«Το ταξίδι», ένα ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη

Ένα προσκύνημα στο φως είναι η ζήση,

μα με μετάξια να φροντίσεις να το ντύσεις,

παίξε λυράρη τον παιάνα σου ως τη δύση,

γιατί στο τέλος όλα πίσω θα τ’ αφήσεις…

 

Πιες την αγάπη σε κρυστάλλινο ποτήρι,

ρίξε τη θλίψη  σου στο πιο βαθύ πηγάδι,

γίνε  μελίσσι να τρυγάς της γης τη γύρη,

γίνε λυχνάρι να φωτίζεις τ’ άδειο βράδυ.

 

Δέσε τον πόνο σου σε κόκκινο μαντίλι,

για να μερώσουν οι ψυχές στην άγια πλάση,

μ’ ένα χρησμό σου ν’ ανατείλουν λάβροι ήλιοι,

προτού η μπόρα τους ανθούς σου τους χαλάσει.

 

Δες, στο ψηλότερο κλαρί λαλεί το αηδόνι,

ο λάγνος οίστρος τής καρδιάς να ταξιδέψει,

γι’ αυτούς π’ ορφάνεψαν και ζούνε πάντα μόνοι,

γι’ αυτούς που τ’ όνειρο της γης έχει στερέψει.

 

Στους ουρανούς σου κάψε όλα τα φεγγάρια,

να εγερθεί το αδούλωτό σου πνεύμα

κι εκεί στα κάστρα των θεών ρίξε τα ζάρια,

αφού  μι’ αδέσποτη σκιά σου κάνει νεύμα…

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη