«Εξομολόγηση εις εαυτόν», ένα μικρό αφήγημα της Βαρβάρας Μαγουλιώτου

Έκλεισα το μάτι της κουζίνας προτού καν τελειώσω το φαγητό· πήρα το παλτό μου και βγήκα· έτσι στα ξαφνικά ή μάλλον όχι και τόσο ξαφνικά, ένα που τώρα τελευταία καταλαβαίνω ότι τα χρόνια περνάνε, ένα το τραγούδι στο ραδιόφωνο: όσο κι αν κανείς προσέχει, / όσο κι αν το κυνηγά, / πάντα-πάντα θα ‘ν’ αργά, / δεύτερη ζωή δεν έχει. Αυτό, το τελευταίο: δεύτερη ζωή δε έχει!

Προχωρούσα για ώρα. Έφτασα στο πάρκο και κάθισα σ’ ένα παγκάκι. Ήρθε δίπλα μου μια ηλικιωμένη γυναίκα, γύρω στα 80. Μου φάνηκε γνώριμη. Σιγοτραγουδούσε το τραγούδι που μ’ έκανε να βγω από το σπίτι: δεύτερη ζωή δεν έχει.

Άρχισα να της μιλώ.

-Πάντα τους φρόντιζα, είπα, όλους, τον άντρα μου, τα παιδιά μου. Σταμάτησα να δουλεύω για να ‘μαι κοντά στα παιδιά και για να στηρίζω τον άντρα μου, να χτίσει την καριέρα που ήθελε. Είχα επωμιστεί τα πάντα, όχι μονάχα αυτά που θεωρούνται γυναικείες δουλειές, αλλά από το να αλλάξω τις λάμπες στο σπίτι, μέχρι το να πάω το αυτοκίνητο τού άντρα μου στο ΚΤΕΟ.

Και τώρα έρχεται και μου λέει ότι θέλει να χωρίσουμε· γνώρισε μια νεαρή γιατρό· ότι φταίω κι εγώ που άφησα, λέει, τον εαυτό μου, ότι δεν περιποιούμαι όσο θα έπρεπε και τέτοιες φτηνές δικαιολογίες.

-Εσύ τι έκανες για σένα; Μόνη σου το είπες ότι αφέθηκες, ότι άφησες. Η γκαμήλα σκύβει και τη φορτώνουν. Έτσι δεν είναι;

Δεύτερη ζωή μπορεί να μην έχει, έχει όμως υπόλοιπη ζωή. Είπες ότι έκανες τόσα και τόσα. Θα μπορέσεις να κάνεις κι άλλα τόσα!…

Ένα πουλί πέταξε στον ουρανό. Η ματιά μου το ακολούθησε.

Όταν γύρισα το βλέμμα μου η ηλικιωμένη γυναίκα δεν ήταν εκεί.

Θυμήθηκα τότε πού την ξέρω!

Είναι αυτή που βλέπω το πρωί στον καθρέφτη μου. Αυτή που αντικρίζω στον καθρέφτη του ασανσέρ.

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη μου για μια καλαίσθητη παρουσίαση και μια ευγενική διαχείριση και επικοινωνία και προς αυτή την ίδια τη λογοτεχνία αλλά και προς τους δημιουργούς της. Σε μία πορεία παγκοσμιοποίησης που όλα φαντάζουν να φτωχαίνουν, η πνευματική ένδεια είναι χειρότερη κατ’ εμέ. Η συναισθηματική στειρότητα. Η αναλγησία. Και έναντι αυτών μάχομαι. Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music