Κατηγορία: Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου

«Μα κύριε Χρηστάκη…», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Ένα  υποκειμενικό πορτραίτο ενός ξεκάθαρου και αινιγματικού συγχρόνως άνδρα, μιας  αμφιλεγόμενης  προσωπικότητας, όπως όφειλαν  να  είναι όλες οι ‘προσωπικότητες’ μιας εποχής  που  εγκυμονούσε κινδύνους αφανείς.

Μέρος  πρώτο ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΘΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ  ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΟΥΜΕΤον  Χρηστάκη τον Λεωνίδα  τον γνώρισα  τα πρώτα χρόνια που γύρισα στην Ελλάδα. Η ποίηση ήταν το  εργαλείο μου για να επικοινωνήσω  πιο ουσιαστικά με τους άλλους και με το περιβάλλον μου, για να εκφράσω

Συνεχίστε...

«Η οδύνη της εξερεύνησης», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[caption id="attachment_4383" align="alignright" width="300"] [The design, φωτο. της Iris de Moüy][/caption][Μη με κοιτάζετε, δεν είμαι ακριβώς αυτό που φαίνεται] Τα παιδικά τα χρόνια ήταν χρόνια εξερεύνησης. Πιο πολλά βιβλία και λίγα παιχνίδια που γρήγορα  στα χέρια μου κατεστραμμένα  από την περιέργεια μου και στη συνέχεια μοναχικά  δάκρυα και  ενοχές για την καταστροφή αυτή.  Ένα κουτί  μάζευε όλα τα μέλη και  τα κομμάτια από παιχνίδια που μιλούσαν για μια   επικοινωνία οριακή. Τότε ήταν οι

Συνεχίστε...

«Όπως τα φύλλα κάποιου Φθινοπώρου», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[Αφιέρωμα  στον Ασσαντούρ  Μπαχαριάν, Β’ μέρος]«Μέσα στην φυλακή κεντάμε αδιάκοπα Χιλιοπλούμιστες  κλωστές Επάνω σε άσπρα και κόκκινα μαντήλια Ό,τι δεν μπορούν  να δουν τα μάτια μας» Βικτώρια  Θεοδώρου [1]Μήπως  τη στιγμή που ένας καλλιτέχνης  αρχίζει να δίνει το μυαλό και την ενέργειά του,  στους άλλους καλλιτέχνες  σημαίνει,  ότι η δική του  δημιουργική πνοή έχει στερέψει; Το  έργο  του καλλιτέχνη περνάει πολλά ποτάμια, λόφους και  θάλασσες   μέχρι να φτάσει  σε μια ολοκλήρωση

Συνεχίστε...

«Το ξυπόλητο Αρμενόπουλο και η Χιονάτη», γράφει η Μαρία Πανούτσου

H γνωριμία μου με τον Aσαντούρ  Μπαχαριάν  έγινε τυχαία. Σύχναζα  στις εκθέσεις της  Γκαλερί ‘Ώρα’  και στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που οργάνωνε. Νεοφερμένη  στην Αθήνα,  αναζητούσα  χώρους να με  ενημερώνουν, εκπαιδεύουν,  επιμορφώνουν αλλά και για να εκφραστώ εγώ η ίδια. Είμαστε   στην δεκαετία του ’80, συγκριμένα  1984 με 1990. Η Γκαλερί ‘Ώρα’  ήταν τότε  ένα πνευματικό κέντρο. Ένας πολυχώρος  πολύ  πριν τους σύγχρονους  ναούς  της  Κουλτούρας. Η καρδιά και η ψυχή του  χώρου αυτού  ήταν  ο

Συνεχίστε...

«Narcissus – Νάρκισσος», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Στρέφομαι ΝάρκηΆλλοτε επιζητώ την επιβεβαίωση στο κενό, άλλοτε στα μάτια των άλλων, άλλοτε στην καρδιά τους, πολύ συχνά στη εικόνα μου, άλλοτε στο άγγιγμα τής γάτας μου και όχι σπάνια στο έργο των άλλων, σε κάθε έργο που αγκαλιάζει  τα ανθρώπινα, μα πιο συχνά στα χνάρια που άφησαν άνθρωποι πριν από μένα, στα σημάδια που άφησαν οι δικοί μου άνθρωποι και δεν πρόλαβα να τους εκτιμήσω τη σωστή στιγμή. Δεν είναι και τόσο αρνητικό λοιπόν.Με το λεξικό  ανά  χείρας. Αθήνα, κάποια μέρα του

Συνεχίστε...

«Ντυμένη με τις μέρες της βδομάδας», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Δευτέρα Τα πόδια. Αγαπώ τα πόδια μου. Από παιδί  ξεκινά η ταυτότητα μας. Μικρή τα στράβωσα  γιατί ήθελα να χορέψω πριν περπατήσω. Μετά ίσιωσαν και τώρα ξεστραβώνουν μετά  το ατύχημα, αν τελικά  θα τους το επιτρέψω. Θαυμάζω τα δάχτυλα, έτσι  ξέχωρα το ένα από το άλλο,  αφήνοντας τον αέρα να περνά ανάμεσα. Παράθυρα στις αισθήσεις. Είναι  σαν να μετρώ τα αστέρια και τους πλανήτες.  Αγαπώ και την καμάρα  των ποδιών μου, μοιάζει με μια  αψίδα που από κάτω  περνούν πλούσια φεγγοβόλα νερά. Η καλύτερη

Συνεχίστε...

——–«Ένας χρόνος με ‘Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου'»——– «Mon jounal intime», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[Σήμερα  γιορτάζω τον ένα χρόνο συνεργασίας με τη λογοτεχνική  ιστοσελίδα  «Λόγω Γραφής", της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα, και  ξαναγυρνώ  στους λόγους και στις σκέψεις   που δημιούργησαν τη στήλη  «Εξομολογήσεις  ενός ημερολογίου»,   πριν  γίνουν  ένα βιβλίο.]Πολλοί  δεν γνωρίζουν ότι γράφω  από τη στιγμή που έμαθα γραφή. Με έχουν συνδέσει  με το θέατρο και αναρωτιούνται  αν ξαφνικά  άρχισα  να γράφω τώρα που ‘μεγάλωσα’. Γράφω ποίηση  από παιδί  και  επίσημα από το 1984 με την

Συνεχίστε...

«Κάποια Χριστούγεννα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Walk invisible throughout  the streets of London

Συννεφιά  παντού. Όσο μακριά και να έφτανε το μάτι μου συννεφιά.  Δεκέμβριος, μήνας γιορτινός. Ήμουν  σπίτι  στα ζεστά μου. Έξω  έτσουζε το κρύο. Λονδίνο  1989. Χιόνι  απαλό  έπεφτε. Η πόλη στολισμένη από μέρες. Το γιορτινό τοπίο έφτανε μέχρι  εκεί που έμενα κι εγώ. Περίεργη χρονιά. Κάτι  δεν πήγαινε καλά. Σαν να έβλεπα  να έρχεται από μακριά μια καταιγίδα,  που όμως δεν πλησίαζε ακριβώς, απλά  ερχόταν σε ένα χρόνο παρατεταμένο,

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music