«Παλιές φωτογραφίες σαν ιστορίες», «Ωδή» & «Αφηρημένο τεκμήριο», τρία ποιήματα του Χρήστου Νιάρου

Παλιές φωτογραφίες σαν ιστορίες

 

Οι παλιές φωτογραφίες χαμηλόφωνα σιωπούν γύρω σου,

μα όταν υψώνουν το ανάστημά τους στο ασπρόμαυρο τοπίο των ονείρων,

με μια σιγουριά κοφτή σαν ματιά που σε καρφώνει,

στις νύχτες που πάνε να ξεφτίσουν,

είναι μια συντροφιά αυθεντική,

και σε αυλές που μυρίζουν χρώματα σε βγάζουν οι ιστορίες τους.

 

Πληγές χαρές,

πολλά παιδιά κάνανε τότες, σου λένε,

και εδώ φεύγανε  για ταξίδια ξενιτιάς,

εδώ ήτανε φαντάροι και νύφες.

 

Και συνεχίζουν σε μια άλλη σελίδα,

Σαν παιδιά που μεγαλώσανε  με ένα «αχ» στα τραγούδια

και με ήλιο μπόλικο στο πιάτο τους

και αυτό ήταν αρκετό για τα κόκκαλα και την ανάπτυξή τους.

 

Μα και η νύχτα δεν μας έσκιαξε,

λέγανε και λένε,

μια γειτονιά  η αλφαβήτα μας,

μάτια ορθάνοιχτα είχαμε στον καιρό και στους χειμώνες.

 

Και όταν λιώναμε την πέτρα, λιώναμε και τον καημό,

με τα μικρά μας ονόματα ιστορίες φτιάχναμε.

 

Με τις παλιές φωτογραφίες ξεφυλλίζοντας τον αέρα τους,

μπορείς και να ονειρεύεσαι τι λένε τα χείλη,

μα και ποια μονοπάτια διαβήκανε τα χνώτα τους

και ποιο ουρανό αγάπησαν.

 

Οι πείνες και οι δίψες τους  σε γεννήσανε.

Προτού όμως κλείσεις  και τα μάτια σου, να ‘σαι σίγουρος,

θα σε ξαναεπισκεφτούν,

και μια και δυο φορές οι ιστορίες τους.

 

Προτού κλείσεις και το φως της κάμαρης,

ιστορίες θα λένε οι παλιές φωτογραφίες

με τους  τέσσερις τοίχους σου.

 

 

 

Ωδή

 

Στο απόρθητο φως του καλοκαιριού,

τι άλλο να κουρσέψω  αφού και το φεγγάρι σε μακραίνει.

 

Μα -κυρίως- πού να κρύψω τον ίσκιο μου,

στην ερημιά του την άδεντρη,

που  μόνο η άμμος του πελάγους,

είναι ο θησαυρός στα δάχτυλα.

 

Τίποτε κρυμμένο μου στην φυγή της νύχτας

και με μια  ωδή χωρίς πόθους,

σαν αεράκι στην πλάτη μου γαντζώνονται,

οι παρομοιώσεις και οι τόσες τους μεταφορές

ένα ταξίδι και λίγα λόγια φέρνουν οι στροφές, σεντόνι με πτυχώσεις.

Όλα κύματα.

 

 

Αφηρημένο τεκμήριο

 

Προς το παρόν,

το παρελθόν και το μέλλον των αφηρημένων λέξεων,

θα τους δώσω μια ακόμη ευκαιρία να ενηλικιωθούν.

 

Έχω μια βεβαιότητα ότι θα συναντηθούμε,

φερειπείν σε κάποια πρόταση τυχαία και τεκμηριωμένα,

τα «να» και τα «θα» τους ανάγκες και ράφια της κουζίνας γεμίζουν.

 

Και όταν δώσουν και τα χέρια στις παραγράφους των συμφραζόμενων,

εξ ορισμού, εδώ το κόμμα, μέτρα και ρυθμοί πιο κάτω,

μια τρυφερότητα ωριμότητάς τους στο μελάνι των γραπτών

θα μείνει να με κοιτάει.

 

Και αν η πολύ συναισθηματική φόρτιση των νοημάτων τους

επιπλέει στο χαρτί των λογισμών,

με κατανόηση και συνοπτικές διαδικασίες,

οι χάρτες της καρδιάς ωσμίζοντας και τις  εικασίες τους,

σβήνουν  τα ρήματα της παθητικής φωνής  τους με τέτοιο αυθορμητισμό,

που όλοι μας μείναμε άφωνοι.

 

Όλοι οι χρόνοι, με τον καιρό τους,

είναι ένα και το αυτό.

 


[Χρήστος Νιάρος – Ας γνωριστούμε]

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη ... περισσότερα

Αρχειοθήκη