«Μοναξιά», ένα ποίημα της Ελένης Λουκά

Στης μοναξιάς μου το απέραντο κενό

ψάχνω ένα χέρι, έναν λόγο τρυφερό

και μιαν αγάπη, ένα χάδι, ένα φιλί

να ομορφύνουν της ζωής μας την αυλή

 

Στους άδειους δρόμους με πυξίδα τον Θεό

και με το βλέμμα σ’ ένα γκρίζο ουρανό

μια απουσία που ερημώνει την ψυχή

και μες το κρύο συνοδεύει τη βροχή

 

Στου φθινοπώρου το θλιμμένο δειλινό

εκεί που ο ήλιος ανταμώνει το βουνό

παίρνει το όνειρο μαζί του αγκαλιά

και μια ελπίδα που ποθεί ζεστή φωλιά

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη