«Animateur – Μέρος 19ο», μία νουβέλα της Λένας Μαυρουδή Μούλιου

Μέρος 19ο

Ήταν λοιπόν τέτοια η προσφορά του Τίτο στην κοινωνία, που η Πολιτεία θέλησε να τον βραβεύσει θεσπίζοντας ένα βραβείο για τον ΑΝΘΡΩΠΟ της χρονιάς. Ήταν ο πρώτος που εγκαινίασε το θεσμό.

Εκεί έφτασε ο κόσμος! Να θεωρείται η αυτονόητη αρετή, η ανθρωπιά, να βραβεύεται σαν κάτι το σπάνιο.

Ήταν ο πρώτος βραβευθής αλλά και ο δεύτερος και ο τρίτος. Και αν ο ίδιος δεν αρνιόταν θα εξακολουθούσε να είναι  αυτός  ο μόνος αποδέκτης του βραβείου. Αυτό δεν ήταν δίκαιο. Υπήρχαν τόσοι άνθρωποι με προσφορά.

Ευχαριστούσε για την τιμή αλλά μέχρις εδώ.

Στο κάτω-κάτω ήταν και θέμα άμιλλας.

Ο άνθρωπος χρειάζεται και έναν ανταγωνισμό για να  ξεχωρίσει. Και επειδή είναι και ον μιμητικό αν μη τι άλλο, ίσως με το βραβείο αυτό να βρίσκονταν και πολλοί μιμητές. Έτσι τουλάχιστον ήθελε να ελπίζει ο Τίτο και έτσι έγινε.

*

Ο Τίτο βρισκόταν στην Εποχή της πλήρους άνθησής του και το πιο δημοφιλές πρόσωπο όχι μόνο της περιοχής του αλλά τολμούμε να πούμε όλης της Ελλάδας. Τον αγαπούσαν και τον σέβονταν.

Του προτάθηκε να συμμετάσχει σε ένα από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της Χώρας, μα εκείνος αρνήθηκε ευγενικά.

Αυτός δεν ανήκε κάπου.

Ανήκε παντού.

Ήταν ο Έλληνας ο πραγματικός.

Ο εύστροφος.

Ο χιουμορίστας.

Ο φιλεύσπλαχνος.

Ο εργατικός.

Ο…

Του έλλειπε όμως κάτι το βασικό, που ο Έλληνας το έχει στο D.N.A. του. Δεν είχε τίποτα από την πονηριά του πολυμήχανου, του παμπόνηρου Οδυσσέα.

Ήταν αφοπλιστικά αθώος.

Αφοπλιστικά καλόπιστος.

Και τα δύο αυτά που αποτελούν το δίδυμο της αρετής κατάντησαν στις μέρες μας να είναι βασικά μειονεκτήματα. Που σημαίνει ότι δεν ήταν κατάλληλος για κανένα από τα αξιώματα που τον καλούσαν να αναλάβει.

Αν υπέκυπτε στις δελεαστικές προτάσεις είναι σίγουρο ότι θα ερχόταν μια στιγμή που θα το μετάνιωνε πικρά για μια ακόμη φορά σαν εκείνη που υπηρέτησε την τοπική αυτοδιοίκηση.

Δεν ήταν ο Τίτο γι’ αυτά.

Και ήταν μόνο για να κάνει τι; Το διασκεδαστή; Τον εμψυχωτή; Το γελωτοποιό;

ΝΑΙ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ.

Ήταν λίγα και αμελητέα;

Είπαμε.

Ο καθένας εφ ω ετάχθη.

*

«Βίρνα, Λενάκι, Αλέξανδρε, Κωνσταντίνε, εμπρός μαρς! Ταρατάμ τατάμ! Ταρατάμ τατάμ!

Φεύγουμε. Πάμε Αllοu fun Park. Θα περάσουμε περίφημα. Σας το εγγυώμαι.»

«Ουάου!» φώναξαν τ’ αγόρια.

«Ουάουουου» φώναξε και η μικρούλα δεσποινίς. Μην ξέροντας στην ουσία γιατί πανηγυρίζουν όλοι. Αλλά για να ξεφωνίζουν τα μεγάλα της τ’ αδέρφια κάτι θα ξέρουν.

Οπόταν, φωνάζουν εκείνοι, φωνάζει κι αυτή.

Εκεί, στο Αllou fun Park, όταν είδαν ποιος ήταν ο επισκέπτης με την οικογένειά του, τον τίμησαν δεόντως, ο δε διευθυντής -ύστερα από τις συνηθισμένες φιλοφρονήσεις- τον κάλεσε στο απρόσμενα υπερπολυτελές γραφείο του να μιλήσουν για business, όπως είπε στον έκπληκτο Τίτο.

Τα πιτσιρίκια με τη μητέρα τους, συνοδευόμενα από τον εποπτεύοντα του Πάρκου, θα διασκέδαζαν με τα διάφορα παιχνίδια όσο αυτοί θα μιλούσαν, για λίγο όπως ήλπιζε ο Τίτο.

Ο Διευθυντής του είπε ότι πολύ καιρό τώρα σχεδίαζε να του προτείνει ούτε λίγο ούτε πολύ, να αναλάβει τη διεύθυνση του Αllou fun Park καθώς τον θεωρούσε τον μόνο κατάλληλο όχι μόνο να το διευθύνει αλλά και να το αναμορφώσει, να το ανανεώσει και να το εμπλουτίσει με νέες ιδέες που θα γεννούσε το ταλέντο του, όμοιο του οποίου δεν είχε ξαναγνωρίσει  ο τόπος αλλά και αυτός ο ίδιος – που είχε γυρίσει τον κόσμο όλο. Ο ίδιος είχε σκοπό να αποσυρθεί πια λόγω ηλικίας εξ ου και η πρόταση.

Μα ο Τίτο, ναι μεν τον  ευχαρίστησε για τη μεγάλη τιμή, όμως επιφυλάχθηκε να του απαντήσει γιατί έπρεπε πρώτα να σκεφτεί όχι με γνώμονα το δελεαστικό οικονομικό  συμφέρον αλλά τις ανάγκες της μεγάλης του οικογένειας, της επαγγελματικής, μα και της ερασιτεχνικής καλλιτεχνικής του ομάδας. Και ο διευθυντής απόρησε και θαύμασε την έλλειψη φιλοχρηματίας του διάσημου animateur.

Σκέφτηκε: «Καλά, αυτό το χαρισματικό παλικάρι από ποιον πλανήτη του Σύμπαντος είχε εισβάλει στη Γη να διδάξει τις τόσες αρετές  που κουβαλούσε μαζεμένες;»

Γιατί, για γήινος δεν έμοιαζε. Ποιος ξέρει ίσως και να έχει δίκιο ο Λιακόπουλος που λέει ότι κυκλοφορούν ευφυείς εξωγήινοι ανάμεσά μας!!!

Αστειεύομαι βέβαια…

 


[Συνεχίζεται…]

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα, με την οικογένειά της, στο Μουζάκι Καρδίτσας. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Επί σειρά ετών εργάσθηκε σε θέσεις ευθύνης σε πολυεθνικές εταιρείες. Από τον Μάρτιο του 2016 λειτουργεί ως διευθύντρια τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής» www.logografis.gr ...περισσότερα

Αρχειοθήκη