Κατηγορία: Σειρές

«Καρδιά μου», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Η Πέρσα ήταν ερωτευμένη με το μικρό της αυτοκίνητο που ήταν τόσο εύκολο στην οδήγηση και ακόμη ευκολότερο στο παρκάρισμα. Σχεδόν πάντα έβρισκε χώρο να τρυπώσει σε κάποιο κενό, πράγμα που δεν διανοούνταν να κάνει με το προηγούμενό της, το τεραστίων διαστάσεων. Άσε που ήταν οικονομικό, ευλογία Θεού για το αδύνατο πορτοφόλι της. Χαιρόταν λοιπόν να το οδηγεί και ήταν τόση η αγάπη που του είχε που το βάφτισε κιόλας «ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ» έτσι κατακόκκινο που ήταν. Είχε, θα λέγαμε, μια εξάρτηση τέτοια, που αν

Συνεχίστε...

«Να  ’σαν τα νιάτα δυο φορές», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

‘’Δεν ανεβαίνεις καλύτερα τώρα να μιλήσεις και με τον γιατρό που θα περάσει σε λίγο; Σήμερα δεν τον βλέπω καλά. Η ανάσα του έχει βαρύνει πολύ…’’ μου λέει η Βασιλική στο τηλέφωνο που πήρα για να δω πώς βγάλανε τη νύχτα. Είκοσι μέρες, με σήμερα, σκυμμένη πάνω από το προσκεφάλι του. Η αγωνία και το άγχος την έχουν καταβάλει πολύ. Σήμερα το βράδυ, αν όλα πάνε καλά, θα μείνω εγώ κοντά του. Πόσο ν’ αντέξει η γυναίκα; Της έχουνε σπάσει τα νεύρα. Ακόμα και τα ρούχα της, λέει, έχουν πάρει αποφορά και

Συνεχίστε...

«Οι φίλες», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Το πρώτο μέλημα της Πέρσας με το πρωινό της ξύπνημα, ήταν να πάρει τηλέφωνο την κολλητή της φίλη την Μυρσίνη, να ανταλλάξουν πέντε έξη κουβέντες που ως επί το πλείστον είχαν να κάνουν με την πορεία της υγείας  τους γιατί νοιάζονταν η μία την άλλη με τρόπο συγκινητικό. Μοναχικές υπάρξεις, αν και με παιδιά και εγγόνια. Το πρώτο λοιπόν τηλεφώνημα τής ημέρας, ήταν κάτι σαν προσευχή, σαν έπαρση της σημαίας, σαν γλυκοχάραμα. Θα έπρεπε να συμβαίνει μόνον καμία βλάβη στο τηλεφωνικό δίκτυο, για να μη

Συνεχίστε...

«Άνοιξε το παράθυρο», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Αυτό που θυμάμαι έντονα από τα παιδικά μου χρόνια είναι η αγωνία μου όταν γυρνούσα απ’ το σχολείο να δω από μακριά τα παντζούρια του σπιτιού μας ανοιχτά, όπως των άλλων σπιτιών της γειτονιάς. Θυμάμαι τη λαχτάρα μου να μυρίσω από μακριά την ευωδιά της κατσαρόλας μας, όπως μοσχοβολούσαν και γαργαλούσαν τη μύτη μου οι μυρωδιές απ’ αυτά που ετοίμαζαν για τους δικούς τους όλες οι νοικοκυρές της γειτονιάς. Μα τα δικά μας παντζούρια ήτανε πάντοτε κλειστά και καμιά μυρωδιά δεν μ’ αγκάλιαζε όσο ζύγωνα. Η

Συνεχίστε...

«Άγιοι Τόποι», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

«Και τ’ είμαι εγώ βρε Μυρσίνη μου, κανένα πουρό είμαι, να βγάζω την  ημέρα μου στην δροσιά του ΚΑΠΗ; Να κλείνομαι εκεί μέσα με άτομα στο άνθος των γηρατειών τους και να τα ακούω να αναφέρονται σε κεφάλαια της Ιατρικής Επιστήμης άνευ διδασκάλου, που να πλακώνεται η ψυχή μου χειρότερα απ’ όταν ήμουν φοιτήτρια τότε στο αμφιθέατρο της Σχολής που δεν τελείωσα ποτέ; Α, πα, πα, πα…». «Και εγώ γιατί πηγαίνω βρε Πέρσα μου; Την ίδια ηλικία μη και δεν έχουμε;» «Στο μέτρημα των χρόνων στο καλαντάρι ίσως

Συνεχίστε...

«Δεν έχω τόπο, δεν έχω ελπίδα», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

-Κυρία Κατερίνα... Τι κάνετε; Πόσα χρόνια! Με θυμάστε; Η Μαρία είμαι... συνέχισε με τη γλυκιά φωνή της η κοπέλα να μου μιλάει και να προσπαθεί να μου εξηγήσει ποια είναι. Ήμουνα σκυμμένη πάνω απ’ τη μητέρα μου και της μιλούσα για να την ηρεμήσω. Η Μαρία ήρθε κοντά μας ντυμένη στα λευκά για να της προσφέρει τις πρώτες βοήθειες μέχρι να έρθει ο γιατρός. Όταν μου μίλησε της έπαιρνε την πίεση με τα ακουστικά περασμένα στα αυτιά της. Ένα πλατύ χαμόγελο είχε στολίσει τα χείλια της, το οποίο προφανώς

Συνεχίστε...

«Η κραυγή», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Καλοκαίρι, Ιούλιος μήνας και η ζέστη στην Αθήνα επιεικώς αφόρητη. Δεν κουνιέται φύλλο και με τα παράθυρα ορθάνοιχτα προσδοκούμε μπας και  γίνει κάποιο ρεύμα και δούμε Θεού πρόσωπο. Και θαρρείς έπιασε η ευχή και σαν να φάνηκε ένα απαλό αεράκι. ‘’Φάνηκε,’’ τρόπος του λέγειν, γιατί αεράκι είναι αυτό και δεν φαίνεται μόνο το καταλαβαίνουμε έτσι καθώς κουνάει τα κλαδάκια της λεύκας και του τεράστιου πλάτανου, που απορίας άξιον τι βρήκε στο άνυδρο πεζοδρόμιο και πήγε και φύτρωσε εκεί και θεριεύει

Συνεχίστε...

«Η αγάπη θα ’ρθει, θα ’ρθει», γράφει η Νίκη Μπλούτη Καράτζαλη

‘’Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς κάτι πουλιά πετούν πάνω απ' τη στάχτη που άφησε πίσω του όταν έφυγε ο νοτιάς και μου τραγουδάνε "η αγάπη θα 'ρθει, θα 'ρθει" Ο Μιχάλης στεκόταν για άλλη μια φορά μπροστά στον καθρέφτη και δοκίμαζε τη φωνή του. Ήθελε να βλέπει τον εαυτό του και τις εκφράσεις του προσώπου του την ώρα που τραγουδάει. Απ’ τη στιγμή που τον κάλεσαν από τον διαγωνισμό τραγουδιού για την οντισιόν δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Η καρδιά του χτύπαγε σαν τρελή από χαρά που του

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music