Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Εμείς», ένα ποίημα της Κικής Γκόβαρη

Στο μεσοδιάστημα δύο συναντήσεων-ούτε καν συνευρέσεων-καθορίζεις το ποιόν του «Εμείς»,αποκωδικοποιώντας το «αισθάνεσθαι» στην εξέλιξή του,έξω από τη λεξιλογική ταυτοποίηση των συναισθημάτωνκαι την ποσοτική προσέγγιση των αισθανομένων.Ένα ποιόν,που καθορίζεται με λέξεις σχεδόν «εκδιδόμενες»,αποποιούμενες το γνωστόν τοις πάσι νόημά τους.Που καθαιρούν γραμματοσυντακτικούς κανόνεςκαι συνευρίσκονται με το πάθος του «Εγώ κι Εσύ»…που δεν σμίγουν.Έξω από

Συνεχίστε...

«Τότε που τρέχαμε ξυπόλητοι», ένα ποίημα της Χρυσαυγής Τούμπα 

Ακούμε λέξειςκύματα ήχωνεναλλαγέςγέλια, λυγμοί, αναστεναγμοίόνειρασκόνη που αιωρείται

Κι ανοίγουμετη μια κάμαρημετά την άλληκι όλο μυρίζουμεαραχνοΰφαντες στιγμέςπου πέτρωσανσε μια φωτογραφία.

Κι όλο ακούμετο γέλιο που θροΐζεισ’ ένα ροζ δωμάτιοκι οι σκιέςνα μην ησυχάζουν ποτέ

Και σ’ ένα ρολόιστη μέση στο τραπέζικεντημένο πέπλο σιωπήςο χρόνοςστους ασβεστωμένους

Συνεχίστε...

«Ενοχές», ένα ποίημα του Ιωάννη Ζορμπαλά

Στη λυκαυγή μόνη ξυπνάςκαι σε δικάζουν ενοχές.                                        Έτσι γερνάς...  έτσι γερνάς…

Το χθες σαρκάζει... και πονάς.Τώρα σκουριάζουν οι ψυχές.Στη λυκαυγή μόνη ξυπνάς.

Σελίδες κίτρινες γυρνάςκαι σε τρομάζουν οι φθορές.Μόνη γερνάς... μόνη γερνάς...

Αργά έμαθες ν’ αγαπάς.Τώρα σταλάζουν οι πληγές.Στη λυκαυγή μόνη ξυπνάς.Έτσι γερνάς... έτσι

Συνεχίστε...

«Πώς θα ‘ρθει η άνοιξη;», ένα ποίημα της Ελένης Λουκά

Της κοινωνίας τα στραβά που μας πονούντης απληστίας τα δεινά που αδικούντης πείνας των πολέμων συμφορέςανήμπορων ανθρώπων οι κραυγές

Πώς θα ‘ρθει η άνοιξη στη γηη αγάπη θα θεριέψειαυτούς τους άγριους καιρούςποιος θα τους ημερέψει

Της ζωής οι αγωνίες που ριζώνουντης αδιάκοπης ευθύνης η θηλιάτου συστήματος τα πρέπει πoυ θυμώνουνεγκλωβίζουν της ψυχής τη λευτεριά

Πώς φεύγει η γκρίζα συννεφιάαπ’ του

Συνεχίστε...

«Το μέλλον», ένα ποίημα του Γρηγόρη Σακαλή

Είναι φορέςπου ο νους πηγαίνει παραπέραπου είσαι ξύπνιοςμα ονειρεύεσαιόλη σου η ζωήσαν ατέλειωτο βιού - μάστερπερνάει μπρος στα μάτια σουβλέπεις τον παράδεισοβλέπεις την κόλασηόλο το σύμπαν βλέπειςτο παρελθόν προσπαθείνα φρενάρει το σήμεραμα είναι εν τέλει αδύνατονη σημερινή μας ύπαρξηδεν είναι όμοια με τη χθεσινήκι ας έχει βαρίδια απ’ το χθεςσήμερα βάζουμε τα θεμέλιαγια να χτίσουμε το μέλλονκαι είμαστε σε θέσηνα το

Συνεχίστε...

«Πρέπει να ξέρεις να πετάς» και «Ρωγμή», δύο ποιήματα του Δημήτρη Α. Δημητριάδη

Πρέπει να ξέρεις να πετάς Πρέπει να ξέρεις να πετάςόταν η νύχτα απλώνεται βαριάπάνω στου κόσμου τα γκρεμίσματακι άγρια πλαταγίζουν οι χαίτες του αέρα.

Σταθερά να πετάςνα ’χεις το νου σου στα ψηλάμη σε σκορπίσουν τ’ άφατακι όσο μπορείς στα χαμηλάσοφά να κυκλοφέρνειςνα ελίσσεσαιμην τύχει και μπλεχτείς σε σύρματασ’ αρπάξουν τα σκυλιάή σε θερίσουν πολυβόλα.

Μ’ άγρυπνο μάτικαι με ψυχή βαθιά πρέπει να ξέρεις

Συνεχίστε...

«Αχ Πατρίδα», ένα ποίημα της Λένας Μαυρουδή-Μούλιου

Πλατύ το μπλε της θάλασσαςΚι αυτό του ουρανούΓιομίζει  φως και όνειραΚαρδιά, ψυχή και νου…

Στη Χώρα  αυτή που πιο όμορφηΔεν έκανε η ΠλάσηΜα από το πετροβόλημαΈχει πολύ χορτάσει.

Όλα μας φταιν. Λόγο καλόΠοτέ γι’ αυτήν δε λέμε.Ετούτο της και τ’ άλλο τηςΤα χάλια της μας καίνε…

Εγώ να ξέρετε παιδιά,Έχω πειστεί τα μάλαΠως ο Παράδεισος που λενΕΔΩ ‘ΝΑΙ, σε μια αλάνα.

Με τα παιδιά

Συνεχίστε...

«Παχύ ποτάμι ο χρόνος», ένα ποίημα της Μαριάννας Γληνού

Πονούν οι θέσεις οι αδειανές τριγύρω απ' το τραπέζι. Κάποτε γέμιζαν φωνές, ρούχα σωρό ως πάνω, ταψιά που περιμένανε γιορτές κι ετοιμασίες.Κι όμως, ήταν  καρέκλες προσμονές ζωή για να γεμίσουν.Πέρασαν στιγμή-στιγμή λέξη προς λέξη χρόνια. Κανείς δεν καταλάβαινε: παχύ ποτάμι ο χρόνος.Και τώρα λογαριάζοντας τις αδειανές καρέκλες, αν ήταν -λέω- μπορετό τον πόνο να μετρήσεις, θαρρώ  οι θέσεις οι αδειανές βαθιά μες στην καρδιά μας γίνονται βάραθρα βαθιά κι είναι εκείνες που

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music