«Η χαρά της διδασκαλίας και πώς να αποφύγουμε τα παιδιαρίσματα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Κέα, 1999.Διδάσκω [1] από παιδί, από τα 13 μου χρόνια. Οι δάσκαλοι μου στο χορό, στη μουσική, στο θέατρο  με διάλεγαν για βοηθό. Τι είχα επιπλέον από τα άλλα παιδιά και έκαναν αυτήν την επιλογή; Τότε δεν έδινα σημασία. Μου άρεσε η διαδικασία και έτσι την δεχόμουν με ευχαρίστηση. Τώρα και  αργότερα μετά από χρόνια, κατάλαβα τι έβρισκαν σε μένα οι δάσκαλοι μου. Είχα το αίσθημα της ευθύνης ανεπτυγμένο και  αντοχή στη δουλειά. Η δασκάλα μου, η Έλλη Ζουρούδη,  έλεγε:   «Η Μαρία θα αφήσει τα

Συνεχίστε...

«Αγάπη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Απεχθάνομαι τις βαλτωμένες σιωπές. Τα «δεν αντέχω» που κούρνιασαν την ήττα τους. Τις αυλαίες που πέφτουν βαριές και ορίζουν  το τέλος  στις πράξεις χιλιάδων δραμάτων. Επί κι εκτός σκηνής. Κι ύστερα το κλάμα πάνω από τις τελειωμένες υποθέσεις. Αν κλαίω, καμιά φορά, είναι από λίγωση, απ’ αγάπη, γιατί φουντώνει άξαφνα μέσα μου και δεν έχει πια να την πω. Οι λέξεις δεν φτάνουν στα σύννεφα. Εδώ, φορές-φορές δεν ακουμπάνε τους ανθρώπους στη γη, θα βγάλουν φτερά να πετάξουν παράδεισο μεριά; Όταν

Συνεχίστε...

«Η υπόσχεση», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

--Eγώ θα πάω και τι λες εσύ τ’ ακούω τζάμπα και βερεσέ. --Δε θα πας. --Θα πάω ρε Κατερίνα, δε πα να χτυπιέσαι κάτω δε θα σου περάσει… Θα πάω. --Αααα, έτσι ε; Αυτό σημαίνει πως δε με υπολογίζεις καθόλου. Δεκάρα δε δίνεις για μένα… --Όχι, όταν πρόκειται για δουλειά και για τόσο σημαντικά ζητήματα δεν σε υπολογίζω βέβαια. Δεν γίνεται να μου κάνεις κουμάντο κι εκεί, δεν το καταλαβαίνεις; --Όχι δεν το καταλαβαίνω γιατί δεν μου το εξηγείς. Αλλά δεν μπαίνεις στον κόπο να μου δώσεις δυο απαντήσεις

Συνεχίστε...

«Seni seviyorum», ένα ποίημα του Κώστα Παρδάλη

Ερωτολόγια μου 'λεγες, τις νύχτες που περνούσανάνθος κι αγέρα της μυρτιάς και κρίνο του ναρκίσσουκαι μέσ’ στο φεγγαρόφωτο στα χείλη της αβύσσουόλα τα αστέρια τ’ ουρανού, μ’ αγάπη με μεθούσαν.

Δροσοσταλίδα και ηλιοφώς, ξημέρωμα μαζί σουσαν έπινα την Άνοιξη, στο πρωινό κορμί σουγεννιόμουνα και πέθαινα, στην πλάνα αγκαλιά σουκαι σφράγιζα με μυστικά, όλα τα όνειρά σου.

Τώρα μια αγάπη έσβησε και στάχτη έχει γίνεικαι μια ανάμνηση πικρή,

Συνεχίστε...

«Σου είπα σήμερα πόσο σε αγαπάω;», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Φίλοι μου αγαπημένοι, θα σας πω τούτο, όχι βέβαια πως έχει και καμιά ιδιαίτερη σημασία για σας, εκτός ίσως από το γεγονός ότι επέχει κατά κάποιον τρόπο την έννοια της συμβουλής, αν και συμβουλές δεν μου αρέσει να δίνω. Η ηλικία μου μπορεί και να μου το επιτρέπει όμως. Λέω εγώ τώρα… Που λέτε, έχω μία φίλη γκαρδιακιά που το ‘χει σε κακό αν τουλάχιστον μία φορά την ημέρα δεν μου πει «σ΄ αγαπάω». Και μη μου πει κανείς ότι μπορεί να είναι μια λέξη κενή, μια επαναλαμβανόμενη υπερβολή, γιατί θα είναι

Συνεχίστε...

«Δεν σου δίνω το σώμα μου, το χαρίζω στον αέρα [1]», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Οι τέσσερις  εποχές [2]  του χρόνου είναι μια εναλλαγή   αγαπημένη και απαραίτητη. Η  καλύτερη εποχή για μένα είναι η Άνοιξη  και η αμέσως επομένη αγαπημένη, το Φθινόπωρο. Με καταπιέζει  αφάνταστα, η  γενική ευθυμία του καλοκαιριού και η εμμονή του ήλιου. Απολαμβάνω περισσότερο τις πολλαπλές εναλλαγές του φωτός, στη διάρκεια του Φθινοπώρου. Το παιχνίδι  του ουρανού με τα σύννεφα  και την επέμβαση της βροχής, που  πια συντονίζει το παιχνίδι. Και  βέβαια τα άπειρα χρώματα που εμφανίζονται γύρω

Συνεχίστε...

«Πίστη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Πού ‘σαι ζωή; Μου λείπει ο πατέρας μου. Τα σιωπηλά «σ’ αγαπώ» του. Οι μεγάλες του αγκαλιές... Η φωνή του να με φωνάζει «μάτια μου». Ακόμα απεχθάνομαι τις μεγάλες του απουσίες. Στα κενά της μνήμης μου, ταξιδεύω πλαστικά γιωτ και μιμούμαι το θόρυβο της μηχανής τους. Μου λείπουν τα φροντισμένα λόγια, ήσυχα όπως η σιγαλιά της νύχτας, τ’ άφρισμα στην άκρη της θάλασσας, βέβαιο όπως το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή. Δεν τη μπορεί κανείς πια την παιδική μου αφέλεια -τη βρίσκει αταίριαστη με τα προχωρημένα

Συνεχίστε...

«Αυλίδα», ένα ποίημα του Τάσου Μάντζιου

Σε κάποια Αυλίδα,ενάντιοι άνεμοι,δυσχέρειες έκτακτεςκι εμπόδια των θεών,όλο θα αναβάλλουν τον απόπλου σου...Μα εσύ, άπραγος, μη μείνεις...Κυρίως,μην ολισθήσεις σε ικεσίες,προς τους μνησίκακους θεούς,εκλιπαρώντας εύνοιακαι ούριους ανέμους!...Το ‘χουν συνήθεια,στην χρεία,οι θεοί,αιματηρά να απαιτούνε ανταλλάγματα!...Αθώες Ιφιγένειες ν΄ απαιτούνε...Σε τούτες τις συναλλαγές, μην αφεθείς κι ενδώσεις...Έτσι κι αλλιώς,οι διαθέσεις

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music