«Το ένα και μοναδικό φιλί», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Η δασκάλα μου. Ήταν ο άνθρωπος εκείνος που αγάπησα δυνατά και παθιασμένα, με μία ορμή που φλόγιζε τα στήθη μου και αναστάτωνε την ύπαρξή μου. Ήμουν τότε ένας έφηβος μαθητής, εκείνη είχε έρθει να διδάξει σε σχολείο για πρώτη φορά και αισθανόταν το άγχος της άπειρης ακόμα δασκάλας που έρχεται αντιμέτωπη με σκληρά και ατίθασα παιδιά. Αυτό γινόταν ιδιαιτέρως αντιληπτό όταν πολλές φορές κοκκίνιζε από ντροπή και μπέρδευε τα λόγια της, ζητώντας μας συγγνώμη και κοιτώντας με ιδιαίτερη προσοχή το σχολικό

Συνεχίστε...

«Ο χιονάνθρωπος», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

«-Τι να σου πω αφεντικό. Αν κάτι μου αρέσει σε σένα, κάτι που με τράβηξε στο να σε κάνω κατ΄ αρχάς φίλο και στα γεράματα συνέταιρο αλλά και εργοδότη, είναι η φρεσκάδα της σκέψης σου, το νεανικό της σφρίγος αλλά και το χιούμορ σου. Πιστεύω ακράδαντα ότι ο άνθρωπος με αυτά τα χαρίσματα, δεν μπορεί παρά να έχει ψυχή παιδιού και πάντως αποκλείεται να είναι μοχθηρός γρουσούζης και ανέντιμος. Ο δε φίλος ενός τέτοιου ανθρώπου, είναι και αυτός ευλογημένος και τυχερός.Φίλε μου, μέσα στις τόσες

Συνεχίστε...

«Μεσημέρι Καλοκαιριού», ένα διήγημα της Λιάνας Μιχελάκη

Όλοι οι μεγάλοι υπήρξαν κάποτε παιδιά και ως παιδιά είχαν ένα και μοναδικό σκοπό, να μεγαλώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα. Όταν πράγματι κάποια στιγμή τα κατάφεραν και μεγάλωσαν αρκετά, άρχισαν τότε να νοσταλγούν τα χρόνια της παιδικής ηλικίας τους. Ήταν ένα ζεστό μεσημέρι του Αυγούστου. Όλοι στο σπίτι απολάμβαναν το μεσημεριάτικο ύπνο τους. Επικρατούσε μια θλιβερή για εμένα ηρεμία, καθότι ως παιδί, ξέχασα να σας συστηθώ,  ονομάζομαι Αμαλία, δεν είχα καθόλου καλή σχέση με τον ύπνο του μεσημεριού,

Συνεχίστε...

«Οι Θερμοπύλες μας», ένα ποίημα της Κωνσταντίνας Βαληράκη

Γνωρίζουμε ότι απομένουμε μονάχοιτις Θερμοπύλες να φυλάμε της ζωής μας,με στρατιώτες μοναχά τις αντοχές μαςκαι κάστρο της ψυχής τη γενναιότητα.Βολές από  αισθήματα πολέμια και τακτικέςπου μας ωθούν σε στάση άμυνας,μας θωρακίζουνε εντούτοιςνα προχωρούμε μόνοι, μα κι ελεύθεροι.Όχι, εμείς αλλιώς είχαμε μάθει.Να συμπονούμε, όποτε τούτο μας ζητήθηκε.Με όμοιους βηματισμούς,πολλάκις να συνοδοιπορούμε,όποτε χρεία  υπήρξεκαι  όποτε  μ΄ άγγιγμα

Συνεχίστε...

«Η Πύλη», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

‘’Ενός κακού μύρια έπονται’’ έτσι δεν λέει το γνωμικό; Ε, έτσι ακριβώς συνέβη με τον Αγησίλαο Αγησιλάου του Φώτη και της Αρσινόης από άνω Πλαγιά Βύρωνα ορμώμενο. Θαρρείς και βάσκανο μάτι επέπεσε επί της άμοιρης κεφαλής του και άρχισε να χάνει από τα χέρια του όλα όσα είχε με κόπο αποκτήσει μέχρι τα σαράντα φεύγα του. Η αρχή έγινε με την Πενέλοπε την σύζυγό του, η οποία με το φευγιό της απέδειξε, ότι ουδεμίαν σχέση είχε ως προς την υπομονή, με την αρχαία συνονόματή της, εκείνη τη θεόχαζη

Συνεχίστε...

«Η μικρή ποιήτρια», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Η Μάζωξη, μία από αυτές τις συνηθισμένες και πολυδιαφημισμένες του τελευταίου καιρού παρουσίασης βιβλίου. Κόσμος αρκετός θα λέγαμε, αν και θα περίμενε κανείς πολύ περισσότερους σύμφωνα με όσους είχαν εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον. Αλλά έτσι είναι αυτά. Περιμένεις ας πούμε 50 άτομα και έρχονται βία είκοσι. Η ηλικιακή κλίμακα από 65 και πάνω, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, που έδειχναν νεαρές. Άντρες κάνα δυο ποιητές, αναγνώστης ουδείς, ήταν και το μουντιάλ ποδοσφαίρου βλέπεις μην αφήσουν το γάμο να

Συνεχίστε...

«“Knock the door” – ‘Η Συμβουλή’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Διάλεξα να ζήσω ως  επισκέπτρια αφού έτσι ήρθα και έτσι θα φύγω  γρήγορα τόσο που μόλις και θα καταλάβω τι έγινε

1979-1980/83 O Μάνος  Κατράκης  είναι  συνδεδεμένος  στις μνήμες μου με τον Στάθη Δρομάζο,  τον θεατρικό κριτικό της Καθημερινής. Ο Στάθης  Δρομάζος[1] ήρθε και  είδε παράσταση  στο  Ασκητικό Θέατρο με το οποίο ξεκίνησα  την επίσημη θεατρική μου  σταδιοδρομία. H  παράσταση  ήταν  το  «Κάτι  που δεν λέγεται»,  του  Τέννεσυ Ουίλλιαμς.  Για τη σχέση μου με τον 

Συνεχίστε...

«Κατινάκι η τσαπερδόνα», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Με δυο κοτσίδες είχε ξεκινήσει από το νησί. Ένα λιγνό κορίτσι με παχουλές μαύρες κοτσίδες, μακριά σκουρόχρωμη φούστα που ‘φτανε ως τον αστράγαλο και ένα άσπρο στην άκρη του δαντελωτό πουκάμισο. Την έστελναν οι δικοί της σαν παρακόρη σ’ ένα σπίτι στην Αθήνα. Να μάθει τις δουλειές του σπιτιού, να τριφτεί να μεγαλώσει, να κάνει και την τύχη της, αν της το ‘χε φυλαγμένο. Το ταξίδι ήταν κουραστικό και ο καιρός δεν βοηθούσε, νοτιάς και το κουνούσε σαν καρυδότσουφλο. Στο λιμάνι, λέει, θα την περίμεναν.

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music