«Η άλλη σελήνη», ένα διήγημα της Γεωργίας Κοκκινογένη

Τον  Αύγουστο  γίνεται  λόγος  για τον ελληνικό ήλιο, τα ηλιοβασιλέματα που φωτογραφίζονται  με  γυναικείες  υπάρξεις, εκείνες  με το  μακρύ μαλλί  και τον  αδύνατο  σκελετό.

Στρέφουμε το βλέμμα στην Ελληνίδα οικοδέσποινα  που  δημιουργεί  τους  λαχταριστούς μεζέδες, τα γλυκά του κουταλιού και τα μοναδικά λικέρ, θαυμάζοντας   το μεγαλείο της νησιωτικής γης.

Εκεί,  μέσα σ΄ αυτό το ειδυλλιακό  καλοκαιρινό τοπίο, ζούσε η άλλη πλευρά της γυναικείας φύσης:  η γυναίκα με τους αδύνατους βραχίονες και τα λιπαρά  ίσια μαλλιά, που δούλευε οχτάωρο σε τουριστική επιχείρηση. Για τριάντα χρόνια η Άλλη έπιανε δουλειά στην ίδια πάντα ξενοδοχειακή μονάδα,  τους έξι μήνες, προσπαθώντας να συγκεντρώσει  χρήματα που θα της αρκούσαν όλο το χρόνο. Να βολέψει την οικογένεια, να καλύψει και την τεμπελιά του άντρα της. Αυτό ήταν η ζωή της. Καλή καμαριέρα, ανεκτική σύζυγος, δοτική μητέρα. Ισχνά σκέλη και μεγάλα ολοστρόγγυλα μάτια.  Μάτια με πόδια.

Ζούσε στην αφάνεια της κοινωνικής ζωής και με δυσκολία θα μπορούσε κανείς να πει κάτι σίγουρο για το χαρακτήρα της. Τους μήνες out of season βοηθούσε και στο λιομάζωμα.

Την γνωρίζανε όλοι ως εργαζόμενη αφού σπάνια έμπαινε μέσα σε κοινωνικά τεκταινόμενα.

Απόμακρη και σταθερή, δήλωνε την ύπαρξη μιας Άλλης, που δεν λούεται τα πρωινά στο νερό της πισίνας, που δεν απολαμβάνει  τη θέα με τον καλοντυμένο συνοδό, που δεν φοράει εξώπλατο αποκαλυπτικό μπλουζάκι στο ηλιοψημένο κορμί. Το μανίκι  της  ήταν πάντοτε τριών τετάρτων  το καλοκαίρι, γιατί λευκώλενος  μεν όχι καλλίγραμμος δε, ενώ το χειμώνα κρατούσε τα  χέρια  της  ελεύθερα  πάνω στη δουλειά.

Πάντως είχε ελληνικό όνομα.

Κανένας δεν την  συναντούσε σε παραλία  για μπάνιο, αν και το σπίτι της βρισκόταν λίγα μέτρα μακριά από τη θάλασσα.  Άλλη ζωή, ρεαλιστική και στερημένη, σε μια διαρκή αυθυποβολή κακουχίας.

Ξυπνώντας το πρωί ένιωθε τα δάχτυλά της  τεντωμένα και δύσκαμπτα, τα χέρια της βαριά και μουδιασμένα. Σιγά-σιγά έμπαινε στο ρυθμό της αρρώστιας, που την κατέβαλλε μέρα με τη μέρα. «Υπερκόπωση» μουρμούρισε ο γιατρός κι εκείνη ατάραχη δέχτηκε οδηγίες και συνταγές.

Ανήμπορη πια προς εργασία, αναλογιζόταν το χρόνο που πέρασε από την αυλή της κι άφησε μόνο τη χαβούζα με το στεκούμενο νερό  και πιο πέρα το πηγάδι. Δεν πρόλαβε  να αλλάξει κάτι στη ζωή της. Σα να είχε παραλάβει ανεξόφλητα γραμμάτια απ’ τους γονιούς της.

Γύρω της όλα είχαν την κανονική ροή τους, σύμφωνα με την  εποχή. Τα χέρια της με τον καιρό έχαναν δύναμη. Δεν πρόλαβε να κρεμαστεί στο μπράτσο του άντρα της και να βγει στο σεργιάνι, ούτε να κρατήσει αγκαλιά τα μικρά της και να ρεμβάσει στο δειλινό.

Η Σελάνα της Μυτιλήνης ήταν για εκείνη απλώς ένα ακόμα ξενοδοχείο. Δεν είχε καιρό για φεγγάρια. Γεννήθηκε οφειλέτης κι έτρεχε να πληρώσει για ν΄ αγοράσει  τη θέση της στη ζωή.

«Μόνο σε Σένα θα το πω παλιά θαλασσινή Σελήνη μου /

…Πάρε με πάρε με στην αγκαλιά σου / Και παρηγόρησέ με που γεννήθηκα»

Στον ελεύθερο χρόνο, που της έφερε η ανίατη ασθένεια,  μπόρεσε να αναλογιστεί: «Τι είναι Θεός, τι μη Θεός και τι τ ΄ανάμεσό τους…»  Ούτε τον Ευριπίδη θυμόταν.

Οι δραματικές παραστάσεις, που ανέβαιναν τα καλοκαίρια στο νησί, αφορούσαν  τους παραθεριστές. Εκείνη είχε να στρώνει άψογα τα κρεβάτια τους, να μην τους λείπει τίποτα.

«Και τις νύχτες πάλι βγαίνοντας ο Ιούλιος  / Τυλιγμένος  τη μαύρη πρασινάδα του παραμιλώ… την κοιλάδα που μ’ όκρυψεν ο Θάνατος / Πάλι ν’ αντικρίσω»

«Πάρε με πάρε με στην αγκαλιά σου / Και παρηγόρησέ με που γεννήθηκα»

Είχε ώρες πολλές  να σκέφτεται. Μέχρι που να μπορεί.

«Ότι τόσο ελαφρύ στα φρύγανα το πάτημα ήταν / …Τόσο πικρή στη φούχτα μου η γαλήνη /  Τόσο οι άνθρωποι μαύροι και μικροί»

Τη ραστώνη της καλοκαιρινής βραδιάς  χαλούσε η μουσική από τη διασκέδαση. Περαστικοί επισκέπτες που χαίρονται  τις στιγμές. Εξαντλημένοι από το χορό και το ξενύχτι.

Η  σκέψη της δοσμένη  στο δικό  της τέλος. Το τέλος που βάζει ο ποιητής.

«Με το πόδι εμπρός που ολοένα παν / Παν κατευθείαν  για τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα».

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη ... περισσότερα

Αρχειοθήκη