«Ταινία ‘Ιστορίες για αγρίους – Wild Tales/Relatos Salvajes’, του Νταμιάν Σιφρόν», γράφει η Ρόρη Μάτη

Είναι γεγονός πως οι ταινίες που επιλέγω, σαν θεατής, δεν είναι πολύ εύπεπτες.

Ή μπορεί να είναι μερικές φορές, αλλά θέλω κι αυτές «κάτι» να έχουν. Διαβρωτικό χιούμορ, για παράδειγμα.

Λόγω των γιορτινών ημερών έψαξα να γράψω για μια ταινία, που να μη σε ρίχνει στα τάρταρα.

Να έχει σημειολογία πάντα, αλλά να βγάζει και λίγο γέλιο και να κυλά λίγο πιο ευχάριστα.

Επέλεξα λοιπόν μια ταινία του 2014, που την πρωτοείδα στον Δημοτικό Κινηματογράφο Τρικάλων πριν δυο χρόνια. Ο τίτλος της, «Ιστορίες για αγρίους». Με είχε ενθουσιάσει τότε.

Ευτυχής συγκυρία το ότι την είδα ξανά προχτές σε συνδρομητικό κανάλι. Και έτσι μου ξαναδημιουργήθηκαν οι εικόνες της και οι έξι ιστορίες της… για αγρίους.

Θα σας ευχηθώ καλές γιορτές, ήρεμες και ειρηνικές (που λίγο χλωμό το βλέπω)…

Η στήλη θα είναι πάλι εδώ, με νέα ταινία,  την πρώτη Πέμπτη του 2017.



Stiles_Evdomi_kai_alles_texnes_Tainia_Istories_gia_agrious_Wild Tales_Relatos_Salvajes_LogoGrafis.grΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ (2014)

(RELATOS SALVAJES)

  • ΕΙΔΟΣ: Μαύρη Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νταμιάν Σιφρόν
  • ΚΑΣΤ: Λιλιάνα Άκερμαν, Ρίτα Κορτέζε, Ρικάρντο Νταρίν, Όσκαρ Μαρτίνες, Λεονάρντο Σμπαράλια, Έρικα Ρίβας, Ντιέγκο Τζεντίλε.

Ένας μουσικοσυνθέτης που γίνεται αεροπειρατής, μια μαγείρισσα με έφεση στο… ποντικοφάρμακο, ένας βιαστικός οδηγός έξω απ’ τα «χωράφια» της μεγαλούπολης, το θύμα μιας άδικης κλήσης παρκαρίσματος, ένας νεαρός φονιάς εξ αμελείας και ένα νιόπαντρο ζευγάρι που… μακάρι να το χώριζε ο θάνατος! Είναι ένας άγριος κόσμος εκεί έξω…

Από μια άποψη, μακάρι να γινόμασταν Αργεντινή! Όχι ακριβώς κοινωνικά, διότι παρακολουθώντας αυτό το φιλμ, θα συνειδητοποιήσεις ότι βιώνουμε τα ίδια χάλια. Κινηματογραφικά, όμως; Πού βρίσκεται ένας Έλληνας σκηνοθέτης με γνώση του μέσου, με συντελεστές τεχνικά καταρτισμένους και με άποψη στο τι εστί εμπορικό σινεμά, να γυρίσει μια τέτοια ταινία και να ρίξει και τα θεμέλια στα ταμεία των ελληνικών κινηματογράφων; Μήπως η ειλικρινής απάντηση είναι… «δεν έχουμε τέτοιον»;

Εδώ έχουμε να κάνουμε με προϊόν που, αν μιλούσε ελληνικά, θα κατέβαζε πάνω από 1.000.000 θεατές στις αίθουσες. Και το μάθημα που θα έπρεπε να δώσεις εσύ, από τη μεριά σου, είναι να βγεις και να κάνεις ουρές τετραγώνων έξω από τα σινεμά που προβάλλουν τις «Ιστορίες για Αγρίους». Γιατί είναι κινηματογράφος είδους, αψεγάδιαστος ως κατασκευή, θέαμα για το λαϊκό κοινό (χωρίς να λαϊκίζει καλλιτεχνικά), που βγαίνει σε απόλυτο timing με μια έκρυθμη κοινωνικά κατάσταση και σατιρίζει έναν ολόκληρο λαό, μια κρατική μηχανή και συνειδήσεις πολιτών με τόση συγγένεια με εμάς, που σχεδόν σοκάρει. Κοινώς, δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάς ή… να ντρέπεσαι.

Οι αδελφοί Αλμοδόβαρ έχουν βάλει τα χεράκια τους στην παραγωγή και από την εισαγωγική ιστορία τούτης της σπονδυλωτής ταινίας, μπορείς να καταλάβεις και το γιατί και το πώς ο Νταμιάν Σιφρόν, μέσα σε ελάχιστα λεπτά και πριν καν πέσουν οι τίτλοι, έχει ισοπεδώσει την αίθουσα από τα γέλια και μαζί έχει… απογειώσει με μια ιστοριούλα που θυμίζει κανονικό ανέκδοτο, για να σπάσει πλάκα με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις ενός βίου πλήρως αποτυχημένου, ο οποίος κορυφώνεται μέσω μιας πλέον σπαρταριστής εκδίκησης… από αέρος!

Ναι, το «κολπάκι» με τις έξι ιστορίες, που δε συναντιούνται ποτέ και για κανέναν λόγο, είναι μια ευκολία σεναριακά. Ο Σιφρόν, όμως, σου σερβίρει το κάθε… κομμάτι της με τόση τιμιότητα και σωστό timing (μικρή εξαίρεση η ελαφρώς ξεχειλωμένη διάρκεια της κατάληξης στο γαμήλιο γλέντι), που δεν αισθάνεσαι ότι σε εξαπατά. Ούτε και φιγουρατζής είναι. Το κάθε σκετσάκι έχει το ύφος της αφήγησης που του πρέπει, από την άγρια μακαβριότητα της εκδίκησης προς τον επαρχιώτη τοκογλύφο, που ονειρεύεται να γίνει τοπικός άρχοντας, μέχρι την αποσύνθεση του μελοδράματος στην οικία της μεγαλοαστικής οικογένειας που προσπαθεί να καλύψει το έγκλημα του μοναχογιού.

Το χιούμορ στο «Ιστορίες για Αγρίους» είναι σχεδόν ανθρωποφαγικό. Αλύπητο. Σε φέρνει σε αυτή τη δύσκολη θέση, όπου ακόμη κι αν έχεις δίκιο, δεν πρόκειται να το βρεις ποτέ. Κανείς δε θα το αναγνωρίσει, κανείς δε θα σου ζητήσει συγγνώμη για το άδικο, κανείς δε θα σε ανταμείψει. Κι εσύ κινδυνεύεις να ξεσπάσεις. Να γίνεις αυτό που πολεμάς. Και ο κόσμος να βυθιστεί ακόμη περισσότερο σε έναν φαύλο κύκλο δίχως νόμους και ελπίδα για τον πολίτη.

Ο σαρκασμός της ταινίας έχει αυτή την ενέργεια που μπορεί να σε βάλει σε σκέψεις, καθώς κι εσύ βρίσκεσαι στα όριά σου σε σχέση με το πώς επιβιώνεις στο σήμερα έχοντας επιλέξει το μέτωπο του δικαίου. Είναι τρομακτικό το πόσο θα αναγνωρίζεις και θα ταυτίζεσαι με το καταστασιακό μπάχαλο της δράσης αυτού του φιλμ.

Πραγματικά, μπορεί να μην είναι μια μεγάλη ταινία, όμως είναι η ταινία της στιγμής. Του τώρα! Είναι μια μικρή… μολότοφ γέλιου, που σκάει μέσα σου και σε αποσυμπιέζει από τα νεύρα, την ένταση, όλα αυτά που σε πνίγουν. Θα μπορούσε να είναι ένας σάκος του μποξ. Στην τελική, όμως, είναι κάτι ακόμη καλύτερο. Είναι μια ταινία που σε κάνει να γελάς.

Πίσω από το αστείο, παρατηρείς τη δουλειά που έχει γίνει σε λεπτομέρειες, όπως την υπαινικτική ειρωνεία της χρήσης ενός θέματος του Τζόρτζιο Μορόντερ από το «American Gigolo» (!), για να υπογραμμίσει το χαρακτήρα του οδηγού στην τρίτη ιστορία. Το σενάριο πραγματικά «ζωγραφίζει» αυτούς τους ανθρώπους, τις κοινωνικές τους θέσεις, το μηχανισμό του συστήματος, μέσα στο οποίο κινούνται και τους αδιέξοδους ρόλους της ζωής τους, με μοναδική αχτίδα φωτός ή… σακατεμένης αισιοδοξίας το φινάλε του νιόπαντρου ζεύγους, που μέσα από τη σκληρότητα του συμβιβασμού, εμπεριέχει ή συμβολίζει και ένα τόσο παλιό motto, το οποίο αναζητά στη ζωή του ο καθένας από εμάς: η αγάπη νικά τα πάντα. Θέλουμε να ελπίζουμε, τουλάχιστον…

 

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music