Κατηγορία: Στήλες

«Ο πόνος δεν κατασκευάζεται», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Καθώς  συμπλήρωνα το δεύτερο μέρος  του αφιερώματος στον Φίλιππο Βλάχο των εκδόσεων ΚΕΙΜΕΝΑ,  αποφάσισα να  γράψω  για τον πατέρα μου.  Ίσως γιατί εχθές το βράδυ  με φόρτωσαν οι εφιάλτες.   Κρατούσα, λέει, ένα καροτσάκι με ένα μωρό που δεν το έβλεπα και το πήγαινα  προς το κέντρο.   Ήμουν, λέει, σε μια γειτονιά της Αθήνας  αλλά,  τι περίεργο,  ήταν οι δρόμοι όλοι  χαλασμένοι, λασπωμένοι και  βρώμικοι σαν να είχε προκύψει κάτι άσχημο στην πόλη. Αίσθηση οχετού παντού. Και  δεν μπορούσα να βρω 

Συνεχίστε...

«Radio days with poetry», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Οδός Μαυρομιχάλη 8 Μνήμη ‘Φίλιππος Βλάχος’ Κάθε άνθρωπος είναι ένα αίνιγμα που καλούμαστε να το αποκρυπτογραφήσουμε.

Τον Φίλιππο Βλάχο τον γνώρισα αρχικά από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές. Ο ποιητής της ημέρας στο Τρίτο Πρόγραμμα. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος της απαγγελίας του. Η φωνή του, η όλη προσέγγιση της παρουσίασης. Δεν είναι καθόλου εύκολο  να διαβαστεί η ποίηση. Μετά  έμαθα περισσότερα γι’ αυτόν από τον  Λεωνίδα Χρηστάκη, που μου μίλησε   πολύ θετικά.  Έτσι έφτασα

Συνεχίστε...

«Μια ανοιξιάτικη μέρα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Σε όποιον δεν έχει επικοινωνία με άλλους, σε αυτόν δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη. Σκέψη και διαλογισμός είναι το ίδιο πράγμα. Σκέψη: η ομιλία της ψυχής με τον εαυτό της. Στο άγγιγμα της αγάπης, όλοι γίνονται ποιητές ΠλάτωνΈχω ξαναγράψει για την ουτοπία. Αναφέρω ένα μικρό απόσπασμα. H ουτοπία,   ού και  τόπος.  Και το  έργο του  Thomas More Utopia επίσης. Φανταστικός κόσμος ή η κοινωνία όπου όλα λειτουργούν αρμονικά και τέλεια, ένα μη πραγματοποιήσιμο ιδανικό.  Νo mans  land (Δες

Συνεχίστε...

«Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα συνομιλεί με τη συγγραφέα και ποιήτρια Κατίνα Βλάχου»

Την Κατίνα τη γνώρισα αρχικά μέσω της αγάπης που της έχει ένας κοινός μας διαδικτυακός φίλος, ο Σπύρος Μακρυγιάννης. Κοινοποιούσε συνεχώς τα ποιήματά της, σχολίαζε ευμενώς το έργο της, οπότε, από ‘κει που περνούσαν τα σχόλιά του σαν απλές εικόνες μπροστά από τα μάτια μου,  κάποια στιγμή στάθηκα σε ένα στίχο. Κι έπειτα ανέβηκε το βλέμμα μου στο όνομά της – «Κατίνα». Σκέφτηκα πως αυτό το «Κατίνα» δεν είναι όνομα τυχαίου ανθρώπου. Δεν μπορείς να «σταθείς» στην Ελλάδα με αυτό το όνομα που είναι σε

Συνεχίστε...

«Χρηστάκης Λεωνίδας, 1928-2009», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[Ένας  όχι και τόσο αμφιλεγόμενος άνδρας]  Μέρος δεύτερο O «δικός μας» Μποέμ Θα  ξεκινήσω με  μια  σκέψη  ότι ένας ηλικιωμένος άνδρας είναι  σε πιο δύσκολη κατάσταση σωματική  και  ψυχολογική  από μια γυναίκα. Δεν ξέρω αν στέκει αυτό που λέω και  αν μπορεί να θεωρηθεί σαν μια γενική αλήθεια, με τις εξαιρέσεις της.  Οι παρατηρήσεις μου  με οδήγησαν σε αυτό  το συμπέρασμα. Τον Λεωνίδα Χρηστάκη τον γνώρισα  αρκετά ηλικιωμένο και είχε όλα τα χαρακτηριστικά και την τραγικότητα των ανθρώπων και

Συνεχίστε...

«Μα κύριε Χρηστάκη…», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Ένα  υποκειμενικό πορτραίτο ενός ξεκάθαρου και αινιγματικού συγχρόνως άνδρα, μιας  αμφιλεγόμενης  προσωπικότητας, όπως όφειλαν  να  είναι όλες οι ‘προσωπικότητες’ μιας εποχής  που  εγκυμονούσε κινδύνους αφανείς.

Μέρος  πρώτο ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΘΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ  ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΟΥΜΕΤον  Χρηστάκη τον Λεωνίδα  τον γνώρισα  τα πρώτα χρόνια που γύρισα στην Ελλάδα. Η ποίηση ήταν το  εργαλείο μου για να επικοινωνήσω  πιο ουσιαστικά με τους άλλους και με το περιβάλλον μου, για να εκφράσω

Συνεχίστε...

«Η οδύνη της εξερεύνησης», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[caption id="attachment_4383" align="alignright" width="300"] [The design, φωτο. της Iris de Moüy][/caption][Μη με κοιτάζετε, δεν είμαι ακριβώς αυτό που φαίνεται] Τα παιδικά τα χρόνια ήταν χρόνια εξερεύνησης. Πιο πολλά βιβλία και λίγα παιχνίδια που γρήγορα  στα χέρια μου κατεστραμμένα  από την περιέργεια μου και στη συνέχεια μοναχικά  δάκρυα και  ενοχές για την καταστροφή αυτή.  Ένα κουτί  μάζευε όλα τα μέλη και  τα κομμάτια από παιχνίδια που μιλούσαν για μια   επικοινωνία οριακή. Τότε ήταν οι

Συνεχίστε...

«Όπως τα φύλλα κάποιου Φθινοπώρου», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[Αφιέρωμα  στον Ασσαντούρ  Μπαχαριάν, Β’ μέρος]«Μέσα στην φυλακή κεντάμε αδιάκοπα Χιλιοπλούμιστες  κλωστές Επάνω σε άσπρα και κόκκινα μαντήλια Ό,τι δεν μπορούν  να δουν τα μάτια μας» Βικτώρια  Θεοδώρου [1]Μήπως  τη στιγμή που ένας καλλιτέχνης  αρχίζει να δίνει το μυαλό και την ενέργειά του,  στους άλλους καλλιτέχνες  σημαίνει,  ότι η δική του  δημιουργική πνοή έχει στερέψει; Το  έργο  του καλλιτέχνη περνάει πολλά ποτάμια, λόφους και  θάλασσες   μέχρι να φτάσει  σε μια ολοκλήρωση

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music