Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων

«Φανοστάτες του δρόμου», ένα ποίημα της Αλεξάνδρας Θ. Κολιγιώτη

Οι λέξεις σκόρπιες στον άνεμο. Απέμεινε μόνο η ζωηρή μοναξιά τους. Κι οι στιγμές σαν εύθραυστες κρεμάστρες στέκονται κόντρα στα χρώματα του ονείρου. Μα εγώ, με  αχόρταγη περιπέτεια κουμπωμένη ως το λαιμό σκιαγραφώ σε ανύποπτο χρόνο τα οράματα.Άλλαξε ο κόσμος μας. Ανεβήκαμε έξι σκαλιά. Και ξάφνου αδειάσαμε όλο το ταλέντο μας σε μια νύκτα.Η δριμύτητα της Άνοιξης  μας εξασθένισε κι ήρθαν οι πρώτοι νάρκισσοι. Το πρώτο γνήσιο Σάββατο του Μάη. Φανοστάτες του γκρίζου δρόμου που

Συνεχίστε...

«Διδακτορική διατριβή στη Θεολογία», ένα σονέτο του Νίκου Παπάνα

Βέβαια, δεν την έχω τελειώσει ακόμη ─και πώς, αφού δεν έχω ιδέα;Ντρέπομαι, αλλά δεν μπορώ να απαντήσωούτε στο πιο απλό και θεμελιώδες ερώτημα:

Τελικά, τι είναι σημαντικότερο,το κρινάκι το λευκό της πίστηςή το ματωμένο κι άγριο,χιλιοτραγουδισμένο ρόδο της αγάπης;

Πάντως, τώρα που ─ επιτέλους ─ δε σ’ αγαπώ,που θέλω πια να το πιστέψω ότι δε σ’ αγαπώ,πρόθυμα αλαλάζω και ομολογώένα φιλί σου θεραπευτικό σε άφεση

Συνεχίστε...

«Ήταν στάση ζωής», ένα διήγημα της Σοφίας Φαμελιάρη

Σίγουρα όταν κλείνουν τις ελευθερίες έκφρασης σου με βίαιο τρόπο, έρχονται στο νου σου θύμησες και αρώματα του παρελθόντος ανεξέλεγκτα. Ίσως γιατί η συναισθηματική σου φόρτιση,  αν θέλετε, είναι τέτοια που αναδύονται στην επιφάνεια του τότε γαλήνιου ωκεανού σου όλα τα ξεβράσματα της μνήμης. Εμένα μου ήρθε στο κατώφλι του μυαλού μου και της ψυχής μου ένας άνθρωπος γενναίος, που πέρασε πολέμους, δικτατορίες, ανατροπές, κοινωνικές, πολιτικές και μαζί ανθρωπιστικές, που ομολογώ ότι για έναν σχεδόν

Συνεχίστε...

«Με την άρση των μέτρων», ένα πεζοποίημα της Μαριάννας Γληνού

Όταν βρεθούμε ξανά, νομίζω πως θα΄ χουν  κυλήσει χρόνια. Κι ας έχουμε μοιραστεί  τα παιδικά μας χρόνια. Οι αναμνήσεις  δεν είναι το ίδιο ξεκάθαρες. Θα φταίει που ήμουν η «μικρή». Δεν θα επιτρέπονται οι αγκαλιές. Μόνο αυτές με τα μάτια. Θα έχω να σου πω πολλά. Όχι γιατί τα τηλέφωνα δεν μεταφέρουν τα λόγια. Θα καθίσουμε αντίκρυ, σαν στην άκρη των άστρων. Τυχερές που η ασφαλής απόσταση θα είναι μόνο δύο μέτρα σε τούτο το άστρο,  τη γη. Θα  ψάχνω τις λέξεις. Φωνήεντα σκόρπια με σύμφωνα θα

Συνεχίστε...

«Τίναγμα», ένα ποίημα της Κυριακής Χατζηιωαννίδου

Να πηδάς στην επιφάνεια των πραγμάτων αόρατη.Πνίγηκαν κι άλλοι τότε. Ουρές στις τράπεζες κι άλλοι στη Δύση σε άτακτη φυγή. Τόσα χρόνια ξένη κι ακόμη δεν κατάλαβα. Ποια είναι μεγαλύτερη εξορία, το έξω ή το μέσα;Παράπονο που ελεύθερη δεν ήσουν. Φτου και βγαίνει η υποσημείωση μια καθαρά Δευτέρα που χόρεψες με το δικό σου Πρόσωπο. Καθυστέρησαν απόψε τα μαθηματικά. Γεννιόμαστε για λίγο γερνάμε ανάλογα. Κάποιο κορίτσι αυτοκτονεί και αποφασίζει.Η Ιθάκη

Συνεχίστε...

«Ανέπαφα», ένα ποίημα της Μαργαρίτας Παπαμίχου

Τι ώρα να ήταν όταν άρχισα να τεντώνω τα χέρια τόσο πολύ μακριά, πού πήγαιναν τα χέρια μου; Έφευγαν από την αλήθεια προς στις δύο πλευρές του δωματίου χρειαζόντουσαν μια σπρωξιά από την πλάνη να κάνουν το πέρασμα στον τοίχο, στον ουρανό, στη νύχτα νάτα τώρα φεύγουν πέρα παίζουν με την τύχη της σιωπής ρίχνουν τα ζάρια και παίρνουν το παιχνίδι από το άγαλμα στην πλατεία στροβιλίζονται στο χορό του καπνού που έρχεται από ένα παράθυρο κάποιος με φαγωμένα νύχια θα καίει το τελευταίο του

Συνεχίστε...

«Ρυτά και άρρητα», από την Βίκυ Αναγνώστη και τις Εκδόσεις Φίλντισι [Δελτίο Τύπου]

Κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή της Βίκυς Αναγνώστη «Ρυτά και άρρητα». Η μοναδικότητα της ποίησης της Βίκυς Αναγνώστη στηρίζεται στην συνύπαρξη δύο στοιχείων που πολύ σπάνια συνυπάρχουν στην σύγχρονη ποίηση: την εξομολόγηση της ψυχής - βασικά της νεανικής ερωτευμένης καρδιάς - αλλά και όλου του μυστικού κόσμου της ύπαρξης και μαζί τής απέραντης γνώσης του αρχαίου κόσμου, αλλά και του σύγχρονου κόσμου τής επιστήμης. Και δεν είναι μόνο συνύπαρξη είναι ένα δέσιμο βαθύ, μια ανταλλαγή λόγων

Συνεχίστε...

«Σε ανακηρύσσω νικήτρια», ένα ποίημα του Νίκου Παπάνα

Όταν ακούω τη φωνή σου, στην αρχή αντιστέκομαι. Είμαι το νέο θαύμα της αυτοκυριαρχίας.

Μπορώ και σου απαντώ εύγλωττες φράσεις μουσικές. ο διάλογός μας βήματα για δύο σε αστραφτερό παρκέ.

Έλα όμως που δεν κρατάει πολύ η αυτοσυγκράτηση.

Τα βήματα γλιστρούν, τα λόγια χάνονται, θριαμβεύει ο κόμπος του λαιμού ─ αμήχανη ζάλη.

Σε ανακηρύσσω νικήτρια ─ κι απόψε και πάντα.

[Ο Νίκος Παπάνας έχει δημοσιεύσει ποιήματα,

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music