Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Το ταξίδι», ένα ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη

Ένα προσκύνημα στο φως είναι η ζήση,μα με μετάξια να φροντίσεις να το ντύσεις,παίξε λυράρη τον παιάνα σου ως τη δύση,γιατί στο τέλος όλα πίσω θα τ’ αφήσεις…

Πιες την αγάπη σε κρυστάλλινο ποτήρι,ρίξε τη θλίψη  σου στο πιο βαθύ πηγάδι,γίνε  μελίσσι να τρυγάς της γης τη γύρη,γίνε λυχνάρι να φωτίζεις τ’ άδειο βράδυ.

Δέσε τον πόνο σου σε κόκκινο μαντίλι,για να μερώσουν οι ψυχές στην άγια πλάση,μ’ ένα χρησμό σου ν’ ανατείλουν λάβροι

Συνεχίστε...

«Ένα χειμωνιάτικο πρωινό», ένα ποίημα της Μαριάννας Γληνού

Ένα ροζ παχουλό σύννεφο στην κορυφή του βουνού.Κλεισμένοι άνθρωποι, ταμπουρωμένοι στην παγωνιά τους.Το λεωφορείο, ασθμαίνοντας, σκέφτεται τον τερματισμό του.Σπίτια σφαλισμένα, μπουκωμένα τη μυρωδιά των ανθρώπων τουςκαι κείνη την παγερή αίσθηση υγρασίας στα ρουθούνια.Τα πουλιά ξεχασμένα στο κούρνιασμά τους.Μια πόλη  που τεντώνεται νωχελικάπροσπαθώντας ν' αποφασίσει το ξύπνημά της.Στα κλαδιά των δέντρων σφραγισμένεςυποσχέσεις μιας επερχόμενης άνοιξης.Κι οι

Συνεχίστε...

«Ένας σπασμένος άγγελος», ένα μικροδιήγημα της Αντωνίας Σκανδάλη

Βουβός σαν άγαλμα, σε παρατηρώ να στέκεις. Κάθεσαι στον πάγκο της κουζίνας, στο χέρι σου ένα τσιγάρο καίει αργά, τα μάτια σου που κάποτε θύμιζαν ήλιο, τώρα έχουν αφεθεί στη σκοτεινιά που έχει κατακλύσει το μυαλό σου. Σε παρατηρώ. Το πρόσωπό σου έχει μια θλίψη ακατανόητη σε μένα, το χαμόγελό σου έχει χαθεί, ο άλλοτε ασφαλής τόπος που με ταξίδευε η φωνή σου έχει σβηστεί από το χάρτη μου. Μόνο η ατέρμονη σιωπή στοιχειώνει τώρα το δωμάτιο και το χάσμα ανάμεσά μας μεγαλώνει. Θυμίζεις έναν άγγελο με

Συνεχίστε...

«Θριαμβικό της Αφύπνισης», ένα ποίημα της Λίνας Βαταντζή

Στον ψυχρό αέραοσφραίνομαιχειμώνα.

Ολόκληρος κόσμοςζει -φοβάται, αλλάαισιοδοξεί,ίσως προλάβει,στις πρώτες δροσιές της άνοιξηςνα παρατηρήσει αλλαγές -μια φορά ακόμη.

Το σύντομο παγωμένο φωςγλυκαίνειαπό άνθη της υγρής γηςαυξάνεταιθερμαίνει.

Δεν περίμενα να θυμάμαιτις ακτίνεςπου ονομάζονται ελπίδα.Τις λάμες της απελπισίαςαποκρούωμε πρωτόγνωρη ορμή.Δεν περίμενα να

Συνεχίστε...

«Ονειρεύτηκα», ένα διήγημα της Κωνσταντίνας Βαληράκη

Ζεστές αχτίδες ενός χρυσαφένιου ήλιου με καλοδέχονται  σήμερα το πρωί από το ανοιχτό παράθυρο μου κι εγώ  τις καλημερίζω με μάτια θαμπωμένα από το φως της Άνοιξης. Μια νέα ακόμη  μέρα σκέπτομαι, καταμεσής της πιο γλυκιάς εποχής του χρόνου με μικρά τουλουπένια συννεφάκια να  μου κλείνουν πονηρά το μάτι και να με προκαλούν να δραπετεύσω από της καθημερινότητας την επανάληψη. Φαίνεται όμορφη η σημερινή ημέρα  και η  πρόκληση για απόδραση είναι δελεαστική, με πλάνα αμέτρητα  στοιβαγμένα  στο νου

Συνεχίστε...

«Ο καθρέφτης», ένα διήγημα της Χαριτώς Κοκκινογένη

Είχαν δώσει ραντεβού στο καφέ Παπαγάλος. Εκείνη είχε φτάσει πρώτη, απέφυγε να τους δεχτεί στο σπίτι της. Τόσα γίνονται... Καλύτερα σε ουδέτερο χώρο. Κάθισε σε ένα γωνιακό τραπέζι με θέα το δρόμο και παρήγγειλε το καφέ της. Το πακέτο της, τυλιγμένο καλά, το ακούμπησε όρθιο στον τοίχο πίσω της. Έφυγε νωρίς από το σπίτι, ίσως γιατί φοβόταν μήπως το μετανιώσει. Τα τελευταία χρόνια έμενε μόνη της. Ήταν ελεύθερος άνθρωπος και την απολάμβανε την μοναχικότητά της. Παρ’ όλα αυτά κάτι την

Συνεχίστε...

  «Τα απομεινάρια ενός καλοκαιριού», ένα διήγημα της Αντωνίας Σκανδάλη

Ότι απέμεινε να θυμίζει το καλοκαίρι, μια θάλασσα. Δεν χάνει ποτέ το χρώμα της, αλλάζει αποχρώσεις ανάλογα με τις εποχές. Η διάθεση της άλλοτε ήρεμη, μέτρο δεν έχει η απεραντοσύνη της. Η χειμωνιάτικη παγωμένη όψη της είναι άγρια, κύματα αγκαλιάζουν με ορμή την άμμο. Μοιάζει θυμωμένη, ταραγμένη, πληγωμένη και μόνη. Κάνεις δεν τολμά να κολυμπήσει στην ταραχή της. Ο ουρανός η μόνη της συντροφιά στο χειμωνιάτικο ταξίδι της. Γκρίζα σύννεφα τον στολίζουν λες και πενθούν και αυτά τη μοναξιά της. Τα

Συνεχίστε...

«Στις γειτονιές της Πλάκας», ένα ποίημα της Μαρίας Παλιούρα 

Στις γειτονιές της Πλάκαςκλειστά τα μαγαζάκια,ρολά κατεβασμένακι έρημα τα σοκάκια.

Δε βλέπεις πια ανθρώπους,να ‘φύγαν για άλλους τόπους;Κι οι φωτεινές βιτρίνεςσκοτείνιασαν κι εκείνες.

Και τα μικρά πουλάκιαλυπούνται και εκείνα,κούρνιασαν στα δεντράκιαστην άδεια την Αθήνα…

Πού χάθηκαν τα γλέντιαστης Πλάκας τα σοκάκια;Tα γέλια, τα τραγούδια,τα παλιοφιλαράκια;

Μονάχα τα

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη