Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Το δάκρυ του περιβολιού», ένα ποίημα της Ελένης Λουκά 

Το σπίτι στην πλαγιά μένει κλειστόστης λήθης το κενό ψάχνει ουρανόοι άνθρωποί του χρόνια κάπου στην ξενιτιάη αμυγδαλιά κοντά του, δίνει παρηγοριά.

Μένει η πορτοκαλιά θλιμμένη, μοναχήστην άδεια κρύα αυλή τα βράδια της πενθείτον ερχομό τους πάντα μια μέρα καρτερείίσως φανούν στο δρόμο και τότε θα χαρεί.

Μόνο κι αραχνιασμένο, στα χόρτα βυθισμένοξερό πηγάδι, άδειο, χωρίς νερό, στυμμένο.Συκιές και λεμονιές ολόγυρα

Συνεχίστε...

«Παράσταση», ένα ποίημα του Γρηγόρη Σακαλή

Σεσημασμένοικλέφτες αισθημάτωνκυκλοφορούν ανενόχλητοιανάμεσά μαςκαι κλέβουντις καρδιές μαςκι ύστερα τις βγάζουνσε πλειστηριασμότις ξεπουλάνε όσο-όσομας αφήνουν ά - καρδουςνα μη μπορούμε πλέονν’ αγαπήσουμενα αισθανθούμε κάθε τιαυτοί οι κλέφτεςμε το χαμόγελο στα χείληηθοποιοί καλοίσε παράσταση για ένανεγκληματούν ασύστολαμα ευτυχώςμε ένα μαγικό τρόποοι καρδιές μαςεπιστρέφουν στη θέση τους.

Συνεχίστε...

«Παράσταση ζωής», ένα διήγημα της Λιάνας Μιχελάκη

Άνοιξε την ντουλάπα της με ορμή. Έπρεπε να ντυθεί. Το είχε αποφασίσει άλλωστε. Απόψε θα έβγαινε. Θα πήγαινε επιτέλους στο θέατρο, που τόσο πολύ αγαπούσε από μικρή. Στο σχολείο πάντα πρώτη να εκδηλώνει το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή της σε κάθε θεατρική παράσταση, που διοργάνωναν οι καθηγητές της. Αργότερα,  ως φοιτήτρια πια, είχε γραφτεί και σε θεατρική σχολή για χάρη μιας αγάπης, στη σκηνή της οποίας έπαιξε η ίδια με ρόλο πρωταγωνιστικό. Δεν ήθελε όμως να κάνει αυτές τις σκέψεις. Ήθελε να

Συνεχίστε...

«Καθώς μιλούσαμε…», ένα διήγημα της Κωνσταντίνας Βαληράκη

«Πώς  άλλαξε ο κόσμος ετούτος;» με ρώτησες ένα βράδυ. Εγώ δεν σου απάντησα, μόνο γύρισα αλλού το πρόσωπό μου, για να μη δεις τη σκοτεινιά του. Δεν άλλαξε ο κόσμος συλλογίστηκα,  γιατί καλά την ήξερα την αλήθεια, μα δεν μπόρεσα το αντίθετο να σου πω. Δεν άντεξα  όμως και σου εξομολογήθηκα ότι είμαστε εμείς που τον αλλάξαμε τον κόσμο και τώρα του ζητούμε ευθύνες, πως η ζωή μας φτώχυνε. Εσύ δεν μου αποκρίθηκες κι εγώ δεν ήθελα άλλη συζήτηση γι’ αυτές τις απορίες σου. Ήξερα πως όποια άλλη απάντηση

Συνεχίστε...

«Το φεγγάρι», ένα διήγημα της Γεωργίας Κοκκινογένη

Στη  νύχτα  κανένας  δεν  εμπιστεύτηκε  τα  όνειρά  του.  Παραδώσαμε  όμως  τόσες φορές  τα   μυστικά  μας,  να  τα  φυλάξει  καλά  μέσα  στο  κίτρινο  φως  του  φεγγαριού, κι  όταν εκείνο  λείπει,  στη  σπίθα  των  αστεριών. Όταν  έρχεται,  ζητάει  επίμονα  συγχώρεση,  δικαίωση,  μετάνοια… Στέκεται εκεί  σιωπηλό και ζυγιάζει  του καθενός τα πεπραγμένα,  μέσα σε μια τεράστια ολοστρόγγυλη υπενθύμιση! Κι  όπως  είναι  περαστικό, φοβάσαι  μη  σε  πάρει  μαζί  του, γιατί  θα  σε πάει  κάπου  που

Συνεχίστε...

«Ένα παιδί», ένα πεζοποίημα της Μαρίας Παλιούρα 

Έρχονται και φεύγουν σαν το κύμα της θάλασσας χωρίς να ρωτούν...Έρχονται και φεύγουν στροβιλίζοντας σαν τον άνεμο όποτε θέλουν...Λες και θέλουν να κρατηθούν από το χέρι και να αρχίσουν το χορόΛες και θέλουν να ακουστούν...Να μελοποιηθούν...Και να τραγουδηθούν από κάποια χείληΛέξεις και λέξεις...Σκέψεις και σκέψεις...Μα δε θέλω να γράψω.Δε θέλω άλλο.Γιατί;Για ποιον;Αφού ο κόσμος δεν αλλάζει και δε χωράνε αυτές οι σκέψεις σε αυτόν τον κόσμο.Και

Συνεχίστε...

«Το νεκρόδειπνο», ένα διήγημα του Γιάννη Θεοχάρη

Κεφάλαιο 1. Ονοματεπώνυμο Δημήτρης Ιωάννου, ηλικία 45 ετών. Αυτό μόνο γράφει ο σταυρός πάνω στο μνήμα του, τίποτα άλλο. Πολύ νέος, θα μου πείτε, για να χαθεί τόσο ξαφνικά. Σίγουρα! Ούτε φωτογραφία του υπάρχει, ούτε κάποιος στίχος από το αγαπημένο του τραγούδι κάπου χαραγμένος. Πώς έφτασε όμως στο σημείο να χαθεί τόσο απρόοπτα; Οι γιατροί είπαν από AIDS. Γνώριζα πολύ καλά τον Δημήτρη και μεταξύ μας ποτέ δεν είχαμε μυστικά. Ήξερα για την προσωπική του ζωή και το πόσο προσεκτικός ήταν στις

Συνεχίστε...

«Η αρπαγή της Ασπασίας», ένα διήγημα της Γεωργίας Κοκκινογένη

...σαν βογγητό, σαν μοιρολόι …σκούζει και στηθοδέρνεται γιατί σε στρώμα ερωτικό τραχειά τη σέρνει ο Πάνας (από την πάροδο της Ελένης του Ευριπίδου)Ήταν ορφανή από μάνα η Ασπασία και δεν αξιώθηκε για αδερφή. Στο νοικοκυριό και τη δουλειά απ’ τα εφτά της αφού η μάνα τούς άφησε νωρίς: δυο αδέρφια κι ο  πατέρας της η φαμίλια. Σαν έκλεισε τα δεκάξι λογοδόθηκε με το Θοδωρή. Τις τάξεις όλες του δημοτικού δεν τις φοίτησε. Έπλεκε  όμως απ΄ τα  δέκα της αριστουργήματα. Γραφή κι ανάγνωση μόνο

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music