«Φανταστικέ μου φίλε», ένα ποίημα της Αρετής Καμπίτση

Αλλά τι σημασία έχει η μοναξιά του κόσμου, σου λέω… Είμαστε εμείς.

Χειμώνες αλησμόνητους στα δύο μας χέρια. Θυμάσαι;

 

Κι ύστερα της φαντασίας μας στολίδια γέμιζαν τις λέξεις, λόγια κουρασμένα,

λόγια ανθισμένα υπό σκιά. Θυμάσαι;

 

Μου έκλεινες τα μάτια και παίζαμε κρυφτό. Πίσω από μια πόρτα κρυβόμουν και

δε μ’ έβλεπες. Πόνεσες; Πόνεσα.

 

Στα δυο σου χέρια σαν μαργαρίτα ηλιοστόλουστη  έπεφτα. Πόνεσα, έλεγα, πόνεσα.

 

Χέρια μεγαλώσαμε μαζί, δύο ψυχές, δύο κραυγές. Μαζί.

 

Τις νύχτες ντυνόμουν παιδί και πίσω από μια πόρτα σε έψαχνα. Πόνεσα, έλεγα,

πόνεσα. Θυμάσαι;

 

Κι έτσι που δεν ένοιωσα στιγμή τη μοναξιά του κόσμου. Θυμάσαι;

 

Είμαστε εμείς.

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music