Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Με λένε Βούλα…», ένα διήγημα της Λιάνας Μιχελάκη

Με λένε Βούλα. Σταυρούλα, φυσικά, με βάπτισαν και Σταυρούλα με φώναζαν οι γονείς μου, μα τα τελευταία χρόνια το όνομα μου έχει  γίνει κάπως φτωχότερο, όπως άλλωστε και η ζωή μου η ίδια. Γεννήθηκα μία παγωμένη ημέρα του Χειμώνα, στις 29 Ιανουαρίου, ημέρα του κότσυφα, όπως λένε και στο χωριό μου. Δυσοίωνη μέρα, αποφάνθηκαν οι συγγενείς των γονιών μου, να γεννηθεί το μωρό τη μέρα που ο κατάλευκος κότσυφας, για να γλιτώσει από το παγωμένο μένος του Γενάρη, κρύφτηκε στην πρώτη καμινάδα, που βρέθηκε

Συνεχίστε...

«Εκκρεμότητες», ένα ποίημα της Μαριάννας Γληνού

Δεμένες σαν μπαλίτσες παιχνιδιού στην άκρη απ’ την ουρά μας τόσες εκκρεμότητες,όσα τα χρώματα,  μόνο που αυτές δεν λάμπουν.

Και με την πιο μακριά κλωστή δεμένη η αγάπη, να τριγυρνάει γύρω μας και όλο να ξεφεύγει,παιχνίδι ατελείωτο  σε αμέτρητες ουρές και χέρια…

Κι όσο περνούν τα χρόνια,  να τη γυρεύεις πιότερο, γιατί ανόθευτα και άσκοπαδεν την προσφέρει κανείς.

Κι αλίμονο, ξεγέλασμα κι η προσμονή - ίσως γιατί την είχες ήδη μέσα

Συνεχίστε...

«Έκλυση της Θύελλας», ένα ποίημα της Αγγελικής Αποστολίδου

Η θύελλα ξέσπασε, φρουρούμενη από τους ανέμουςσάρωσε τις ρίζες που κρατούσαν τη γη,ξερίζωσε κάθε δεσμό, κάθε αγκίστρωση.Έπιασα στα χέρια μου την ορμή των χρωμάτων,πίστεψα στη δύναμη της καταιγίδας της ζωής.Ανυπέρβλητη η ψυχή, μέσα από τις στάσεις,δικάζει χωρίς οίκτο, κρίνει με ορμή,χίλια χρώματα στο φως, της ειμαρμένης παιχνίδι.Υποτάχτηκα στο ρυθμό του ανεξήγητου,στο τέλος που γράφτηκε από αόρατο χέρι.«Το ριζικό που όρισε η τύχη», αναφωνούσε η

Συνεχίστε...

«Τιτιβίζοντας», ένα ποίημα της Μαριάννας Γληνού

Πίσω από τις κλειστές πόρτες, τα περιθώρια στενεύουν.Τυλίγονται οι άνθρωποι στη μοναχική ζεστασιά τους, με μόνη σιγουριά αυτό που πέρασε.

Κι όμως, απ’ το ανοιχτό παράθυρο μπορείς να δεις, ένα σπουργίτι να γαντζώνεται με τα πόδια και να παίρνει, επαναλαμβάνοντας την ίδια κίνηση, με την ίδια γρηγοράδα και χαρά κάθε φορά, χώμα από τον πέτρινο τοίχο, με τον δικό του σκοπό χωρίς να προσδοκά τίποτα παραπάνω.

Μόνο τ’ ανθρώπινο είδος χάνεται στον εγωισμό του,

Συνεχίστε...

«Η λεπτομέρεια», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Η καλή νοικοκυρά ξεχωρίζει από τον τρόπο που ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ. Από την αγάπη με την οποία επιλέγει τις τομάτες και τις πιπεριές, τα σταφύλια και τις φράουλες. Θέλει εκείνη να αγοράζει τα δικά της προϊόντα, να επιμελείται με φροντίδα την εξασφάλιση της καλύτερης ποιότητάς τους. Θέλει να είναι δική της δουλειά η αγορά του φαγητού, αρμοδιότητα κανενός άλλου. Ακόμα και τα προϊόντα στη συσκευασία πρέπει να έχουν το άγγιγμά τους. Για ακόμα μία ημέρα, ξεκίνησε ένα πρωί να κάνει τα

Συνεχίστε...

«Το Πάσχα του ποιητή», ένα ποίημα του Νεκτάριου Μπέση

Σε ένα μαρμάρινο σύννεφο,σφυριά και μαχαίρια σπασμένα,λευκό φως του τάφου,πικρό φιλί στον ουρανό.Μικρές πεθαμένες φωτιές,που ζητούν συγγνώμη,στον κήπο της εκκλησίας.Φύτρωσαν οι πασχαλιές,σαν μια ραγισμένη λιτανεία,αιμορραγεί στους δρόμους,χάθηκαν οι ήλιοι και τα φεγγάρια του ποιητή.Στόμα που μοιράζει κομμάτια από ψωμί,καρφώνει ένα αστέρι στην καρδιά,κρύβει σε μια τσέπη ένα μαχαίρι,διώχνει την άνοιξη μέσα σε μία μικρή αυλή.Ο διάβολος

Συνεχίστε...

«Νησί μου!», ένα πεζοποίημα της Μαρούλλας Πανάγου

Νησί μου!!! Η καρδιά ηπείρους μαύρες και ξανθές προσπέρασε. Μέρη αδιάφορα, κανένα δεν την άγγιξε. Χαμένη ανθρωπιά, σκληρότητα την κέρναγε ψεύτικες καλημέρες. Ξένη στους ξένους να παραδέρνει η κλειδωμένη ψυχή. Κάλπικη η αγάπη. Δεν ρίζωσε ποτές. Ψευδό χαμόγελο στα χείλη, ταιριαστό σε λόγια πλάνα, σαν το δικό τους το ψεύτικο όπου φορές πισώπλατα σε κάρφωσε. Στη σκοτεινιά της η ψυχή, αιώνια να ψάχνει για το δικό σου φως. Ανιδιοτελώς σαν ξεχυνόταν στην ανθρωπιά του νησιώτη. Στο ζεστό ψωμί όταν

Συνεχίστε...

«Βηματισμοί», ένα ποίημα της Μαριάννας Γληνού

Κι αν σταμάτησα να παίρνω τους δρόμους, βηματίζοντας γρήγορα στα στενά, τα άφαντα πατήματά μου σαν λεκέδες από κερί σταγμένο, μαζί κι η πίκρα μου. Έχουνε το δικό τους δάκρυ οι λέξεις οι πικρές, στυγνές αλήθειες. Με τον καιρό, όμως, μαθαίνεις. Έχει σιωπές και σι-ω- πες αυτή η ζωή. Λίγες φορές διαλέγεις.



[Μαριάννα Γληνού – Ας γνωριστούμε]

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη ... περισσότερα

Αρχειοθήκη