«Φιλιά στο κούτελο», γράφει η Στεφανία Ρουλάκη

Και να που, απ’ ότι φαίνεται, ήρθε η στιγμή να αποχαιρετιστούμε. Να σταυροφιληθούμε, με ασφάλεια, χωρίς μάσκες, έτσι, από μακριά. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, είμαστε ακόμα σε «σκληρή» καραντίνα. Σύντομα όμως, φημολογείται, ότι θα μας ξαμολήσουν.  Τι και πώς, θα το μάθουμε, αλλά μη φανταστείτε πως θα είμαστε και ξέφραγα αμπέλια. Δεν πειράζει, έστω κι έτσι, θα ξαναψάξουμε, για να ξαναπροσπαθήσουμε, να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, τις ζωές μας, τους άλλους, τα συγκαλά μας, ό,τι απώλεσε ο

Συνεχίστε...

«Animateur – Μέρος 16ο», μία νουβέλα της Λένας Μαυρουδή Μούλιου

Μέρος 16οΟ Τίτο, με καθαρό το κούτελο, ξαναγύρισε στις αγαπημένες του ασχολίες και την οικογένειά του, η oποία είχε γίνει εντωμεταξύ τετραμελής, όπως γνωρίζουμε. Όλοι περίμεναν να δουν αν τα δίδυμα κληρονόμησαν το τόσο δημοφιλές γέλιο του πατέρα τους. Επί του παρόντος καμία ένδειξη. Το αντίθετο θα λέγαμε, κλάμα, κλάμα που δεν τους άφηνε τις νύχτες να κλείσουν μάτι. Βλέπεις τα σκατουλάκια, τις νύχτες προτιμούσαν για τις φωνητικές τους ασκήσεις σε la minore. «Τι έχουν γυναίκα τα

Συνεχίστε...

«Χριστός Ανέστη!!!», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

Η Βαγγελιώ είναι άνθρωπος του Θεού. Μέρα νύχτα κάνει τον σταυρό της κι ευχαριστεί το Θεό για τη μεγάλη οικογένεια που της χάρισε. Ποτέ δε ξεχνάει ν’ ανάψει το καντηλάκι της και να προσευχηθεί στο μικρό εικονοστάσι της Παναγίας που στόλισαν τον κήπο τους με τον άντρας της, όταν έριξαν τα θεμέλια για το τριώροφο. Άξιος σύζυγος ο Μπάμπης της. Ποτέ δε μετάνιωσε που του είπε το «ναι» τη μέρα που τη ζήτησε απ’ τους γονείς της. «Φαίνεται ο άνθρωπος ο κιμπάρης...» της έλεγε και καμάρωνε η μάνα της για

Συνεχίστε...

«Θέμις Κωνσταντίνου», παρουσιάζει ο Κυριάκος Στυλιανού

Καλό μήνα και από την Κύπρο, φίλοι αναγνώστες (και συνεργάτες) της Λόγω Γραφής!Για το μήνα Μάιο η στήλη παρουσιάζει τη Θέμιδα Κωνσταντίνου, μια ανερχόμενη ποιήτρια που διακρίνεται τόσο για την ευαισθησία όσο και για το βάθος των πνευματικών της αναζητήσεων.

Η πραγματική επιτυχία Είναι αθόρυβη, κρύβεται στους δευτερολεπτοδείκτες. Άμα κοιτάξεις τέτοια μάτια την νιώθεις. Αυτοί που λέτε, είχαν την ευκαιρία να πάρουν άλλο δρόμο, όμως τα πόδια τους θέλουν εκείνον που πονάει

Συνεχίστε...

«Ἀνάστα, Κύριε, βοήθησον ἡμῖν», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

Εγώ, πάτερ, είμαι άνθρωπος της εκκλησίας. Γι’ αυτό και σε φώναξα στο κελί μου. Δεν έπρεπε να είμαι εδώ μέσα. Δεν έχω πειράξει μυρμήγκι στη ζωή μου. Η απελπισία μ’ έφερε ως εδώ. Κι είναι αμάρτημα μεγάλο, όπως λένε, η απελπισία. Δεν σκότωσα, δεν βίασα, δεν μοίχευσα, δεν έκλεψα το βιος κανενός. Η φυλακή είναι γεμάτη από βαρυποινίτες, απ’ αυτούς που βλέπουμε στις ειδήσεις να σκοτώνουν για μια δόση ναρκωτικών, και τους άλλους, τους πολιτικούς, που κλέβουν με το γάντι εκατομμύρια αλλά οι μισοί απ’

Συνεχίστε...

«Η ζωή εν τάφω…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

Σήμερα σηκώθηκε χαράματα. Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκε καλά. Έψησε τον καφέ της κι άνοιξε διάπλατα τα παράθυρα της κουζίνας. Άναψε και την τηλεόραση για να αισθάνεται πως έχει παρέα. Ο πατέρας της κοιμάται ακόμα. Σε λίγο θα έρθει κι η Μαρία, η γυναίκα που τον φροντίζει, για να τον αλλάξει και να τον σηκώσει στην πολυθρόνα του. Πήρε τον καφέ της και βγήκε έξω στο μικρό μπαλκόνι ν’ απολαύσει το πρώτο της τσιγάρο. Η φωνή του δημοσιογράφου στην τηλεόραση άρχισε να ενημερώνει τους θεατές για τα νέα

Συνεχίστε...

«Ω γλυκύ μου έαρ», γράφει η Στεφανία Ρουλάκη

Μιας και το μυαλό, με τόση κλεισούρα, έχει γίνει πουρές κι έχω χάσει λίγο το χρόνο, μόνο βλέποντας ότι έχουν απομείνει δύο ποδάρια στην κυρά Σαρακοστή (που τη φτιάξαμε για να περάσει η ώρα),  συνειδητοποιώ ότι σύντομα θα έχουμε Πάσχα. Το δεύτερο «καραντινάτο». Στη σκέψη αυτή, σφίγγεται η καρδιά μου.Θυμάμαι πέρσι, πόσο σοκαρισμένοι ήμασταν όλοι και με τι ευθύνη προσαρμοστήκαμε στα μέσα πρόληψης της πανδημίας. Τότε που είπαμε «δεν πειράζει βρε αδερφέ, ας μείνουμε μέσα για λίγο κι ας δούμε τα

Συνεχίστε...

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη Καράτζαλη

-Μυρτώ μου, πού είσαι χαρά μου! Με βλέπεις; Όλα καλά; Δεν κοιμήθηκα απόψε απ’ τη χαρά μου που θα φτιάξουμε όλες μαζί τα κουλουράκια της Λαμπρής και θα βάψουμε και τ’ αυγουλάκια! Μ’ ακούς γλυκιά μου; -Σ’ ακούω γιαγιά. Βonjour! Μου λείπεις πολύ! Μακάρι να μπορούσαμε να έρθουμε να κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα. Ούτε τα Χριστούγεννα δε συναντηθήκαμε φέτος... -Κι εμάς μας λείπετε μικρή μου όλοι, αλλά δε θέλω να μου στενοχωριέσαι. Ας ευχηθούμε το καλοκαίρι να είμαστε ελεύθεροι και να έχει φύγει αυτός ο

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα με την οικογένειά της στο Μουζάκι Καρδίτσας. Γράφει από μικρό παιδί, όμως μόνο όταν ήρθε στη ζωή το δικό της παιδί ένιωσε ότι μπορεί να μοιραστεί τις λέξεις της, τις εικόνες της. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Μιλάει και γράφει άπταιστα την αγγλική και κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την ιταλική. Σπουδάζει κλασικό πιάνο. Περισσότερα...

Αρχειοθήκη