Κατηγορία: Στήλες

«Βασιλική Μήτρου – μια ντροπαλή σκιά», γράφει η Μαρία Πανούτσου

ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ ΑΝΟΙΧΤΟ  (ΔΕΝ  ΘΕΛΩ)  ΘΑ ΔΩ ΜΙΑ ΑΝΑΠΗΡΗ ΚΑΡΔΙΑ Αλβανή.  Ίσως Ελληνοαλβανή. Ήρθαν στην Κέα περίπου  τότε που πρωτοπήγα και εγώ. Το 1991. Γειτόνισσα στο σπίτι της Κέας κάποια στιγμή. Θυμάμαι  πήγαινα βόλτα στο Κάστρο στην Ιουλίδα και  εκεί  τους πρωτοείδα. Οι γονείς και δυο αγοράκια.  Αρχικά εκεί έμεναν σε ένα σπίτι. Μετά ήρθαν στην γειτονιά μας. Στο Κανάλι. Δεν θυμάμαι πως  πρωτοήρθε στο σπίτι να εργαστεί. Εκείνες τις εποχές πολλές δραστηριότητες χρειαζόμουν μια βοήθεια. Ήρθε η

Συνεχίστε...

«“Knock the door” – ‘Η Συμβουλή’», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Διάλεξα να ζήσω ως  επισκέπτρια αφού έτσι ήρθα και έτσι θα φύγω  γρήγορα τόσο που μόλις και θα καταλάβω τι έγινε

1979-1980/83 O Μάνος  Κατράκης  είναι  συνδεδεμένος  στις μνήμες μου με τον Στάθη Δρομάζο,  τον θεατρικό κριτικό της Καθημερινής. Ο Στάθης  Δρομάζος[1] ήρθε και  είδε παράσταση  στο  Ασκητικό Θέατρο με το οποίο ξεκίνησα  την επίσημη θεατρική μου  σταδιοδρομία. H  παράσταση  ήταν  το  «Κάτι  που δεν λέγεται»,  του  Τέννεσυ Ουίλλιαμς.  Για τη σχέση μου με τον 

Συνεχίστε...

«Ευγενής Σήψη», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Αθήνα, Παρασκευή 16  Ιουλίου 1993 H επιστροφή Γυρίζω  στην Αθήνα.  Δώδεκα  μέρες  έλειπα  από κάθε δραστηριότητα. Ακριβώς ο  αριθμός που χρειάζομαι  για να αρχίζει η αποτοξίνωση από τις εντάσεις της πόλης, από τον τρόπο ζωής  όπως μας τον έχουν επιβάλλει. Αυτή η στιγμή είναι πολύ χαρακτηριστική και την αναγνωρίζω πάντα. Και τότε  βγαίνουν  στην επιφάνεια  όλες οι αρνητικές σκέψεις,  οι φόβοι, οι εμμονές,  οι καταπιεσμένες  επιθυμίες,  που δεν ήξερα ότι  υπήρχαν, ότι τις είχα. Μα δεν ξέρω αν

Συνεχίστε...

Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα συνομιλεί με τη συγγραφέα Βασιλική Αποστολοπούλου

Τη Βάσω δεν θυμάμαι πώς τη γνώρισα. Ξέρω το χώρο, ξέρω το χρόνο, μα δεν μου λένε τίποτα… Τη Βάσω την έχω μέσα μου από πάντα. Σαν να βρισκόμασταν από παιδιά στην ίδια σχολική αυλή και παίζαμε. Λίγο μεγαλύτερή μου, με προστάτευε και με συμβούλευε. Είχε γονείς δασκάλους, ήξερε παραπάνω πράγματα, είχε μια ανεπιτήδευτη σοβαρότητα για την ηλικία της τότε. Τώρα έχει μια ανεπιτήδευτη χαρμοσύνη, που τη σκορπά τριγύρω της με τις χούφτες. Το πρώτο πράγμα που αγάπησα στη Βασούλα μου ήταν το γελαστό της

Συνεχίστε...

«Πάντα είχα εθισμό στις επιλογές», γράφει η Μαρία Πανούτσου

ή Αγαπημένη μου  Kitty [1]Ποτέ  δεν μου άρεσαν οι γατούλες  γυναίκες. Και  οι φανερά ερωτικοί άνδρες.  Τα κοκοράκια. Δεν μου άρεσαν τα χαϊδέματα και τα γλυκανάλατα λογάκια. Πιστεύω ότι όλα αυτά καλά και άγια, αλλά αφορούν   ίσως δυο ανθρώπους και τα παιχνίδια μεταξύ τους, δηλαδή  πολύ  δικές τους  intimate [2] στιγμές. Τρόποι  και νάζια ενός ζευγαριού,  σε δημόσιο χώρο… ούτε  για πλάκα δεν ήθελα να είμαι  παρούσα. Δεν μ’ αρέσει να με κάνουν  με το έτσι θέλω, ηδονοβλεψία  και

Συνεχίστε...

«Ο πόνος δεν κατασκευάζεται», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Καθώς  συμπλήρωνα το δεύτερο μέρος  του αφιερώματος στον Φίλιππο Βλάχο των εκδόσεων ΚΕΙΜΕΝΑ,  αποφάσισα να  γράψω  για τον πατέρα μου.  Ίσως γιατί εχθές το βράδυ  με φόρτωσαν οι εφιάλτες.   Κρατούσα, λέει, ένα καροτσάκι με ένα μωρό που δεν το έβλεπα και το πήγαινα  προς το κέντρο.   Ήμουν, λέει, σε μια γειτονιά της Αθήνας  αλλά,  τι περίεργο,  ήταν οι δρόμοι όλοι  χαλασμένοι, λασπωμένοι και  βρώμικοι σαν να είχε προκύψει κάτι άσχημο στην πόλη. Αίσθηση οχετού παντού. Και  δεν μπορούσα να βρω 

Συνεχίστε...

«Radio days with poetry», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Οδός Μαυρομιχάλη 8 Μνήμη ‘Φίλιππος Βλάχος’ Κάθε άνθρωπος είναι ένα αίνιγμα που καλούμαστε να το αποκρυπτογραφήσουμε.

Τον Φίλιππο Βλάχο τον γνώρισα αρχικά από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές. Ο ποιητής της ημέρας στο Τρίτο Πρόγραμμα. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος της απαγγελίας του. Η φωνή του, η όλη προσέγγιση της παρουσίασης. Δεν είναι καθόλου εύκολο  να διαβαστεί η ποίηση. Μετά  έμαθα περισσότερα γι’ αυτόν από τον  Λεωνίδα Χρηστάκη, που μου μίλησε   πολύ θετικά.  Έτσι έφτασα

Συνεχίστε...

«Μια ανοιξιάτικη μέρα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Σε όποιον δεν έχει επικοινωνία με άλλους, σε αυτόν δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη. Σκέψη και διαλογισμός είναι το ίδιο πράγμα. Σκέψη: η ομιλία της ψυχής με τον εαυτό της. Στο άγγιγμα της αγάπης, όλοι γίνονται ποιητές ΠλάτωνΈχω ξαναγράψει για την ουτοπία. Αναφέρω ένα μικρό απόσπασμα. H ουτοπία,   ού και  τόπος.  Και το  έργο του  Thomas More Utopia επίσης. Φανταστικός κόσμος ή η κοινωνία όπου όλα λειτουργούν αρμονικά και τέλεια, ένα μη πραγματοποιήσιμο ιδανικό.  Νo mans  land (Δες

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music