Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Φυλακισμένοι καμβάδες», ένα διήγημα του Γιώργου Μαριάτου

Το ατελιέ του ζωγράφου είναι στοιχειωμένο ... Κάθε βράδυ, όταν ο περισσότερος κόσμος κοιμάται και η μούσα του ξυπνά, οι σκιές πετιούνται απ΄ τους τοίχους και αποκτούνε βούληση και σάρκα. Κλέβουν λίγο χρόνο απ΄ τη ζωή του, αρπάζουν απ' το στόμα του τις αναπνοές του και ζωντανεύουν. Του επιτίθενται από όλες τις μεριές, τον γεμίζουν σημάδια και πληγές και τον ρίχνουν κάτω. Τον ακινητοποιούν, κι όσο αυτός ουρλιάζει και χτυπιέται, παλεύουν να ανοίξουνε μια τρύπα κάπου στο στήθος του, να βγάλουν τα

Συνεχίστε...

«Φοβάμαι», ένα ποίημα της Κλέλιας Χαραλαμπίδου

Φοβάμαι. Όλους αυτούς που έχουν αγαπημένο χρώμα. Όλους αυτούς που δεν αναμιγνύουν τις μπογιές γιατί δεν θέλουν να χαλάσουν την καθαρότητά τους. Φοβάμαι τους φανατισμένους, ασυμβίβαστους και αδιάλλακτους ειδήμονες. Αυτούς που δεν θέλουν να δεχτούν πως ο άνθρωπος είναι πλασμένος για έναν και μοναδικό σκοπό. Να εξελίσσεται. Φοβάμαι όλους αυτούς που δεν απέκτησαν ποτέ ανθρωπιστική παιδεία. Που δεν θα νιώσουν την εσωτερική λύτρωση τού να είσαι ανοιχτός σε απόψεις και στάσεις  κι ας μην τις

Συνεχίστε...

«Ξεγλιστρώντας», ένα ποίημα της Αρετής Καμπίτση

Γεννήθηκα ανάμεσα σε δύο γενιέςκι αυτό θα ήταν θαυμάσιο εάν δεν λάμβανε χώρα η πάλη της επιλογής.Γεννήθηκα ανάμεσα σε δύο κόσμουςκι αυτό θα ήταν υπέροχο εάν υπήρχε η πιθανότητα της ένωσης σε έναν σκοπό.Μα ξέρω πως κάνω λάθος,δεν γεννήθηκα, μην με πιστεύετε.Μόνο υπήρξα.Υπήρξα σε έναν χρόνο όπου δεν ήμουν απαραίτητη.Υπήρξα σε έναν τόπο που δεν χωρούσα,σε δύο χέρια από όπου ξεγλιστρούσα.Τώρα κάθομαι και γράφω τούτα δω με λέξεις σταθερά βαλμένες στα

Συνεχίστε...

«Κατευόδιο», ένα ποίημα της Λίνας Βαταντζή

Αιωρήσου αγαπημένο ποίημααπό την χαραυγή έως την δύση.

Ταξίδεψε σε μάτια καθαράστάσου σε ψυχές φλογισμένες.

Ψηλάφισα κάθε φθόγγο με τρυφερότητασχημάτισα τις φράσεις σου με ανεξίτηλο μελάνι.

Περισσότερο χάδι δεν χρειάζεσαιβιάσου πριν αλλάξω τους στίχους.

Επισκέψου τον αναγνώστη με σύνεσηπερίμενε μέχρι να δημιουργήσει νοήματα.

Και συμπλήρωσε το σύννεφο της ποίησηςμε μια ακόμη

Συνεχίστε...

«Κάτεργα», ένα ποίημα του Γρηγόρη Σακαλή

Στα σύγχρονα κάτεργαο άνθρωπος ξανασταυρώνεταιπερνάει του Χριστού τα πάθηστον εικοστό πρώτο αιώναθαρρείς δεν πέρασανχιλιάδες χρόνιαοι φυλακέςτα ψυχιατρείατα στρατόπεδακι άλλα πολλάπου όλοι τα ξέρουμεμα δεν τα σκεφτόμαστεγιατί δεν μας αφορούνέτσι είναι ο σύγχρονος άνθρωποςδεν με αφοράάρα δεν υπάρχειμα είναι τόσο εύκολονα βρεθείς εκεί μέσαστην τρέλα ή αλλούπου αν το καταλαβαίναμεθα μας κόβονταν το γέλιοκαι η

Συνεχίστε...

«Λείπεις…», ένα ποίημα της Κικής Γκόβαρη

Λείπεις…Στο «ΜΟΥ», που δεν έχω.Σ’ αυτό, που δεν γνωρίζει κτήτορα ή κτήμα.Στο «ΜΟΥ» της ψυχής.Το έξω από τις νοηματικές συνάφειες.Στο «α-» που μου στερεί τη μοιρασιά.«Α-μοίραστο».Που εξαϋλώνει τη σάρκα στα χέρια μου.«Ά-σαρκο εσύ».Άδεια αγκαλιά.Άδεια χέρια.Στο «-α-» της συναίρεσης του «Σ’ αγαπάω – Σ’ αγαπώ».Που σπάει τον κύκλο του έρωτα από το άλφα ως το ωμέγα,κι αφήνει το τέλος μονάχο… ωμέγα.Κραυγάζον!«Ωχ!»Σ’ αυτό το επίπονο «ώχ» του

Συνεχίστε...

«Το όπλο», ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Καστραντά

Εγώ είμαι το όπλο.Όχι.Το θυμάσαι; Είσαι κύριος.Με σφαίρες. Χωρίς.Πλαστικό, από αυτά που σκοτώνουν.Σκάσε.Εγώ είμαι το όπλο είπα!Δεν ήθελα να ενοχλήσω,και άρπαξα την σακούλα.Ήταν ένα μικρό παιδί.(δεν μου αρέσει)Σε ένα υπόγειο. Όχι.Σε ένα διαμέρισμα.Στον πρώτο όροφο.Καμία σημασία.Κάπου, αυτός, ανάμεσα στα δύο κάτω ντουλάπια έχει συρτάρια.Εκεί είχε το όπλο.Αυτός ήταν το όπλο.Είχε μια δουλειά από αυτές τις απαίσιες με τα λίγα

Συνεχίστε...

«Ο κουβάς», ένα διήγημα του Γιώργου Μαριάτου

Απόψε το δάσος καίγεται... Απόψε κάποιος έλουσε τα δέντρα με βενζίνη, πέταξε πάνω τους ένα αναμμένο τσιγάρο και έφυγε βιαστικά, για να μη γίνει παρανάλωμα, χωρίς να τον δει κανείς. Έτσι οι φλόγες γίναν ηλιαχτίδες, που φωτίζουν και ταυτόχρονα τυφλώνουνε τη νύχτα. Δεν νύχτωσε απόψε.Κι αφού δεν νύχτωσε, δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Το ίδιο και πολλοί άλλοι. Γείτονες, γείτονες των γειτόνων και ούτω καθεξής, έμειναν ξύπνιοι και αυτοί, καθισμένοι σε αναμμένα κάρβουνα, περιμένοντας για τυχόν

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music