Κατηγορία: Διηγήματα

«Πανδημία», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Σήμερα πεντηκοστή δεύτερη μέρα εγκλεισμού. Δεν τα πήγαινε κι άσχημα ως τώρα. Βασικά δεν είχε αλλάξει και δραματικά η καθημερινότητά της. Πρωινό ξύπνημα, γυμναστική, μαγείρεμα, ανάγνωση ειδήσεων στο ίντερνετ (σιχαινόταν την τηλεόραση), οικιακές δουλειές (κοινώς αγγαρείες), κάνα βιβλίο αν είχε όρεξη, μουσική σίγουρα, τάισμα το γατί και το σκύλο (η βόλτα όλων των «ζωντανών» είχε απαγορευτεί δια νόμου), μπάνιο, γράψιμο (πάλευε να ολοκληρώσει μια νουβέλα), διάβασμα, ύπνος. Ρουτίνα. Και τα χάπια της

Συνεχίστε...

«Το κέλευσμα», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Ήμουν από εκείνα τα παιδιά που, μέσα στις δυσκολίες των παιδικών τους χρόνων, είχαν την ευτυχία και την τεράστια τύχη να βρίσκονται στο διάβα τους εξαιρετικοί δάσκαλοι. Ο πρώτος δάσκαλος που έρχεται στο μυαλό μου όταν ανακαλώ τα πρώτα μου, τα πολύ τρυφερά χρόνια στα θρανία, ήταν ο κύριος Δημήτρης Κακκάβας. Ή πιο σωστά από τούδε και στο εξής ο μακαρίτης ο Δημήτρης ο Κακκάβας. Ο συγχωρεμένος. Αν και πολύ δυσκολεύομαι να σκεφτώ κάτι για το οποίο θα πρέπει να τον συγχωρέσουμε – τέτοια ήταν η

Συνεχίστε...

«Το ξόδι», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου Κίσσα

Δεν ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ο Δεκέμβρης είχε ήδη ξοδέψει είκοσι μία από τις μέρες του. Εκείνο το Σάββατο φύσαγε ένας δυνατός νοτιάς, παράταιρα ζεστός για χειμώνα. Πνοές φρέσκου αέρα θέλανε, θαρρείς, ν’ αραιώσουν τα βαριά μολυβένια σύννεφα που σκεπάζανε την πόλη το πρωί. Δεν είχε ξυπνήσει καλά. Όνειρα στενάχωρα, ύπνος ανήσυχος, το κεφάλι της ήταν βαρύ και η σκέψη της θολή. Το πρώτο που άκουσε σαν άνοιξε τα μάτια της ήταν ο αέρας. Σηκώθηκε ανόρεχτα, κι αφού φόρεσε τη ρόμπα της έπειτα έδεσε την

Συνεχίστε...

«Μία κουπ», ένα μικροδιήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Υπνορροώ σε ένα κρεβάτι δυσάρεστο από τη ζέστη. Δε με βολεύει το φετινό καλοκαίρι πουθενά. Ήρθες εσύ, με σήκωσες, κάτι μεταξύ ύπνου και πικρής συνειδητότητας. «Σου ‘στειλε η μάνα σου αυτό. Μου ‘πε ‘Δώστο στην Κατερινούλα, αυτή θα ξέρει τι να το κάνει’». Μεγάλο το κουτί, βαρύ, το άνοιξες εσύ, δεν είχε φύγει ακόμα ο ύπνος από πάνω μου. Κοίταξα μέσα, κάτι ήταν τυλιγμένο καλά, με τη φροντίδα της μάνας. Έβαλα τα μουδιασμένα χέρια μου, το πήρα προσεκτικά στην αγκαλιά μου, το ξετύλιξα δειλά. Μία

Συνεχίστε...

«Historia De Un Amor», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Πρέπει να ήταν γύρω στα δεκαεννιά της όταν γνώρισε τον Γιώργο. Είχε περάσει Παιδαγωγική στη Θεσσαλονίκη και μόλις είχε μετακομίσει στο -για πρώτη και ίσως μοναδική φορά- δικό της σπίτι. Μια μικρή γκαρσονιέρα σε ένα στενοσόκακο κάθετα στη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ένα μοναδικό δωμάτιο με ένα γωνιακό πάσο που χώριζε ένα μικρό κουζινάκι, ένα μικρό μπάνιο και μια σταλιά βεραντούλα, που όμως αν έσκυβες και κοίταγες πέρα, έβλεπες στο βάθος τον Θερμαϊκό. Σ’ αυτή τη βεράντα ίσα που χώραγε μια πλαστική

Συνεχίστε...

“Πυρηνικός Μαγνητικός Συντονισμός”, ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Δύσκολα θα έλεγε κάποιος αυτό το μικρό παγωμένο δωματιάκι «Αίθουσα Αναμονής». Οι τοίχοι του κάτασπροι κι ούτε παράθυρο πουθενά – λογικό, ήμασταν δύο επίπεδα κάτω από την επιφάνεια της Γης. Δύο δερμάτινες λευκές πολυθρόνες, όσοι κι οι άνθρωποι που επιτρέπονταν να αναμένουν – κρύες κι αυτές. Ένα λευκό δερμάτινο σκαμπό – εντελώς παράταιρο κι αχρείαστο σε αυτή την «αίθουσα». Μια μονάδα διατήρησης θερμοκρασίας δούλευε στους 13 βαθμούς Κελσίου χειμωνιάτικα. Ή ο τεχνικός ήταν μαλάκας ή κάποιοι

Συνεχίστε...

«Μια πάρα πολύ καλή νοικοκυρά», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

«Τα βγάζεις απ’ το μυαλό σου». Αυτή ήταν η άκρως επιστημονική εξήγηση του ψυχιάτρου. Μετά από δέκα τακτές συνεδρίες, αυτό ήταν το μόνο συμπέρασμα. Φάρμακα δεν της έγραψε. Όχι ότι είχε και κάνα σκοπό να τα πάρει αν της έγραφε. Φτάνει που την πείσανε και πήγε με το στανιό στον τρελλόγιατρο και τραβιότανε πέρα-δώθε κοντά πέντε μήνες, λες και δεν είχε άλλες δουλειές να κάνει. Τουλάχιστον του έφερε σε μια τάξη το αχούρι που είχε για ιατρείο όσο πήγαινε. Κάθε μία ώρα συνεδρίας όλο και κάτι συγύριζε.

Συνεχίστε...

“Το Χόρδισμα”, ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Το πιάνο το είχε πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Ήταν καλής μάρκας, πανάκριβο και χειροποίητο. Δεν υπήρχαν πια τέτοια. Για την ακρίβεια… δεν υπήρχαν πια καθόλου. Όλο γυαλισμένο σκούρο ξύλο, με κιτρινισμένα από τον χρόνο τα άλλοτε λευκά του πλήκτρα, τα φτιαγμένα από ελαφαντόδοντο, όρθιο, χωρίς ουρά, να στέκεται μοναδικό στολίδι στον βορινό τοίχο του σαλονιού της. Όλοι οι υπόλοιποι τοίχοι, από το πάτωμα ως το ταβάνι, ακόμα και γύρω απ’ τα παράθυρα και γύρω από το κάσωμα της πόρτας που οδηγούσε στο χωλ,

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music