«Απαντοχή», ένα ποίημα της Λίνας Βαταντζή

Έμεινε ανοικτή η αυλόπορτα

τα άνθη φώτιζαν τον δρόμο

περαστική η αύρα σκόρπιζε ευωδία

μνήμες, εικόνες και ποιήματα

περπατούσαν στο πεζοδρόμιο μαζί σου.

 

Είναι γοργά τα βήματα, περνάει ο χρόνος.

Θέλω να βρεθώ στις παλιές γειτονιές

θέλω να δω τα αρχοντικά

ίσως θυμηθώ τη μέρα της μανόλιας:

 

Φυσούσε και χόρευαν πέταλα

σαν μουσική το σφύριγμα του αέρα

εσύ έφευγες με βήμα βιαστικό

εγώ έμενα πίσω

σε κοίταζα να απομακρύνεσαι.

 

Και η μανόλια να φωτίζει το σκοτάδι

και η καρδιά να πνίγεται στο άρωμα.

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Όσοι αγαπάτε τη γραφή και μ’ αυτήν εκφράζεστε, είστε ευπρόσδεκτοι στη σελίδα μας. Μέσω της γραφής δημιουργούμε, επικοινωνούμε και μεταδίδουμε πολιτισμό. Φροντίστε τα κείμενά σας να έχουν τη μορφή που θα θέλατε να δείτε σε αυτά σαν αναγνώστες. Τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσα τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής», με εφαλτήριο την αγάπη μου για τις τέχνες και τον πολιτισμό αλλά και την ανάγκη ... περισσότερα

Αρχειοθήκη