«Μία κουπ», ένα μικροδιήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Υπνορροώ σε ένα κρεβάτι δυσάρεστο από τη ζέστη. Δε με βολεύει το φετινό καλοκαίρι πουθενά. Ήρθες εσύ, με σήκωσες, κάτι μεταξύ ύπνου και πικρής συνειδητότητας.

«Σου ‘στειλε η μάνα σου αυτό. Μου ‘πε ‘Δώστο στην Κατερινούλα, αυτή θα ξέρει τι να το κάνει’».

Μεγάλο το κουτί, βαρύ, το άνοιξες εσύ, δεν είχε φύγει ακόμα ο ύπνος από πάνω μου. Κοίταξα μέσα, κάτι ήταν τυλιγμένο καλά, με τη φροντίδα της μάνας. Έβαλα τα μουδιασμένα χέρια μου, το πήρα προσεκτικά στην αγκαλιά μου, το ξετύλιξα δειλά. Μία κουπ. Κρυστάλλινη. Τετραγωνισμένη και διάφανη, με αμβλυμμένες τις γωνίες σε πανέμορφες στρογγυλάδες, όπως η σχέση μας όλα τα χρόνια.

«Α ρε μάνα» με πήραν τα κλάματα.  Μου άρεσε πολύ. Ναι, ήξερα τι να την κάνω. Όλα τής μάνας μου ήξερα τι να τα κάνω.

Δώρα αγάπης κι ένας πόνος στο στήθος. Τρύπες στην ψυχή μου που θα αφήσει πίσω της…

«Στάσου να νιφτώ, να ρίξω κάτι πάνω μου, θα πάω από κει να της πω ευχαριστώ, να βρεθούμε» άπλωσα το χέρι μου να μεριάσω τον άντρα μου για να σηκωθώ.

Τα πόδια μου βαριά κι όπως τα πάτησα χάμω μια ζάλη θόλωσε την πραγματικότητα.

Γύρισα και τον κοίταξα. Με κοίταξε και κείνος.

«Πας αύριο, τώρα μεσημέρι… πολλή η ζέστη…»

Επάνω στο τραπέζι μας κοντά στην εξώπορτα, είχα ένα χειροποίητο Panama. Ήταν γαλάζιο, με μεγάλο μωβ γείσο και μια πλατιά κορδέλα στα ίδια χρώματα. Κοινή μας η αγάπη για τα καπέλα. Αυτό το είχα εκεί, σε κατάσταση αναμονής. Ποτέ δεν το φόρεσα. Το δώρο θέλει αντίδωρο – έτσι μας έμαθες.

Α ρε μάνα… Και μόνο η σκιά σου αρκεί.

 


[Το διήγημα «Μία κουπ» αφιερώνω στη λατρεμένη μου μάνα, βραβευμένη δημοσιογράφο και λογοτέχνιδα, Παρασκευή Μητροπούλου, το γένος Νικολάου Γούλα.]

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music