόσα ακούγονται... Δεν ξέρω τι να πω. Όσο τον φαντάζομαι τον καψερό μονάχο του εκεί μέσα στην εντατική, χωρίς κανέναν στο πλάι του, μου έρχεται να τρελαθώ. Μια βδομάδα πριν τον

Συνεχίστε...

«Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

-Φύγε μωρέ από κει... Δε βλέπεις που άσπρισα;  Φώναξε η Κατίνα στην κόρη της, φοβερίζοντάς την με την μπατανόβουρτσα. Η μικρή σκιάχτηκε με τη αγριοφωνάρα της. Έκανε δυο βήματα πίσω για να μην πατήσει στον φρεσκοβαμμένο ασβέστη. -Αν λερώσεις τα καινούργια σου παπούτσια θα φας και ξύλο από πάνω, να το ξέρεις... Μουρμούρισε η μάνα της σκύβοντας ξανά στη δουλειά της. Η μικρή, για να την καλοπιάσει, άρχισε πάλι τις ερωτήσεις. -Ποιανού είναι αυτό το μνήμα μαμά; Τον ξέρουμε αυτόν τον παππού; Τη

Συνεχίστε...

«Μεγάλη Δευτέρα, μεγάλη μέρα», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

Ο ήχος του κινητού τον πέταξε απ’ το στρώμα σαν ελατήριο. Το έπιασε στα χέρια του κι έριξε μια ξεγυρισμένη βρισιά μέσα απ’ τα δόντια του. «Ναι» είπε κοφτά πατώντας το πράσινο κουμπί. Άκουσε τη φωνή τού Τάκη, που τον πήρε να του υπενθυμίσει το σημερινό ραντεβού του. «Αφού σου το ’πα μια φορά ρε μαλάκα πως εγώ μεγάλη βδομάδα δεν δουλεύω, τι θέλεις και με πρήζεις πρωινιάτικα;» Του απάντησε θυμωμένα κλείνοντας. Απ’ τα νεύρα του πέταξε το κινητό στην απέναντι πολυθρόνα. Το τηλέφωνο άρχισε ξανά να

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα, με την οικογένειά της, στο Μουζάκι Καρδίτσας. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Επί σειρά ετών εργάσθηκε σε θέσεις ευθύνης σε πολυεθνικές εταιρείες. Από τον Μάρτιο του 2016 λειτουργεί ως διευθύντρια τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής» www.logografis.gr ...περισσότερα

Αρχειοθήκη