Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Σύννεφο δίχως βροχή» & «Φευγάτο σύννεφο», δύο ποιήματα της Λένας Μαυρουδή-Μούλιου

«Σύννεφο δίχως βροχή»

Μια αχνή ακτίνα ήλιου η παρουσία σουΣε μια  ζωή συννεφιασμένη και μουντή.Ένα καντηλόφωτο που το κράτησαΣε χούφτες σφιχτές τρέμοντας μη και μου φύγει.

Μα μπορείς το φως να φυλακίσειςΤη ζωή, το ρυθμό, το άρωμά της;Δεν θα ξεφεύγει πάντα από τα αδιόρατα κενάΣφιγμένων δακτύλων;

Κι έτσι χάθηκες αφήνοντας αχνά ίχνηΌτι κάποτε υπήρξες.Σαν σύννεφο που όμως δεν έφερε βροχήμα την κράτησε μέσα

Συνεχίστε...

«Πρόβα κηδείας της Εντιμοτάτης», ένα ποίημα του Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη

Η υπερήλιξ Άνασσα καλεί για την άσκηση ‘Castle Dove’ το Υπουργικό στο Whitehall με θέμα «Η κηδεία Της Α.Μ.». Ορίζει δεκαήμερο εθνικού πένθους, δέκα όρη ανθέων, χρώμα αμαξών, είκοσι Βουκεφάλες, μεταξωτές στολές, γάντια για τον Πρωθυπουργό στη Δημόσια Δήλωσή του (στα σκυλιά τεχνητά δάκρυα με σταγόνες κολλυρίου). Η Εκλαμπρότατη θα εποπτεύει από του φερέτρου της: Αξιωματούχους στο Σχέδιό του ‘London Bridge’, τους εξακόσιους του Συμβουλίου του Στέμματος στο Buckingham να κλίνουν γόνυ στον

Συνεχίστε...

«Μια ανάσα κι ένα λεπτό» & «Μια νύχτα στην πόλη», δύο ποιήματα της Χρυσαυγής Τούμπα

Μια ανάσα κι ένα λεπτόΤρέχω στον άνεμοάτι μου οι ώρεςΣε μονοπάτια του χτεςάτι μου η στάχτη.

Ληγμένος ο χρόνοςσαν σκουριασμένο γραμμόφωνο γρατσουνάει τη μνήμη.

Συδαυλίζω τη θράκαλιανοκέρι που καίειστη σβησμένη φωτιά κοχλάζουνε αγρίμια σκουριές χιλιάδες κύτταρα.

Μοιρολογούν κρυμμένες φωνέςστα ερείπια του χρόνουκι απ' την ξεραμένη ροδιάμια κουκουβάγια μιλάει στο φεγγάρι.

Μια ανάσα

Συνεχίστε...

«Μπορείς», ένα ποίημα της Ελευθερίας Γανωτίδου

Λυγίζεις. Γονατίζεις.Ακουμπάς τις παλάμες σου στο χώμα.Ασθμαίνεις.Οξυγόνο.Κλειστές οι κυψέλες. Καμιά πνοή δε γεμίζει τη φιάλη σου.Δύσκολα το βλέμμα σηκώνεται ψηλά.Δύσκολα ξεφεύγει απ’ τη βαρύτητα της γης.Δύσκολα την πάχνη που σε τυλίγει θα τρυπήσει.Πίσω απ’ την ομίχλη κρύβεται το απρόσμενο.Πάνω απ’ τη γη κυματίζει το αναπάντεχο.Κι εσύ σ’ αυτό προσεύχεσαι.Σ’ αυτό προσμένεις.Να πατήσει κι αυτό το χώμα. Να σταθεί σιμά σου και να σε πιάσει από τους

Συνεχίστε...

«Αποτυπώματα», ένα ποίημα του Πασχάλη Κατσίκα

Γαλήνια σαν τη θάλασσα που λιάζεται ένα αυγουστιάτικο απομεσήμερο παιδικά κάστρα τα στήθη της ξεπροβάλλουν Χέρια και πόδια κύματα που χώνονται στην άμμο Μάταια πασχίζει ο Γαρμπής τα ξέπλεκα μαύρα φύκια να της κλέψει στα άβαθα της ακρογιαλιάς

Σύννεφο ολόλευκο την παρατηρώ βαρκούλες στέλνοντας τα φιλιά στο ολισθηρό της δέρμα Την έμφυτη ηρεμία ταράζω στους θύλακες ώσπου να την ξυπνήσει η ανατριχίλα

Δόλιο σχέδιο καταστρώνω με τον ήλιο Αυξάνοντας τη

Συνεχίστε...

«Άνευ», ένα ποίημα της Κικής Γκόβαρη

Από είδωλο στο εδώλιο…μετατόπιση ενός γράμματος και μιας αλήθειας.Κατακερματισμένος αντικατοπτρισμός άλλοτε αισθανομένων,επιστρέφει εξακολουθητικά σε άδεια μάτια.Ο τετραγωνισμός της φαυλότητας του κύκλου…από την ασφάλεια του «εντός αυτού» ή  του αέναα κινουμένου επί αυτού,στον εγκλωβισμό του «έξω απ’ αυτόν».Περί εαυτόν δε;-Χάλαρα!Αόρατα τραύματα από τις αιχμές της εκλογίκευσης της απουσίας.…Tης μη απιούσης!

[caption id="attachment_6280"

Συνεχίστε...

«Χρώματα», ένα ποίημα της Ντόνκα Πένεβα

Από την ημέρα εκείνη που σε γνώρισα μέσα μου παλεύουν τρία χρώματα. Ό,τι και να έκανα δεν χώρισαν και δεν ξέρω ποιο θα πάρει τη νίκη.Πρώτο χρώμα - το λευκό της αθωότητας, αυτό που ήμουνα πριν μεγαλώσω, πριν του κόσμου  αυτού η εχθρότητα με ανάγκασαν ακριβά να την πληρώσω.Δεύτερο - το κόκκινο του πάθους, που με κάνει όταν είμαι μαζί σου να μην καταλαβαίνω εγώ το λάθος που ίσως κάνω ζητώντας το κορμί σου.Το τρίτο -είναι και το τελευταίο- εκείνο, ναι, το μαύρο, το

Συνεχίστε...

«Οδός Ασωμάτων», ένα ποίημα της Σοφίας Δ. Νινιού

Νύχτα ο ΧρόνοςΗ στιγμή αόρατηΑσώματη η μνήμηαποδεσμεύει το νουτην ψυχή ελευθερώνει

Ο δρόμος περιμένειτους διαβάτες με τα όνειρά τουςΤον περπάτησαν άγιοι και σοφοίΑφουγκράσου τ’ αχνάριαψηλαφώντας τα σημάδιαστις σκιές και στον αέρα

Στην οδό των Ασωμάτωνδιαχέεται το Άξιοντην πλάνη διαπερνάδιασπά και διαμελίζει

Στην ίδια γραμμήη πέτρα, ο πηλός, το ΦωςΣυντάσσονταιΣυνομιλούν<br

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music