Κατηγορία: Σειρές

«Η κληρονόμος και η  Πέρσα», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Τα λεφτά, ο Μαμωνάς, αν θέλουμε να τα προσωποποιήσουμε, είναι ως γνωστόν πηγή πολλών καλών και πιο πολλών ακόμη κακών, γιατί όπου υπάρχει το καλό υπάρχει και το αντίστοιχο κακό του, ίσως γιατί μόνον έτσι γίνεται αισθητή η ύπαρξη και των δύο… Το χρήμα είναι που διαφεντεύει τη ζωή μας κακά τα ψέματα. Η πλάκα είναι, ότι ο μεν μη έχων από δαύτο, δεν έχει και τις έγνοιες ενός  καραβοκύρη, ενώ ο έχων, ζηλεύει την δήθεν αμεριμηνσία τού φτωχού, ο οποίος για το μόνο που νιοάζεται και μοχθεί είναι ο

Συνεχίστε...

«Μες σ’ αυτή τη βάρκα», γράφει η Νίκη Μπλούτη Καράτζαλη 

Εσύ ήσουνα χρονιάρικο τότε, όταν αρρώστησε αυτό το άμοιρο. Σε παράταγα πίσω στη γιαγιά σου και στη θειά σου τη Μαργιώ. Ήμασταν μια πόρτα, θυμάσαι; Σου δίνανε το γάλα σ’ ένα μπουκάλι λεμονάδας και βάζανε ένα ραγοβύζι μπροστά. Όπως τάϊζαν τα πρόβατα τα μικρά έτσι κάνανε και με σένα. Ήσουνα η πιο μικρούλα απ’ όλες τις ξαδέρφες και σου είχανε αδυναμία όλοι. Είχες πάρει και το όνομα αυτουνού του άμοιρου μετά, γι’ αυτό σε αγαπάγανε πολύ. Αν του είχε δώσει ο Θεός ζωή, εσένα θα σε λέγαμε Ξανθή σήμερα,

Συνεχίστε...

«Το βιολί», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ο άνθρωπος, τα όποια ταλέντα του συνήθως τα φανερώνει από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του. Άλλοτε τα εξελίσσει και άλλοτε αυτά μένουν στάσιμα και ανεκμετάλλευτα. Έτσι και τα αστυνομικό δαιμόνιο της Πέρσας ήταν κάτι που δεν το επεδίωκε η ίδια, απλά φανερωνόταν από μόνο του ακάλεστο και θαυματουργό, αποδίδοντάς της χαρακτηρισμούς σε συγκρίσεις με άλλες κυρίες ηρωίδες του πανθέου των έργων μεγάλων συγγραφέων που να μεν την κολάκευαν, αλλά που πολλάκις θεωρούσε σαν υπερβολές. Η ίδια, τη λύση

Συνεχίστε...

«Τι θέλω εγώ με τόση αγάπη γύρω;», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Σήμερα ήσουνα στις ομορφιές σου. Σε κρυφοκοίταζα από μακριά όταν μιλούσες με τον δικηγόρο κι ένιωσα ένα γλυκό τσίμπημα στην καρδιά, όπως τότε, στις αρχές της σχέσεις μας που ήμασταν  ερωτευμένοι. Τότε που δε βλέπαμε την ώρα να περάσει για να συναντηθούμε, κι όταν δεν ήμασταν μαζί, μιλάγαμε με τις ώρες στο τηλέφωνο. Τα θυμάσαι αυτά; Εγώ τελευταία όλο και πιο πολύ τρέχω προς τα πίσω, όλο και πιο πολύ τα νοσταλγώ, όσο κοντοζυγώνει ο καιρός γι’ αυτό το ρημάδι το διαζύγιο, που με τόση άνεση

Συνεχίστε...

«Η Πέρσα επί τω έργω», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

«Μυρσίνη μου είναι να μη σου βγει το όνομα. Έτσι και γίνει κάτι τέτοιο κολλάει σαν ετικέτα πάνω σου και θέλεις δεν θέλεις σε ακολουθεί δια βίου. Πάρε εμένα για παράδειγμα. Πώς με αποκαλείτε όλοι, μηδέ εσού εξαιρουμένης; ‘’Η Εληνίδα miss Marple’’. Σιγά βρε παιδιά. Πέρασα και δεν άγγιξα. Τρέχω εγώ βρε πίσω από τις διάφορες ιστορίες ή οι ιστορίες με παίρνουν το κατόπιν κάνοντας καταφανώς πλάκα μαζί μου; Επεδίωξα ποτέ να λύσω ένα πρόβλημα άσχετο με μένα; Όχι. Τώρα, αν από ιδιοσυγκρασία με     τρώει

Συνεχίστε...

«Γειά σου χαρά σου Βενετιά», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

«...Συμπληγάδες πέτρες στην ελληνική μυθολογία ονομάζονταν δύο πολύ μεγάλοι βράχοι, που ενώνονταν και αποχωρίζονταν συνεχώς, έτσι ώστε να είναι αδύνατο το ασφαλές πέρασμα ενός πλοίου. Το πρώτο πλοίο που κατάφερε τον ασφαλή διάπλου ήταν το πλοίο Αργώ με τους Αργοναύτες. Ο Φινέας συμβούλευσε να αφήσουν πρώτα ένα περιστέρι να περάσει ανάμεσα. Οι βράχοι έκλεισαν πίσω από το περιστέρι, που έχασε μόνο κάποια φτερά της ουράς του, και όταν ξανάνοιξαν, η Αργώ πέρασε με τους Αργοναύτες να κωπηλατούν με

Συνεχίστε...

«Ντοπιολαλιά», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Η Πέρσα, καθόταν στην κουνιστή της πολυθρόνα με μια κούπα άδεια από café au lait στα χέρια και δίπλα της στα τραπεζάκι μια στοίβα κόλλες Α4 δυο τρία στυλό μπιγκ και ένας χαρτοκόπτης που εκτελούσε χρέη press peppier. Δεν είχε καθόλου κέφι για γράψιμο και το ότι το μυαλό της ήταν άδειο από ιδέες συνηγορούσε στην απραξία της. Τούτο, ήταν κάτι που σπανίως της συνέβαινε και μία από τις φορές αυτές, ήταν και η σημερινή. Το μυαλό της βέβαια πάντα στην πρίζα και οι όποιες ιδέες υπήρχαν σε εμβρυακή

Συνεχίστε...

«Πόσο πολύ σ’ αγάπησα», γράφει η Νίκη Μπλούτη Καράτζαλη

«Θα πας στο νεκροταφείο να φροντίσετε για τον λάκκο. Πρέπει να είναι εκεί κι ένας δικός μας. Θα σε κατατοπίσει ο νεκροθάφτης. Θα σε περιμένει...» μου είπε ο θείος Νίκος, αφού μου εξήγησε πού ακριβώς ήταν και τι έπρεπε να κάνω. Ξεκίνησα  με βαριά καρδιά. Τι να κάνω; Δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν ήθελα να με λένε, το μαμόθρεφτο της Δέσποινας απ’ την πρωτεύουσα. Το μόνο  που τόλμησα να ρωτήσω είναι ‘’τέτοια ώρα;’’ καθώς έβλεπα τον ήλιο να βασιλεύει πίσω απ’ το βουνό. Ο θείος δε μου απάντησε. Απλά

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music