Κατηγορία: Εξομολογήσεις ενός ημερολογίου

«Ένα σύμπτωμα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Τώρα, δηλαδή την τελευταία  δεκαετία, το συνειδητοποίησα. Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ότι κάποιους πολύ σημαντικούς ανθρώπους για την εξέλιξή μου, τους γνώρισα όταν οι ίδιοι ήταν  σε προχωρημένη ηλικία και τους έχασα γρήγορα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γνώρισα ανθρώπους  που  η σχέση μας είχε μεγαλύτερη  διάρκεια και είχα τη χαρά να τους γνωρίσω καλύτερα. Αλλά  το φαινόμενο της γνωριμίας και της απότομης απουσίας  ανθρώπων, που  ήθελα την φιλία τους, την πίστη τους σε μένα, τη στήριξή τους, τις

Συνεχίστε...

«Για την Άννα Φράνκ», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[caption id="attachment_3539" align="alignleft" width="300"] [HET ACHTERHUIS - The secret][/caption] Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ εκδόθηκε για πρώτη φόρα στα ολλανδικά το 1947  με τον τίτλο  ‘HET ACHTERHUIS’  και σημαίνει «το πίσω μέρος του σπιτιού».  Στα παλιά σπίτια του Άμστερνταμ, τα διαμερίσματα που έβλεπαν στον κήπο  ή στην αυλή, μπορούν να χωριστούν από τα διαμερίσματα που βλέπουν στο δρόμο και να γίνουν ανεξάρτητα, μολονότι ανήκουν στο ίδιο ακίνητο. Σε ένα τέτοιο μέσο - διαμέρισμα,

Συνεχίστε...

«Διόνυσος «ο διπλός θεός»», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Υπάρχουν και έρωτες Ο έρωτας, είναι μέρος της ταυτότητας του ανθρώπου. Το πώς τον εννοεί, πώς τον αισθάνεται, πώς λειτουργεί, πώς τον αντιμετωπίζει. Πώς αναλωνόμαστε  στον έρωτα, πώς τον καταγράφουμε,  πώς τον ενοχοποιούμε  και τον ιστορούμε. Πώς τον σεβόμαστε και τι προτεραιότητες του δίνουμε. Υπάρχει  και όταν δεν υπάρχει ο έρωτας, είναι όπως ο αέρας που αναπνέουμε. Χωρίς το οξυγόνο θα πεθάνουμε, τόσο απλά. Θεός και δαίμονας,  μας οδηγεί στην  απόλυτη γνώση. Είναι ζωή και θάνατος μαζί,

Συνεχίστε...

«Βιβλία και βιβλιοπωλεία, Ποιητές και εκδότες», γράφει η Μαρία Πανούτσου

We were just a one-room bookstore we didn't have any money for lawyers Lawrence Ferlinghetti

Πόσο σημαντική είναι η δουλειά των εκδοτών και των βιβλιοπωλείων  το έχουμε όλοι καταλάβει.  Πόσο μπορεί να αναδείξει ανθρώπους, ρεύματα και να επηρεάσει την δραστηριότητα της γραφής και της σκέψης. Στην Ελλάδα  έχουμε επίσης  παράδοση σε αυτό και έχω σημειώσει σε άλλο ημερολόγιο  μια λίστα από τους εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα και τον ρόλο που διαδραμάτισαν.  Τώρα  κάνω μνεία  στο 

Συνεχίστε...

«Βαδίζω με παράπονο», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Εκείνη την ημέρα με παρηγόρησε ένα κείμενο που έγραψε ο Τάσος Πετρής [1] και που το αγάπησα πολύ.  Το κράτησα στις σημειώσεις μου. Ένα κείμενο για έναν σύγχρονο Έλληνα μουσικό.  Έναν άνδρα που θέλω να τον θυμάμαι ζωντανό να ερμηνεύει τον Νίκο Παπάζογλου.Βαδίζω με παράπονο Γράφει  ο Τάσος Πετρής   Χθες το βράδυ άκουγα συγκλονισμένος αυτό το αριστούργημα του Γιάννη Παπαϊωάννου (μουσικά και στιχουργικά), μπορώ να βρω αναλογίες μόνο με την αρχαία τραγωδία. Η σημερινή είδηση του θανάτου του

Συνεχίστε...

«Μεταμορφώνομαι άρα υπάρχω», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Δεν ξέρω αν σε άλλη εποχή θα ήμουν διαφορετική.  Από κάπου μου έρχεται μια σκέψη ότι σε όποια εποχή και να ήμουν  θα ήμουν εγώ μασκαρεμένη.  Το «Μεταμορφώνομαι άρα υπάρχω» ήταν έξαλλου το motto μου κάθε  φορά που πήγαινα στην πρόβα. Θέλω να πω ότι μόνο αν αλλάξει ριζικά αυτός ο κόσμος και οι αξίες του, τότε μόνο θα αλλάξει ριζικά και ο άνθρωπος. Θα ξεφύγουμε από το εγώ, τους μύθους,  την πλαστή ιστορία  και θα δημιουργηθεί ένας άλλος κόσμος,  χωρίς αδικία,  με ισότητα, αντικειμενικότητα και

Συνεχίστε...

«Γηράσκω αεί διδασκόμενος», γράφει η Μαρία Πανούτσου

«Οι μαθητές μου είναι όλων των ηλικιών και επαγγελμάτων. Μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, νέοι, καλλιτέχνες, χορευτές, τραγουδιστές, ηθοποιοί, επαγγελματίες  διαφόρων επαγγελμάτων, εκπαιδευτικοί,  άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν με τον εαυτόν τους. Οι νέοι για να μάθουν και να γνωρίσουν,  οι έμπειροι για να ανανεωθούν, να δοκιμάσουν, να  θυμηθούν, να ελευθερωθούν. Η  μάθηση είναι όπως το φαγητό – απαραίτητη για να ζήσεις. Σε παλαιότερες  εποχές η σχέση μάθησης  με την κοινωνία ήταν όχι τόσο ξέχωρη 

Συνεχίστε...

«Η χαρά της διδασκαλίας και πώς να αποφύγουμε τα παιδιαρίσματα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Κέα, 1999.Διδάσκω [1] από παιδί, από τα 13 μου χρόνια. Οι δάσκαλοι μου στο χορό, στη μουσική, στο θέατρο  με διάλεγαν για βοηθό. Τι είχα επιπλέον από τα άλλα παιδιά και έκαναν αυτήν την επιλογή; Τότε δεν έδινα σημασία. Μου άρεσε η διαδικασία και έτσι την δεχόμουν με ευχαρίστηση. Τώρα και  αργότερα μετά από χρόνια, κατάλαβα τι έβρισκαν σε μένα οι δάσκαλοι μου. Είχα το αίσθημα της ευθύνης ανεπτυγμένο και  αντοχή στη δουλειά. Η δασκάλα μου, η Έλλη Ζουρούδη,  έλεγε:   «Η Μαρία θα αφήσει τα

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music