«Δεν συμφωνείτε;», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

--Καλημέρα σας. Με λένε Αντώνη και δεν είμαι καλά. Θα  μου πείτε, και με το δίκιο σας, ποιος είναι καλά σήμερα, μ’ όλα αυτά που περνάμε; Αλλά εγώ δεν είμαι καθόλου καλά γιατρέ, σας βεβαιώνω. Με συγχωρείτε, είμαι λίγο τρακαρισμένος. Πρώτη φορά βλέπετε που διαβαίνω το κατώφλι ενός ψυχολόγου. Όχι, δηλαδή, πως είμαι απ’ τους ανθρώπους που αμφισβητούν τη δουλειά σας -γιατί υπάρχουν και τέτοιοι, να το ξέρετε- αλλά, πώς να το πω, δεν έτυχε ποτέ ως τώρα να χρειαστώ τη βοήθειά σας. Είναι, που λέτε,

Συνεχίστε...

—————-«Ένα χρόνο με «Της Λένας τα διηγήματα»—————- «Οι κότες», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

«Σε πρωτογνωρίσαμε σε έναν ‘’απογευματινό σου ύπνο’’ στο γραφείο σου. Τότε και πολλά είπαμε και ενδιαφέροντα. Το θυμάσαι; Θα θυμάσαι επίσης ότι σου είχαμε υποσχεθεί ότι θα επανερχόμασταν κάποια στιγμή, μόνο και μόνο για να διορθώσουμε ορισμένα κεφάλαια από την Ελληνική Μυθολογία και να αποκαταστήσουμε έτσι την ιστορική αλήθεια. Πολυδιαφημισμένη η Μυθολογία σας, μέχρι και η Μέκκα του κινηματογράφου, το Χόλυγουντ καταπιάστηκε μαζί της, με καραμπινάτα αφελή τρόπο μεν, αλλά έτσι το συνηθίζει το

Συνεχίστε...

«Ντυμένη με τις μέρες της βδομάδας», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Δευτέρα Τα πόδια. Αγαπώ τα πόδια μου. Από παιδί  ξεκινά η ταυτότητα μας. Μικρή τα στράβωσα  γιατί ήθελα να χορέψω πριν περπατήσω. Μετά ίσιωσαν και τώρα ξεστραβώνουν μετά  το ατύχημα, αν τελικά  θα τους το επιτρέψω. Θαυμάζω τα δάχτυλα, έτσι  ξέχωρα το ένα από το άλλο,  αφήνοντας τον αέρα να περνά ανάμεσα. Παράθυρα στις αισθήσεις. Είναι  σαν να μετρώ τα αστέρια και τους πλανήτες.  Αγαπώ και την καμάρα  των ποδιών μου, μοιάζει με μια  αψίδα που από κάτω  περνούν πλούσια φεγγοβόλα νερά. Η καλύτερη

Συνεχίστε...

«Βασώ και Κωστάκης», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Είχε βάλει η Βασούλα  ένα κουτσουράκι που κρατούσε λίγη από τη βραδινή  θράκα του μέσα στη σόμπα, ακούμπησε δίπλα του, έτσι τυχαία, δυο τσαλακωμένες χαρτοπετσέτες, από πάνω κομμάτια ξεραμένες κληματόβεργες και κάτι ψηλά ξυλαράκια, άνοιξε το συρταράκι για να περνά ο αέρας και περίμενε. Μέσα απ’ τη σόμπα ακουγόταν μια σχεδόν απαλή κίνηση, σαν ένα πουλάκι κάτω από τα φρύγανα μια ζεστή μέρα καλοκαιριού, που κάνει να κινήσει κι ύστερα κοντοστέκεται κι αφουγκράζεται πού να ‘σαι και το κοιτάζεις. Και

Συνεχίστε...

«Το δέντρο που αγάπησα», ένα παραμύθι του Αλέξη Γεωργαντά

Ανάμεσα σε πολλά δέντρα, εγώ βρήκα ένα δέντρο, που μου άρεσε. Δεν ξέρω γιατί και ποιος ο λόγος, που το αγάπησα. Αυτή είναι η ιστορία του δέντρου που λάτρεψα, όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου. >.< Το δέντρο αυτό ήταν ξεχωριστό. Ενώ τα περισσότερα δέντρα ερωτευόντουσαν τον ήλιο ή το μπλε του ουρανού ή το ουράνιο τόξο, εκείνο βρήκε κάτι άλλο να αγαπήσει. Είχε ερωτευτεί ένα σύννεφο!!!   Ήθελε να το πλησιάσει, να το γνωρίσει. Όμως  ήταν ψηλά στον ουρανό  και δεν μπορούσε να το φτάσει. Τι κρίμα!

Συνεχίστε...

«Δεν δύναμαι», ένα ποίημα του Γρηγόρη Σακαλή

«Μη μ’ αγαπάς»σκέφτηκε να της πει«γιατί εγώ δεν σ’ αγαπώδεν μπορώ ν’ αγαπήσω καμίαδεν μπορώ ν’ αγαπήσω τίποταγιατί η ψυχή μου είναι έρημοςκάηκε στον καύσωνα της αδιαφορίαςτης κακομεταχείρισηςείμαι ψυχικά ανάπηροςμόνο μια επιφανειακή συμπάθειαμπορώ να νιώσωκι αυτό είναι κάτισε συμπαθώ όσο δύναμαιμα δεν το λες αγάπη»αυτά σκέφτηκε να της πειόμως δεν βρήκε το θάρροςγιατί ήθελε κι αυτόςαπό κάπου να πιαστείέτσι ζήσανε κι οι

Συνεχίστε...

««Ψυχή στα μανταλάκια» θεατρική παράσταση σε κείμενα της Ιωάννας Καρυστιάνη – Μια ενδιαφέρουσα συνάντηση», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Έχω  παρακολουθήσει τις θεατρικές παραστάσεις  του Πολυχώρου Αλεξάνδρεια, πάντα  ενδιαφέρουσες, πάντα προσεγμένες και με πολύ μεράκι στις  επιλογές  και το αποτέλεσμα. Η παράσταση  «ΨΥΧΗ ΣΤΑ ΜΑΝΤΑΛΑΚΙΑ»  -μου  αρέσει πολύ  και ο τίτλος-  είναι  από τις  καλύτερες, αν όχι η καλύτερη,  αν μπορώ να δημιουργήσω μια εντύπωση  εξ’ αρχής του κειμένου  μου,  μια  ίσως   άδικη υπερβολή, που όμως μου την επιβάλλει η  ποιότητα της συλλογικής αυτής δουλειάς που παρακολούθησα. Η σκηνοθετική γραμμή 

Συνεχίστε...

«Στις σοφίες η αλήθεια;», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

-Αχ βρε Αντωνάκη, φληναφήματα και πομφόλυγες τα όσα βρε αγόρι μου λες… Μα να μη βγαίνει μια στρωτή κουβέντα από το στοματάκι σου; Εσύ δεν ήσουνα έτσι βρε αγάπη μου. Θυμάμαι με πόνο, όταν τύχαινε να πάρεις τον λόγο σε μια μας συντροφιά στα φοιτητικά μας χρόνια, που όλοι κρεμόμαστε από τα χείλη σου… Πόσο υπερήφανη ένιωθα που ήμουν το κορίτσι σου. Τώρα, όλο βλακείες αραδιάζεις και το κυριότερο, έχεις πλήρη συναίσθηση του ΤΙ λες. Θαρρείς και το κάνεις επίτηδες να διαγράψεις το λαμπρό λεκτικό

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music