Κατηγορία: Σκέψεις & Γραφές

«Μανιφέστο», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Σε έναν κόσμο που όλα τα ζυγίζει με ονόματα, που όλα τα σφραγίζει με αριθμούς, δεν θέλω να ΄χω πια καμιά ταυτότητα, κανένα όνομα, κανένα επίθετο. Δεν είμαι η Κατερίνα κανενός, ούτε του πατρός, ούτε του πατριού, ούτε του πρώην, ούτε του νυν, καμιάς μητριάς και καμιάς μητέρας. Δεν είμαι καν η Κατερίνα. Τον φόρεσα τον ρόλο, άλλος τον διάλεξε κι εγώ απλά τον κουβαλώ στην πλάτη, σαν του σταυρού τη δοκό, την οριζόντια. Δεν είμαι αδερφή, δεν είμαι κόρη, δεν είμαι σύζυγος. Μονάχα φίλη γίνομαι μα και

Συνεχίστε...

«Μία κάποια επέτειος…», ένα χρονογράφημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Ήταν 25η Μαρτίου κάποιας χρονιά του ’80. Εγώ σχολιαρούδι ακόμα, η τάξη δεν έχει σημασία. Για εβδομάδες ολόκληρες πριν, παρελαύναμε στο προαύλιο του σχολείου μας, δοκιμαστικά, για να ισιώσουμε το χέρι, να σηκώσουμε το παράστημα, να συντονίσουμε το βάδην. Κάθε μέρα. Θέλαμε δεν θέλαμε. Μαζί κι ο δάσκαλος, γυμναστής στην ειδικότητα, που μας έκανε να θέμε κι ας μην θέλαμε κάποιες φορές. -Ένα-δύο! Εν-δυο! Εν-δυο! Ένα! Βαδίζαμε πειθήνια στο πρόσταγμα του γυμναστή μας.  -Ένα-δύο, εν-δυο, εν-δυο, ένα!

Συνεχίστε...

«Απάθεια», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Τον βρήκανε βουτηγμένο σε μια λίμνη αίματος, στη μπανιέρα του σπιτιού του. «Πολύ κλισέ φάση». Ναι, αυτή ήταν η πρώτη σκέψη των περισσότερων. Χάθηκαν τα άλλα δωμάτια; Το αυτοκίνητο; Μια εξοχή, να ταιριάζει με τη «νεκρά φύση»; Μια αίθουσα σινεμά στο φινάλε, το φουαγιέ γνωστής σκηνής, έστω, να κάνει και θεατράλε κλείσιμο; «Φαινότανε εντυπωσιακά υγιής». Αυτό είπανε όσοι το έμαθαν. Όσοι. Από εκείνους  που τάχαμου δεν ήξεραν πως τα φαινόμενα απατούν. Από τους τόσους,  που εντυπωσιάζονται με το

Συνεχίστε...

«Προδοσία», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Στην μικρή μου πόλη ήταν ένας καφενές. Μέσα μαζεύονταν ίδια κεφάλια. Μέσα μαζεύονταν. Κι η μόνη μου παρηγοριά ήταν που εσύ πάντα έστεκες και τους κορόιδευες απ’ έξω. «Ρεμάλια», τους έλεγες, «πουλημένοι, υποκριτές, αλήτες!». Κι έπειτα έφτυνες στο χώμα, κλώτσαγες δυο χαλίκια με λύσσα κι έφευγες. Με τα χέρια στις τσέπες, πάντα με τα χέρια στις τσέπες. Μην τύχει και σου απλώσει κανείς χειραψία κι αναγκαστείς ή να λεκιαστείς ή να βρίσεις. Ακόμα κι όταν κάθοσαν και κάπνιζες κοιτάζοντας στραβά τη

Συνεχίστε...

«Ο Βασιλιάς Κακόκαρδος και τα πυρωμένα Χριστούγεννα», ένα παραμύθι της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Μια φορά κι έναν καιρό, χίλια χρόνια πριν και χίλια χρόνια ακόμα πιο πριν, υπήρχε μία ορεινή, μικρή μα πανέμορφη πόλη. Την ονόμαζαν Καλλίπολη γιατί ήταν τέτοιο το κάλλος της κι η ομορφιά της, που η φήμη της έφτανε μέχρι τα πέρατα της Οικουμένης. Κυρίως όμως, την ονόμαζαν έτσι γιατί όλοι οι άνθρωποι αυτής της μικρής πόλης ήταν απίστευτα καλοί! Ο ένας πιο καλός και πιο ευγενής από τον άλλον! Διαρκώς συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος θα ξεπεράσει τον άλλον σε καλοσύνη! «Καλημέρα κύριε

Συνεχίστε...

«Πρώτα Γερνούν τα Χέρια», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Πρώτα γερνούν τα χέρια. Οι περισσότεροι θα έλεγαν πως πρώτα γερνούν τα μάτια, με τις ρυτίδες να τα πλαισιώνουν σιγά σιγά. Αλλά όχι. Τα χέρια είναι που γερνούν πρώτα. Αυτά τα βλέπεις συνέχεια και παρακολουθείς πώς ο χρόνος ύπουλα τα μαραζώνει, τα σταφιδιάζει, λες και αφυδατώθηκαν. Κι όμως όσο νερό κι αν πιείς το ξέρεις πως αυτά δεν θα επανέλθουν στην πρότερη ίσια κι αφράτη εικόνα τους, γιατί είναι ο χρόνος που τα τρώει… Κι αυτός δεν γυρνά πίσω ποτέ. Κι έτσι είναι τα χέρια που γερνούν πρώτα,

Συνεχίστε...

«Μια φορά κι έναν καιρό», ένα παραμύθι της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Μια φορά κι έναν καιρό, τα πολύ παλιά τα χρόνια, ήταν ένα γραφικό πετρόκτιστο κεφαλοχώρι, κάπου στην οροσειρά των Αγράφων. Το όνομά του χάθηκε μέσα στη λήθη των χρόνων. Λίγα χαλάσματα πια ψιθυρίζουν στα ξεροβόρια ή στα λιοπύρια πως κάποτε υπήρξε. Κανένας δρόμος δε σε βγάνει αυτού, εξόν και πορπατήσεις μακρυά, πέρα κι απ’ το βοσκοτόπι απ’ τα κατσίκια. Οι κάτοικοί του όλοι χάθηκαν, σαν να τους χτύπησε κατάρα, σκορπίσανε, χάθηκε η καταγωγή τους μες στις γενιές, κανείς δεν το ονοματίζει πια το χωριό

Συνεχίστε...

«Οι απεριόριστες δυνατότητες του νου και η Κοκκινοσκουφίτσα», ένα κείμενο της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Γιατί; – Η αγαπημένη έκφραση και φυσικά ερώτηση των απανταχού πιτσιρικάδων και δεσποσυνών ανά την υφήλιο. Μέχρι την ηλικία των πέντε με επαναλήψεις σε βαθμό κακουργήματος! Κι από κει και μετά η επανάληψη της αναζήτησης φθίνει αναλόγως του καθενός το δεδομένο ή μη υπόβαθρο. Ερώτηση που εκφράζεται είτε λεκτικά, είτε βουβά με απλή ένδειξη την απορία ζωγραφισμένη στα διάπλατα ανοιγμένα παιδικά ματάκια ή με τις κάθε είδους σκανταλιές, που αποσκοπούν στη μάθηση και τη γνώση. Ερώτηση που μερικές

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music