«Στο παρά πέντε», γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου

Εδώ και πολύ καιρό, από τότε που άρχισα να ταξιδεύω λάιτ, μόνο με χειραποσκευή, πηγαίνω στο αεροδρόμιο καμιά ώρα πριν την αναχώρηση. Με την κάρτα επιβίβασης έτοιμη και χωρίς την (ενίοτε) πολύωρη αναμονή στην ουρά για παράδοση αποσκευής, φτάνεις χαλαρά, περνάς κυριλέ τον έλεγχο και περιμένεις κι από πάνω στην πύλη.

Τούτη την τελευταία φορά, ωστόσο, μου έκατσε το «ενίοτε» και πολύ άσχημα μάλιστα. Έχοντας αποσκευή για παράδοση, έφτασα μιάμιση ώρα νωρίτερα για να έχω χρόνο και άνεση. Αμ δε! Πανικόβλητη αντίκρισα ένα πλήθος επιβατών και αποσκευών να σχηματίζει μια ατέλειωτη ακίνητη ουρά μπροστά στα είκοσι (20 παρακαλώ) γκισέ, όπου οι πάντες πήγαιναν παντού κι εγώ έπρεπε να βρίσκομαι στην πύλη επιβίβασης σε τρία τέταρτα – πράγμα έως απίθανο δεδομένων των συνθηκών και της λαοθάλασσας.

Άρχισα να αγχώνομαι. Η ουρά σερνόταν σαν σαλιγκάρι. Μια κυρία δίπλα μου με το ίδιο πρόβλημα (έφευγε για Λονδίνο σχεδόν την ίδια ώρα) είδε την ανησυχία μου, κατάλαβε και πιάσαμε την κουβέντα προσπαθώντας να βρούμε λύση. Της είπα να προσέχει τα πράγματά μου και πήγα λίγο πιο πίσω, σε έναν υπεύθυνο που είχε πάρει το μάτι μου, να του πω τον πόνο μου και να βρούμε μια λύση. Με κοίταξε ξινά και με ρώτησε αν είχα έρθει δυο ώρες πριν την πτήση. Το μιάμιση ώρα πριν δεν τον κάλυψε, οπότε με αγνόησε παντελώς. Επέμεινα λέγοντας ότι είμαστε αρκετοί οι κινδυνεύοντες να μείνουμε απ’ έξω κι εκείνος απλά σήκωσε αδιαφορα τους ώμους.

«Θέλετε να πείτε δηλαδή ότι θα χάσω την πτήση μου ενώ είμαι ΕΔΩ επειδή ήρθα μιάμιση αντί για δύο ώρες νωρίτερα;» τον ρώτησα έξαλλη.

«Ναι», μου απάντησε ξερά και κακιασμένα και γύρισε να δει τι τον ρωτούσε ένας άλλος ταλαίπωρος επιβάτης.

Πώς κρατήθηκα και δεν τον άρπαξα από τα πέτα, μόνο εγώ ξέρω – ίσως γιατί και δεν θα έβγαζα τίποτε και θα την έχανα σίγουρα την πτήση. Σαν ταινία πέρασε από το μυαλό μου μια παλιότερη, πανομοιότυπη εμπειρία μου στο αεροδρόμιο της Βιέννης, χρόνια πριν, όπου την χάσαμε όντως την πτήση εξαιτίας μιας ίδιας λαοθάλασσας κι ας ήμασταν εκεί τρεις ώρες πριν στην ουρά. Σκέτο déjà vu η κατάσταση – αλλά γι’ αυτό θα σας πω σε επόμενο «φτερό».

«Αν δεν κάνουμε κάτι μόνες μας, δεν μας βλέπω να φεύγουμε»,  είπα στην κυρία που με περίμενε με αγωνία και της εξήγησα για το «ναι». «Πρέπει να πάμε στο γκισέ να ζητήσουμε προτεραιότητα»

«Πάω εγώ τώρα, κρατήστε μου εσείς τη βαλίτσα» απάντησε. Μπήκε κάτω από τις μπλε ταινίες (ευτυχώς δεν είχαμε αντιδράσεις από τους προπορευόμενους), έφτασε στο γκισέ της μπίζνες και, για καλή μας τύχη, η υπάλληλος εκεί ήταν πολύ πιο λογική και ανοιχτόμυαλη από τον ξινό μουντρούχαλο συνάδελφό της. Μας εξυπηρέτησε αμέσως κι αρχίσαμε να τρέχουμε, σχεδόν, για τις πύλες. Κάπου στη διαδρομή χώρισαν οι δρόμοι μας, αποχαιρετιστήκαμε σαν παλιές γνώριμες (εν τη ενώσει η ισχύς) κι έφτασα ασθμαίνουσα στη δική μου πάνω που άρχιζε η επιβίβαση – στο παρά πέντε κυριολεκτικά!

Άκου «ναι» ο στραβόξυλος! Ο κακιασμένος!

Ίσως σας αρέσει και

3 Σχόλια

  • Γιώργος Παυλίδης
    29 Σεπτεμβρίου 2016 at 16:03

    Αυτό που έκανες εσύ και η άλλη κυρία, να πάτε στο γκισε, έπρεπε να σας τοείχε προτείνει εκείνος όταν του είπες το πρόβλημα σου. Από την άλλη…. Βάσω μου dolce… ΔΥΟ ώρες πάμε νωρίτερα στο airstreet, το λένε, το τηρούμε… Στο λέω κι ας μη το τηρώ μερικές φορές ούτε εγώ. Συμφωνώ ότι πολλές φορές δεν χρειάζεται και θα περιμένεις στην αίθουσα αναμονής. Πρόσθεσε το στην διαδικασία του ταξειδιού. Ξέρεις γιατί πάμε 2 ώρες νωρίτερα ; Για να μη μας κάτσει περίπτωση σαν αυτή που περιέγραψες. Σε καταλαβαίνω, αλλά έτσι είναι. Και η κόρη μου σαν και σένα και της φωνάζω. Από την άλλη, ο υπάλληλος αγενέστατος. Υποψιάζομαι ότι και δύο ώρες να ήσουν νωρίτερα, σκόρδοburning του. Στην καρακοσμάρα του, χωρίς καμία διάθεση να εξυπηρετήσει. Εδωσε όμως σε σένα την ευκαιρία να γράψεις όμορφα την ιστορία.

  • Βάσω Αποστολοπούλου
    29 Σεπτεμβρίου 2016 at 20:42

    Γιώργο μου καλέ… και δυο και δυόμισυ ώρες νωρίτερα να ήμουν δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσω έγκαιρα στο γκισέ αν δεν γινόταν παράκαμψη από τον ίδιο τον υπεύθυνο – και μιλώ εκ πείρας, όπως θα δεις στο επόμενο «φτερό», έχω χάσει πτήση με 2.5 ώρες νωρίτερα προσέλευση στο αεροδρόμιο.
    Όσο για τον υπάλληλο, ας όψεται η αγωνία και η βιασύνη μου – αλλιώς θα είχα πάρει τα στοιχεία του και θα έτρεχε εκείνος τώρα!

    • Μαρούλλα Πανάγου
      1 Οκτωβρίου 2016 at 18:08

      Μπορείτε να κάνετε Check in από το ίντερνετ .Στο γκισέ δεν έχει μεγάλη ουρά περνάς πολύ εύκολα κια πάς με την ησυχία σου .Εγώ πάντα φροντίζω βέβαια να είμαι πριν τις δυο ώρες εκεί .Καλύτερα γαίδορένε παρά γαίδουρότρεχε που λένε Σας ευχαριστώ Πολύ

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music