Κατηγορία: Διηγήματα

«Βαρύσκιωτος – Η επιστροφή», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Χειμώνας και πάλι. Πάνε πέντε χρόνια απ’ το φευγιό του. Ούτε ένα γεια δεν της μήνυσε, έστω με κάποιον άλλον, κι απλά έφυγε. Κι έκτοτε ούτε μια φορά δε γύρισε. Νέα του δεν είχε αλλά έφτιανε ιστορίες με το νου της. Πότε ήταν στην Αμέρικα. Πότε στη Λόντρα. Πότε τον είχε χτυπήσει το σκορβούτο γιατί είχαν καιρό να δέσουν. Και πάντα τον φαντάζονταν να στέκει περήφανος μέσα στο παλτό του το σταυροκουμπωτό και να φοράει καπέλο σαν τους καπεταναίους - κι ας δούλευε στις μηχανές κάτω στ’ αμπάρια. Τον

Συνεχίστε...

«Βαρύσκιωτος», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Το σπίτι της ήταν μόλις πέντε μέτρα απ’ το παλιό Δασαρχείο. Δίπλα μια πλατεϊτσα, που είχε φιλοξενήσει όλα της τα παιχνίδια μέχρι να τρανέψει και να βγάλει το εξατάξιο. Κι από κάτω ακριβώς το ποτάμι. Πλατύ, δεν είχε δέντρα για σκέπασμα, μονάχα άσπρες πέτρες. Απ’ εκείνες τις πέτρες είχανε φτιάξει το Μύλο του Διαμάντη. Το σπίτι της τώρα. Κληρονομιά από τη γιαγιά της τη Χριστίτσα, αλαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει. Διώροφο, λιτό, στην κλασσική γραμμή των αρχοντικών της Θεσσαλίας, με στιβαρές γωνίες

Συνεχίστε...

«25η ώρα», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Όπου κι αν έστρεφε το βλέμμα του δεν έβλεπε παρά μονάχα έρημο. Χώμα. Άμμο. Μικρές ή μεγάλες πέτρες. Ατέλειωτα λαγκάδια ή φαράγγια. Ψηλά βουνά με επίπεδες κορυφές. Αλλά ούτε ίχνος πράσινου ή μπλε. Όλα εδώ και δύο χιλιετίες ήταν έρημος. Στο χρώμα του πηλού ή του άχυρου. Με έναν μονίμως θολό κιτρινωπό ουρανό να τη σκεπάζει. Όσες φορές κι αν είχε δει αυτή την εικόνα στα τριάντα του χρόνια δεν έλεγε να τη συνηθίσει. Όλος ο πλανήτης ήταν πια μια τεράστια έρημος με ίχνη των άλλοτε τεράστιων ποταμών

Συνεχίστε...

«Άσε με να σ’ αγαπήσω», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Δεν ζητούσε πολλά πράγματα. Ήθελε μόνο να ερωτευτεί μια τελευταία φορά πριν ο χρόνος τον φθείρει ανεπιστρεπτί. Στα εξήντα του χρόνια είχε πλέον απομυθοποιήσει τα πάντα. Τίποτα δεν είχε πια αξία για κείνον πέρα απ’ την υγεία των παιδιών του και τη δική του. Μέχρι που του ήρθε ξαφνικά αυτή η τρελή ιδέα, αυτή η αχαλίνωτη επιθυμία για έρωτα. Και δεν ήθελε έρωτα αγοραίο ή περιστασιακό, δεν ήθελε τίποτα που θα τον άφηνε να σηκωθεί κενός απ’ το κρεβάτι, μόνος δίπλα σ’ ένα ζεστό σώμα που δεν θα ‘ταν

Συνεχίστε...

«AC-DC», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

[AC (σύντμηση των λέξεων alternative current -εναλλασσόμενο ρεύμα): ηλεκτρικό ρεύμα του οποίου η ένταση και η κατεύθυνση μεταβάλλονται περιοδικά. -πηγή: Wikipedia- ] -Τράβα τα χέρια σου από πάνω μου βρωμιάρη! ούρλιαξε. Ποιος στο διάολο νομίζεις ότι είσαι κάθαρμα; συνέχισε και μπορούσες να δεις καθαρά τη φλέβα στο λαιμό της να χτυπάει στο ρυθμό της οργής που την έπνιγε. Είχε συμφωνήσει να πάει να τον βρει, να γνωριστούνε και δια ζώσης μετά από τόσο καιρό που επικοινωνούσαν μέσω ηλεκτρονικής

Συνεχίστε...

«Τα παιδιά ορφανεύουν από μάνα», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Τη μάνα μου την έχασα όταν ήμουν πέντε ετών. Στα δύο μου είχε χωρίσει και τυπικά με τον πατέρα μου, γιατί ουσιαστικά είχαν χωρίσει πριν γεννηθώ, όταν δεν συμφωνούσαν στο να με κρατήσουν ή όχι. Ευτυχώς για μένα εκείνη με κράτησε. Δυστυχώς για λίγο. Μέχρι τα πέντε μου με μεγάλωνε μόνη της. Μεγάλο φορτίο για τις μικρές της πλάτες, ήταν μόλις εικοσιτεσσάρων ετών. Και κοντά στο δικό μου φόρτωμα κουβάλαγε και την κακία του κόσμου, που δεν ένιωθε ακόμα τότε από μονές μανάδες, ακόμα τότε τις χωρισμένες

Συνεχίστε...

«Να γονατίζεις μα να μην πέφτεις», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Ήταν μελαγχολικό άτομο από βρέφος. Η εξήγηση που ‘δωσε η γειτονιά ήταν πως το κληρονόμησε απ ‘την κοιλιά της μάνας του, καθώς ο πατέρας του δεν τον ήθελε κι η μάνα του πέρασε ένα εννιάμηνο κλαυθμών και οδυρμών… κυριολεκτικά, μιας κι ο πατέρας του είχε μακρύ χέρι… Οι γονείς του τελικά χωρίσαν πριν καλά – καλά γεννηθεί. Η μάνα του, φτωχιά κι ορφανή κι η ίδια, δεν άντεξε τον κοινωνικό κατατρεγμό, που στιγμάτιζε τις μόνες μανάδες κείνα τα χρόνια, και πριν κλείσει εκείνος τα δώδεκα, κλείσανε εκείνη

Συνεχίστε...

«Σάββατο πρωί», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Όλα έμοιαζαν ίδια. Κι όμως… Τα κρεβάτια είχαν στρωθεί με σεντόνια που μύριζαν φρεσκάδα, τα έπιπλα είχαν ξεσκονιστεί και περαστεί με κερί, τα μπάνια λάμπανε με κείνη τη γυαλάδα του φρεσκοπλυμένου, τα χαλιά είχαν σκουπιστεί, τα πιάτα είχαν πλυθεί και τοποθετηθεί στη θέση τους και το φαγητό ήταν έτοιμο στο φούρνο, που τον ένιωθες ακόμα ζεστό αν περνούσες από μπροστά του… Όλο το σπίτι είχε τώρα ένα ανάμεικτο άρωμα καθαριότητας και ζεστού φαγητού. Τίποτα δεν είχε αλλάξει κι όμως όλα μοιάζανε τόσο

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music