«Όλα δήθεν και ο κλέφτης καλά κρατεί -ή  η γοητεία της καλοσύνης-», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Πρόλογος

Έχω γράψει και θα ξαναγράψω   για την ήττα.  Την θεωρώ πολύ σημαντική στιγμή  στη ζωή του ανθρώπου. Σήμερα από μια άλλη πλευρά  του θέματος.

 

Συλλογισμοί

Οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Ήταν πάντα δύσκολες. Όμως μετά  τον Β΄ Παγκόσμιο  Πόλεμο και τον Μάιο του ‘68 ελπίζαμε και πιστεύαμε σε έναν καλύτερο κόσμο.  Οι άνθρωποι του  19ου αιώνα και του 20ου έδωσαν πολλές μάχες  για την καλυτέρευση αυτή, για να μην αναφερθώ στους προηγούμενους αιώνες.

Τα αποτελέσματα  τα βλέπουμε και τα βιώνουμε καθημερινά. Αλλά ας ξαναγυρίσω στις σκέψεις μου.

Δεν λιβανίζω σχέσεις από το  παρελθόν και ποιο παρελθόν… υπάρχουν πολλά παρελθόντα.

Μιλάω  για μια παραδοσιακή  γενιά, την γενιά μου, που  ξέφευγε από τους περιορισμούς  της παλαιότερης  γενιάς και άνοιγε τα φτερά της  με ελπίδα και πίστη για κάτι καλύτερο. Κάτι καλύτερο όχι κάτι χειρότερο. Φτάσαμε στο σημείο να  μην καταλαβαίνουμε πια τίποτα.

Ποια είναι η θέση του άνδρα,  η θέση της γυναίκας,  η θέση των παιδιών και ο ρόλος  τους στην σύγχρονη κοινωνία.

Ή μάλλον… η θέση των παιδιών  πρώτα από όλα,  μέχρι πότε θεωρούνται παιδιά.  Μέχρι ποια ηλικία τελικά είναι παιδιά,  η θέση της γυναίκας και η θέση του άνδρα.  Τώρα έχουν αλλάξει τόσο πολύ όλα. Όλα έχουν γίνει δήθεν,  δήθεν  δημοκρατία, δήθεν ελευθερία,  δήθεν ισοτιμία,  σε όλους τους τομείς υγεία, παιδεία, δικαιοσύνη, πολιτισμός,  όλα δήθεν.

Αυτό το δήθεν το δανείστηκα από τον  Βασίλη  Παπαβασιλείου και το πολύ χαριτωμένο και εύστοχο βιβλίο του  «Το δύσκολο ανάμεσα», [Εκδ.  Καστανιώτη, 2000].

Λοιπόν,  όλα δήθεν.  Έχουμε γίνει σχεδόν καραγκιόζηδες, ένας λαός που επιβίωσε από τόσα και τόσα, τώρα ξαφνικά τον έχουν αναγκάσει να αφανιστεί, γιατί  τον έπεισαν πως είναι  ελεύθερος, πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, πως είναι έξυπνος και μάγκας και στην πραγματικότητα  τού αφαιρούν με γνώση ό,τι τον στήριζε όλα αυτά τα  προηγούμενα χρόνια  και τους αιώνες. Τα  σκέφτομαι  όλα αυτά  όχι μόνο  τελευταία. Με μια ακόμη όμως  αφορμή που έγινε, την πράξη του  κλεψίματος, τα  φέρνω στην επιφάνεια.

Οι άνθρωποι  κλέβουν, κλέβουν και έχουν την ψευδαίσθηση πως τους ανήκει ό,τι κλέβουν.  Η ιδέα της ιδιοκτησίας είναι τόσο διαδεδομένη,  ειδικά σε άτομα  αδύναμα  ηθικά.

Ξεκινώντας από το σώμα  ενός ανθρώπου, τις ιδέες, την τέχνη του, αυτά  τα ολογράμματα   ανθρώπων, γιατί δεν είναι άνθρωποι όπως τους  ορίσαμε, αυτοί οι  υποβαθμισμένοι άνθρωποι  λοιπόν, κλέβουν  ό,τι καλό έχει ο άλλος – η  άλλη,  γιατί θεωρούν ότι τους ανήκει.

Ότι  θα  αφαιρέσουν με το  ζόρι ό,τι η κοινωνία κατά τη γνώμη τους  τούς στερεί,  από  αυτά που φαντασιωνόταν  πως τους ανήκουν.

Ο λαός, όλοι εμείς, είναι γνωστό πως αδικείται  και  είτε αδικείται  είτε  δεν αδικείται, έχει χρέος  να είναι ανώτερος από  τους επαΐοντες  και όχι  κατώτερος  για να μπορέσει να διεκδικήσει τις χαρές της ζωής,  χωρίς να  καταλήξει στην κατάσταση της κλοπής.

Η προσωπική μου εμπειρία λέει  πως τίποτα δεν σου χαρίζεται, μα τίποτα, μόνο δίνεις, κοπιάζεις, αφοσιώνεσαι, αναλώνεσαι, για να έχεις ένα κάτι από αυτό που ονειρεύτηκες.

Αυτά   για τους συνανθρώπους μας, που δεν σέβονται  ό,τι ανήκει στον άλλον. Κοιτάζοντας προς τα πίσω βλέπω  και πάλι πισωγυρίσματα του ανθρώπου.  Ελπίζω σε μια επιστροφή  προς το φως,  σε  μια αναζήτηση αξίων  και σεβασμό στο παρελθόν. Χρειάζεται πολύ δουλειά   για να γυρίσει ο ήλιος,  όπως λέει και το τραγούδι.

Θυμάμαι  στο  Ιράκ, στη Βαγδάτη,  τον πρώτο χρόνο  στη Σχολή Καλογραιών που φοίτησα,  ήταν όλα στα γαλλικά και όταν πήγα  δεν γνώριζα λέξη. Στο πρώτο διαγώνισμα  -τρεις μήνες μετά- βρέθηκα σε δύσκολη κατάσταση, αν και είχα διαβάσει.  Πολλά παιδιά  αντιγράψανε. Είχαν ένα  μικρό χαρτάκι στην ποδιά τους  και οι δάσκαλοι (εκτός από τις  Αδελφές, είχαμε και  πολίτες δασκάλους)  στο  διαγώνισμα έκαναν πω δεν έβλεπαν, ήταν το πρώτο…  Εγώ προσωπικά  δεν κοίταξα ούτε αριστερά ούτε  δεξιά,  έγραψα ό,τι ήξερα και έφυγα  από τους πρώτους με πολλά κενά.

Ποτέ  μα ποτέ δεν ήθελα κάτι που δεν ήταν δικό μου,  δεν μου άρεσε να μην είμαι ο εαυτός μου, όποιος και να είναι αυτός,  ποτέ δεν θέλησα να μιμηθώ ή να αντιγράψω και πιο πολύ να κλέψω κάτι  από τον άλλον.  Το διαγώνισμα αυτό το αναφέρω γιατί το θυμάμαι ακόμη έντονα, τόσο με είχε προβληματίσει και  πειράξει που δεν ήμουν όπως θα ήθελα. Αλλά αυτό  ήμουν τότε και το σεβόμουν.

Στο τέλος της χρονιάς  όλα πήγαν καλά  αφού  πήρα και βραβείο  για την επίδοσή μου στην όλη χρονιά.  Το βασικό είναι να αντέχουμε  την ήττα ή την όποια  υποβίβαση και να προχωράμε  δημιουργικά. Εξ άλλου σε μια ήττα, το μέγεθος της αποτυχίας ανήκει  κυρίως σε μας.

 

Επίλογος

Μην ζηλεύεις ό,τι οι άλλοι έχουν πετύχει.  Αφοσίωσε  τις δυνάμεις  σου στο δικό σου δρόμο, όποιος και να είναι αυτός,  αρκεί να περιέχει φως. Μην προδίδεις τον εαυτόν σου με  το να  αναλώνεσαι σε πράγματα που δεν σου ανήκουν, που τελικά  δεν σε αφορούν. 

Σεβασμός  στα του άλλου. Επικεντρώσου στα του εαυτού σου.

 

Άντε, καλή νύχτα…  Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. [1]

 

 

1/6/24

Μαρία Πανούτσου

 


 

[1] Αναφορά σε  τραγούδι του Χατζηδάκη.

 


 

[Μαρία Πανούτσου – Ας γνωριστούμε]

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη ... περισσότερα

Αρχειοθήκη