«Ας ήταν…», ένα ποίημα της Μαριάννας Γληνού

Ας ήτανε νερό οι κακές στιγμές

κι ως έτρεχαν να παίρναν

τα βάρη όλα απ’ τις ψυχές

στη θάλασσα να ‘σέρναν.

 

Ας ήτανε δροσοσταλιά

η αγάπη στις καρδιές μας

θα ποτιζόταν απαλά

το δάσος από μυρωδικά

βαθιά μεσ’ τις ψυχές μας.

 

Ας ήτανε ένα ψίχουλο

η πίστη στη ζωή μας!

Θα ’τρωγαν όλα τα πουλιά

φαγάκι απ’  το φαΐ μας.

 

Κι αν ήταν, λέει, οι ευχές

να γίνονταν αλήθεια,

δεν θα’ χε άλλους στεναγμούς

να φώλιαζαν στα στήθια;

 

Κι εκείνη, η πικροθάλασσα,

δεν θα παραπονιόταν;

Θα φούντωνε, θα στέναζε;

«Λάδι» δεν θα γινόταν;

 

«Όλους τους πόνους της καρδιάς

στα κύματά μου σέρνω

και τον καημό σας, αέναα,

μ’ αλάτι θα μαραίνω.

 

Μονάχα ένα σας ζητώ

Στο λιόγερμα να γέρνω

Για να ‘χω κάτι από όνειρο

Κι εγώ για ν’ ανασαίνω…»

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη