Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Χωρίς προστάτη», ένα διήγημα της Γεωργίας Κοκκινογένη

Η  Χαριτώ  φεύγοντας από τη ζωή  άφησε το χαμόγελό της  και πολλές ιστορίες, ευχάριστες και δυσάρεστες,  της οικογένειάς της.  Το χαρακτηριστικό της μειδίαμα έδειχνε άνθρωπο  που αντέχει ό,τι του στέλνει ο Θεός  και δεν παραπονιέται για τα δεινά του. Ο πρώτος της άντρας πέθανε όταν ακόμα είχε στην κοιλιά  τη μοναχοκόρη της.  Ο δεύτερος γάμος ήταν επιτακτικός για να σταθεί κοινωνικά.  Έκανε τρία αγόρια με το δεύτερο μα και πάλι μείνανε ορφανά από νωρίς. Στον μεγάλο, όταν χήρεψε, του φόρεσε

Συνεχίστε...

«Αναζητώ Σώμα Μοναξιάς»,  απόσπασμα ποιητικής σύμπραξης του Χρήστου Νιάρου και της Κατερίνας Κουτσουνά

IΤη μοναξιά του πλήθους να φοβάσαι,τη νύχτα να βοηθήσουν με θελήματα,έρχονται πνοούμενες οι  αντιλήψεις τους,με ίσως, πιθανόν, άντε βάλε και το μπορεί τους,έστω αμυδρά να αγγίξουν το σώμα σου,σαν στόχο και παρασύνθημα,στα αφύλαχτά τους σε λιανίζουν,επιθυμίες και αφορμές,στο ελάχιστο της στιγμής.



IIΔεν σου δώσανε συμβουλές οι μοναξιές,όταν ήρθαν με άδεια χέρια,οι οδηγίες τους πήγανε χαμένες,από αυτή την

Συνεχίστε...

«Steine von Chios – Πέτρες της Χίου», ένα ποίημα του Erich Arendt σε μετάφραση του Αντώνη Κερασνούδη

Steine von Chios Graurollend: Salz, rundum die unlösliche Öde. – „Ich”, mein Leib fühlt es starren, das aufgerissene Auge Meer.

Und vor den Eisenrippen der Mühlen ins Schattenlose zieht der einsame Fuß die späte Schrift. Blind.

Er kennt das Irren, mein Stab, der aus dem Stein das Wort schlägt… und dann das innere Echo! Winter Sommer der Hölle!

Einmal, ausgeweidet vom Ölbaum das Schaf hängt. Lachen. Weinduft. Ein Tanz. “Welt!

Συνεχίστε...

«Μόνο εσύ», ένα διήγημα της Χαριτώς Κοκκινογένη

Ζούσε τον μεγάλο έρωτα της ζωής της. Απ’ το συνεσταλμένο και ντροπαλό κορίτσι που ήταν, μεταμορφώθηκε σε μια χαρούμενη και γελαστή γυναίκα γεμάτη αυτοπεποίθηση. Μακάρι να ήταν διάφανη για να βλέπουν όλοι την ευτυχία μέσα της. Τον γνώρισε τυχαία, σε μια εκδήλωση. Άβγαλτο κορίτσι απ’ την επαρχία εκείνη, ζωηρό και γοητευτικό αγόρι εκείνος, έτοιμοι και οι δυο να ζήσουν κάτι πρωτόγνωρο. Ήρθαν πολύ γρήγορα κοντά, ήταν σαν να γνωριζόταν χρόνια. Εκείνος έλεγε και ξαναέλεγε πόσο τυχερός ήταν που τη

Συνεχίστε...

«Βήματα αποσπασματικά», ένα διήγημα του Χρήστου Νιάρου

Βαδίζεις σε μια έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει, Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, Ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα. Κική Δημουλά[1]Τα χρώματα στον ουρανό ταξιδεύουν. Είναι μεγάλο το προνόμιό τους αυτό. Δεν δίνουν, ούτε ‘δώσαν  άλλωστε και καμία αναφορά σε κανέναν. Ψωνίζουν από τα σύννεφα τα απολύτως απαραίτητα. Στην ελευθερία τους ακουμπάω τις σκέψεις μου. Δεσμεύω την έμπνευση και τις σκέψεις μου, αυτή τη

Συνεχίστε...

«Τίνα και Τίτο», ένα διήγημα της Μαρίας Βέρρου

Μόλις ο τόπος κατακυρώθηκε, άρχισαν με πυρετώδεις ρυθμούς οι εργασίες κατασκευής. Ο Τίτο πρωτοστατούσε. Ένα ένα τα υλικά, μικρά, μεγάλα, σε διάφορες διαστάσεις, όσα δεν ταίριαζαν μεταξύ τους ή με τις απαιτήσεις των χώρων με μεγάλη προσοχή, υπομονή και επιμονή τροχίζονταν, κόβονταν και τοποθετούνταν στα κατάλληλα σημεία. Δυο μάτια άγρυπνα παρακολουθούσαν τις εξελίξεις… Παρά ταύτα, κάποια σημεία του χώρου ήταν ιδιαίτερα προβληματικά. Τα δοκάρια έπεφταν μικρά, έπρεπε να πελεκηθούν με τέτοιο τρόπο

Συνεχίστε...

«Ο κόκκινος λόφος», ένα διήγημα της Λιάνας Μιχελάκη

«Επιτέλους ήρθε η άνοιξη» άκουσα μια φωνή  και ξύπνησα από έναν ύπνο βαθύ, με όνειρα σκοτεινά και απροσδιόριστα. Μάταια προσπάθησα να θυμηθώ έστω και μία από τις βραδινές φιγούρες, που με επισκέφτηκαν εκείνο το βράδυ στα υπερκόσμια ταξίδια μου. Ντύθηκα βιαστικά και βγήκα στην αυλή. Το μαύρο πέπλο τα’ ουρανού είχε για τα καλά σκεπάσει τα λουλούδια μου, που αμέριμνα αυτά είχαν σφαλίσει τα πολύχρωμα ματάκια τους και είχαν αγκαλιάσει τα λουλουδένια όνειρά τους. «Ίσως η φωνή να είναι σημάδι» σκέφτηκα

Συνεχίστε...

«Καταπίεση», ένα ποίημα του Langston Hughes σε μετάφραση του Νίκου Παπάνα

ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΤώρα τα όνειρα Δε διατίθενται Στους ονειροπόλους Ούτε τα τραγούδια Στους τραγουδιστές.

Σε μερικές χώρες Η σκοτεινή νύχτα Και το κρύο ατσάλι Επικρατούν  ─ Μα τ’ όνειρο Θα επιστρέψει, Και το τραγούδι Θα σπάσει Τη φυλακή του.



OPPRESSIONNow dreams Are not available To the dreamers Nor songs To the singers.In some lands Dark night And cold steel Prevail, But the dream Will come back, And the song Break Its

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα, με την οικογένειά της, στο Μουζάκι Καρδίτσας. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Επί σειρά ετών εργάσθηκε σε θέσεις ευθύνης σε πολυεθνικές εταιρείες. Από τον Μάρτιο του 2016 λειτουργεί ως διευθύντρια τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής» www.logografis.gr ...περισσότερα

Αρχειοθήκη