Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Θέλω να την φιλήσω», ένα μικροδιήγημα από την Μαρία Γεωργάκα

"Θέλω να την φιλήσω" αυτό μου είπε. "Θέλω. Θέλω να την φιλήσω. Έχει υπέροχα χείλη. Πανέμορφα σαρκώδη, σκληρά χείλη" "Σταμάτα" της λέω. "Θέλω να ξέρω πώς είναι" "Γιατί;" Ένιωθα αποπνικτικά. Ποτέ δεν μου ‘χε ξαναμιλήσει γι’ αυτήν. "Θέλω να ξέρω πώς είναι όταν την φιλάς" μου λέει και μου κόβεται η μιλιά. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Πέρασε ώρα που δεν μιλούσαμε και νομίζω έπεσα σε κατάθλιψη. Αλλά εκείνη συνέχισε. "Πρέπει να είναι υπέροχα όταν την φιλάς" Νευρίασα. "Όχι δεν είναι! Δεν είναι

Συνεχίστε...

«Γυναίκα», ένα ποίημα του Παναγή Αντωνόπουλου 

[Στην  Λιλή  Ζωγράφου]



Εκέντησες  επάνω  στο  κορμί  μουτα  πάθη  σου, με  σταυροβελονιά.Σαν  σε  φιλούσα,  υφαντό  στην  ύπαρξή  μουΣτημονυφάδιζες, Δαμασκηνό  μ’ απλοχεριά.

Αγιάτρευτο  θα  αφήσω  τον  καημό  σουγια να ’χεις, ν’ αφορίσεις  μια  ψυχήκαι  ’γω, προσκυνητάρι  θα ’χω  τον  μαστό  σουτους  Άγιους  Τόπους,  όπως  έχει  ένας  "χατζή".

Δεν  με  φοβίζει που  πετάς  σαν  πεταλούδακαι  λίγο

Συνεχίστε...

«Ο γάτος ποδοσφαιριστής», ένα διήγημα του Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη

Με λένε Ζάκο. Ήμουν παιδί κλειστό στον καβούκι του. Παρόλα αυτά από παιδί συναρμολογούσα όνειρα με δικά μου υλικά, ποικίλα, φτερωτά. Μια φορά που κοιτούσα προς τον ουρανό μού φάνηκε πως κινούνται στο στερέωμα μικροί μισανοιγμένοι πάπυροι με κάτι γραφές. Κι όλο φανταζόμουν πως ο Θεός μού έστελνε μηνύματα. Βέβαια, σαν μεγάλωσα αντιλήφθηκα ότι έφταιγαν τα υγρά μου μάτια όπου κολλούσαν σωματίδια ελαφριάς σκόνης ή γύρης και ότι μου δημιουργούσαν αυτή την ψευδαίσθηση. Καθώς το μάτια μου κινούνταν

Συνεχίστε...

«Κόκκινες γραμμές», ένα ποίημα της Χρυσαυγής Τούμπα

Ένα φεγγάριγαλακτώδης λεπτή πληγήκι ένα όνειροανάσα στο πρόσωπό μουγεμίζουν τα κενά της απουσίας σου.

Χαράζει πέρα η σιωπήανάμεσα σε λευκές σελίδεςαγκαλιάζονταςλόγια που δεν ακούγονταικι όμως αγγίζονταιστάχτες λέξεων που έσβησαν τα φωνήεντά τουςσε παρελθούσες μέρεςσκέψεις άφτερεςσ’ ένα κουβάρι πλέξεις.

Περπατήσαμεσεβόμενοι ο ένας την επικράτεια των ονείρων του άλλουΣταθήκαμεακριβώς στις κόκκινες

Συνεχίστε...

«Γυναίκα στην εξοχή», ένα διήγημα της Κωνσταντίνας Βαληράκη

Στο πλάι άνοιξε την κουρτίνα του παράθυρου  και κοίταξε κάτω στο δρόμο. Τον έβλεπε, ψηλόλιγνη φιγούρα με μαλλιά, που άρχισαν ήδη να γκριζάρουν, να περπατάει αργά, αφηρημένα, να απομακρύνεται συλλογισμένα,  έτσι της φάνηκε. Πριν λίγο μιλούσαν, ή προσπαθούσαν να μιλήσουν. Εκείνος δηλαδή. Ακριβώς δεν μιλούσε σαν να μονολογούσε. Εκείνη απλά κοίταζε, μια εκείνον  και μια τα χέρια της. Πολλές φορές τα χέρια της,  συνέχεια. Μετά τα βιβλία στο απέναντι ράφι τού δωματίου. Προσπαθούσε να καταλάβει τι της

Συνεχίστε...

«Αποτελέσματα λογοτεχνικού διαγωνισμού των εκδόσεων Ελκυστής, με βραβεία συμβόλαια δωρεάν έκδοσης» [Δελτίο Τύπου] 

Αγαπητοί συμμετέχοντες, Ομολογούμε πως η διαδικασία της αξιολόγησης των ιστοριών σας αποτέλεσαν πραγματικά μια απολαυστική και δύσκολη συγχρόνως διαδικασία σχετικά με την ανάδειξη των νικητών. Στα γραπτά που αναλάβαμε να βαθμολογήσουμε συμπεριλαμβανόταν πρωτότυπες, απρόβλεπτες, ευφάνταστες και αληθοφανείς ιστορίες που μας εξέπληξαν ευχάριστα. Σας ευχόμαστε να συνεχίσετε να αφιερώνεστε με την ίδια δύναμη στις λογοτεχνικές εξομολογήσεις σας, χαρίζοντας πάντοτε στο αναγνωστικό κοινό το ομορφότερο

Συνεχίστε...

«Ίρις η μικρή νεράιδα», ένα παραμύθι της Ρίτσας Μπακογιάννη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή νεράιδα, που τη λέγανε Ίρις και ήταν μοναχοκόρη του βασιλιά Κυρίλλου του 3ου νεράιδου, της Μεγάλης Χρυσοχώρας, με τα χρυσά κυκνάκια. Η μαμά της, η αρχοντονεραϊδοπούλα Εβίτα, κρατούσε από μεγάλο τζάκι. Η οικογένειά της κατάγονταν από την ξακουστή πέρα πέρα Ραβδόπολη με τις διάσημες διαμαντένιες τιάρες και τα χρυσά στέμματα! Με τον βασιλιά, η μητέρα της, ήταν κοντοχωριανοί. Γνωρίστηκαν στα μαγικά ρυάκια του νεραϊδοδάσους που ήταν παράλληλο με το ανθρώπινο

Συνεχίστε...

«Τέσσερα ποιήματα», ποιήματα του Παναγή Αντωνόπουλου

Ονειρευόμουνα  πως  πέταγαανάμεσα  στα  σύννεφα,φτερουγίζοντας διέγραφααιθέριες  διαδρομές.Ξάφνου κάποιος  με  ξύπνησεκι  έπεσα  και  σκοτώθηκακαι  έγινε  το  όνειροσυντρίμμια απόεμμονές.

-*-Καμιά φορά, ονειρεύομαιπαρόντος του Σατανά!Άλλοτε πάλι, συλλογιέμαιμε την καρδιά μου!Έρχεται στιγμή που αποφασίζω,ερήμην της σκέψης μου…Κάποτε κάποτε γράφω,κρυφά από τον εαυτό μου.

-*-Ήθελα  ν’ αγγίξω

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music