“Περί Αγαμίας και λοιπών παθήσεων”, γράφει η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα

Αγαμία. Ουσιαστικό γένους θηλυκού. Λες και θα μπορούσε να ήταν οτιδήποτε άλλο… Ως εικάζεται, όλα τα κακά αυτού του κόσμου γένους θηλυκού είναι, εξαιρείται το πυρ και ο πόλεμος. Αλλά ακόμα και γι’ αυτά κάποιο μοιραίο θηλυκό θα ευθύνεται, όπως ας πούμε μια Ελένη, που φημολογείται πως ήταν πολύ ωραία και για χατήρι της, τάχα μου και δήθεν μου, ολόκληρη εκστρατεία κίνησε. Κι ύστερα σου λένε να μην πιστεύεις πως το… νινί τριήρεις σέρνει!…

Η αγαμία, λοιπόν. Γένους θηλυκού, ουσιαστικό. Πολύ ουσιαστικό μάλιστα, καθώς σημαίνει την αποχή από τον γάμο, μια φορά κι έναν καιρό, τότε που ο γάμος και το σεξ πήγαιναν πακέτο, διαφορετικά ήσουν γυναίκα κοινή. Τότε που φύλαγες την παρθενία σου σαν κόρη οφθαλμού, εσύ μαζί και όλο σου το σόι, λες και είχε κάποια αξία το άπαρτο της υπόθεσης, κι έπαιρνες ό,τι σου ‘λαχε, σαν γουρούνι στο σακί… Τι χημείες και κουραφέξαλα. Κορίτσι από σπίτι έπρεπε να ήταν η κορασίδα, όπως συνήθιζαν να λένε, και σκυλί από μαντρί… ω, με συγχωρείτε, και καλό παιδί, εργατικό, ο ανήρ, ήθελα να πω. Κι αν υπήρχε και το κάτι τις –βλέπε προίκα– αμφοτέροις, ακόμα καλύτερα. Από κει και μετά φασκελοκουκούλωστα κι άμα πετύχαινε είχε καλώς. Διαφορετικά στην πίκρα και την υπομονή μια ζωή. Δεν συγκατίθεμαι στην ασυδοσία, την κακώς εννοούμενη ελευθερία και την σχεδόν εκπόρνευση των «προγαμιαίων» σχέσεων, αλλά κανείς δεν θα με πείσει πως η παρθενία ήταν αυτή που κράταγε στεριωμένα τα παλιακά τα ζευγάρια, έλεος κι ας είναι και σπορέλαιος δηλαδή…

Στις μέρες μας η αγαμία αφορά την αποχή από τη σεξουαλική πράξη, την έλλειψη σεξουαλικών επαφών είτε κατ’ επιλογήν, είτε κατά μεγάλη ατυχία! Και θα αναρωτηθείτε, μα υπάρχουν άνθρωποι που ηθελημένα, δεν θέλουν σεξ; Δίκαιο και εύλογο το ερώτημα, καθότι η εκούσια αποχή από το σεξ έρχεται σε ρήξη με ένα από τα πιο ισχυρά ένστικτα που διαθέτει ο ανθρώπινος «οπλισμός», το λεγόμενο γενετήσιο, που σκοπό έχει να οδηγεί στην αναπαραγωγή για τη διαιώνιση του είδους. Ε; Δεν το λες και μικρό πράγμα, έτσι;

Βέβαια, το ηθελημένα είναι μεγάλη κουβέντα. Για το απέχω λέω, το «ηθελημένα απέχω», μου κάθεται κάπως βαρύ. Δηλαδή, μιλάμε για τεράστιο ψυχικό σθένος τέτοια αποχή. Κι άντε πες, υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, που λόγω μιας ιερατικής ή μοναστικής υπόσχεσης, οικειοθελώς απέχουν από κάθε είδους σεξουαλική δράση – ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε, γιατί δυστυχώς είναι αρκετοί εκείνοι που υποκύπτουν τελικά σε πειρασμούς, αν και μπορεί να ήταν ειλικρινής και αγνή η αρχική τους πρόθεση για ολοκληρωτική αφιέρωση της ψυχής και του σώματός τους, ακόμα και αυτής της παρθενίας τους, στο Θείο.

Η κατάσταση αυτή, όμως, της αγαμίας, είτε είναι μόνιμη, είτε είναι προσωρινή, μπορεί να οφείλεται σε πολλά αίτια. Όταν, λοιπόν, είναι εκούσια η αποχή, συνήθως πηγάζει από ηθικούς, ιδεολογικούς, κοινωνικούς αλλά και οικονομικούς λόγους. Ναι, ναι, τελικά αυτό το «με τον παρά μου μπιπ! και την κυρά μου» έχει δόσεις αλήθειας! Γιατί δεν γίνεται να είσαι νεότατος πάνω στα ντουζένια σου, που βράζει το αίμα σου, να είναι όλα μια χαρά, «φυσιολογικά», και συ να πεις «ευχαριστώ, δεν θα πάρω». Κάτι σε «στενεύει» για να απέχεις. Κι αν δεν είναι βιολογικά ή ψυχολογικά τα αίτια, που εκεί εκούσια ή ακούσια, δεν σου κάνει «κούκου» ή και να σου κάνει φωνάζεις «πίσω όλοι!» και κλείνεσαι στο καβούκι σου, τότε κάτι άλλο δεν σε αφήνει να λειτουργήσεις. Μια ανασφάλεια να την πω; Μια υπερβολική επιλεκτικότητα; Άβυσσος η ψυχή των αγάμων (και ουχί των αγάμητων, ως συνηθίζεται να λέγεται).

Δεν ξέρω. Από τη μία μπορείς να διακρίνεις σε κάποιους ανθρώπους μία ιδιάζουσα ξινίλα, που σε ωθεί να καταλήξεις στο κατά 90% ασφαλές συμπέρασμα ότι είναι πιθανόν για πολύ καιρό άγαμοι (και όχι αγάμητοι, επαναλαμβάνω), πράγμα πολύ κακό γιατί στερούνται βασικής ευχαρίστησης και χαράς και αυτό δυστυχώς «γράφει» πάνω τους, στο πρόσωπό τους, στη συμπεριφορά τους. Εμ, οργανισμός είναι αυτός, κάπου πρέπει να το βγάλει το ζόρι. Πάντα σε συνδυασμό με τέσσερις πλάκες σοκολάτας γάλακτος και δύο σακουλακίων γαριδακίων αντάμα. Κι ύστερα λες πως παχαίνεις με τον αέρα Σούζη. «Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως».[1]

Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που, ανεξαρτήτως εμφανίσεως, ηλικίας ή δεσμεύσεων, πέφτουνε με τα μούτρα σε ό,τι να ‘ναι. Αυτογνωσία, αυτοέλεγχος και αξιοπρέπεια μηδέν. Σάλια ολούθε, εμετική η κατάσταση. Αυτό δεν είναι πάθος, είναι πάθηση… Ευτυχώς, κατά μία έννοια δηλαδή, που υπάρχει και η εμμηνόπαυση, αλλιώς θα γεννοβολούσαμε σαν τα κουνέλια.

Απ’ την άλλη βλέπεις και κάτι τρελλά χαμόγελα και σε σιγοτρώει μια ζήλεια βρε παιδί μου, και τσεκάρεις την συντροφιά να δεις τι έχουν αυτοί που δεν έχεις εσύ. Μήπως έχουν καλύτερη επικοινωνία; Μήπως λιγότερο εγωισμό; Μήπως δεν θεωρούν τον εαυτό τους γενικά υπεράνω και τον άλλο υποδεέστερο; Μήπως αγαπιούνται, υποχωρούν αμοιβαία, κάνουν κι από κάνα χατήρι και κάνα ταχτάρισμα παραπάνω ο ένας στον άλλον; Γιατί καλή η χημεία, καλά και τα δύο χρόνια κατά μέσο όρο που κρατά ο άκρατος έρως, αλλά και χωρίς θέληση και χωρίς προσπάθεια, τίποτε δεν συντηρείται για πολύ… Σπίθα είναι και σβήνει. Φύσα και λίγο ντε…

Λέω εγώ τώρα, άστε με να λέω…


[1] Από την ελληνική ταινία «Η Παριζιάνα» (1969).

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη ... περισσότερα

Αρχειοθήκη