Κατηγορία: Της Λένας τα διηγήματα

«Igloo», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Έπιανε το στυλό να γράψει, έτσι να αδειάσει το μυαλό της κάπως απ’ αυτά που το βάραιναν, μα το χέρι της πάγωνε, παρ’ όλη την γραφική  δραστηριότητα. Δεν το μπορούσε το κρύο η Φωφώ, την αποσυντόνιζε, της πάγωνε εκτός από το σώμα και την ψυχή, πράγμα πολύ χειρότερο. Αυτό το  πάγωμα της ψυχής που μοιάζει σαν να έχει αδειάσει ο εσωτερικός σου κόσμος και ας πατάς γερά στη Γη. Έκανε λίγες ασκήσεις μήπως και κυκλοφορήσει το αίμα καυτό και ζωντανέψει τα ακροδάκτυλά της, αλλά και αυτό κάπου είχε

Συνεχίστε...

«Το αεροπλάνο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Αν είναι να πάρεις μολύβι και χαρτί και να γράφεις έτσι από συνήθεια, από ανάγκη ή από φυγή, καλύτερα καλή μου να το αποφύγεις. Σου το λέω ΕΓΩ, η Έμπνευσή σου, υπερτονίζοντας το γεγονός, για να μη γίνεις αντικείμενο χλευασμού καταφεύγοντας στα απολύτως προσωπικά σου, τα οποία και στη  τελική ποιον να ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Καθένας έχει τα προβλήματά του μικρά ή μεγάλα που αναμένουν τη λύση τους, μα τα δικά σου αφορούν εσένα ακόμη και αν άπτονται κοινού θέματος. Δε με συγκινεί ιδιαίτερα να σε δω

Συνεχίστε...

«Τύχη», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ο καιρός χάλια. Ερχόταν μπόρα. Ο αέρας που φυσούσε μανιασμένα την καθυστερούσε λίγο, μα ότι τα βαριά σύννεφα έπρεπε να αδειάσουν ήταν ολοφάνερο. Η Πόπη κατάκοπη όπως ήταν δεν άντεχε στη σκέψη ότι και το λεωφορείο θα έπρεπε να περιμένει και σαν σαρδέλα να στριμωχτεί σαν έμπαινε μέσα, τέτοια ώρα αιχμής, με τέτοιο διαβολόκαιρο. Πήγε λοιπόν και στάθηκε λίγο πιο μακριά από το προστατευτικό σκέπαστρο της στάσης ελπίζοντας να μην αρχίσει η βροχή, καθώς δεν είχε προνοήσει να πάρει μια ομπρέλα μαζί

Συνεχίστε...

«Ο κάβουρας», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

«Μη μου μιλάς σε παρακαλώ. Μόλις ξύπνησα από έναν ύπνο που δεν απόλαυσα καλά καλά. Καφέ και τσιγάρο ακόμη δεν άγγιξα και είμαι εντελώς εκτός». «Έλα όμως που εγώ που οφείλω να είμαι εντός, σε ρωτώ ειρηνικά ‘’τι θέλεις να φάμε σήμερα αγάπη μου;’’» «Καλά σου μιλάω σε άπταιστα Ελληνικά ότι δεν ήπια ακόμη καφέ και συ αντί να δείξεις κατανόηση, με ρωτάς για  τόσο σοβαρά πράγματα; Είσαι σοβαρή;» «Άκου Νώντα, Επαμεινώνδα, πρέπει να πάω για ψώνια. ’Εχω σηκωθεί από τα άγρια χαράματα, με περιμένουν

Συνεχίστε...

«Ο μπακλαβάς», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ου φονεύσεις. Ου ψευδομαρτυρήσεις. Ου κλέψεις (κυρίως αυτό). Και άλλα επτά ‘’ου,’’ στοίχειωναν τη ζωή του μικρούλη Ηλία. Εκείνο δε το ‘’ού κλέψεις’’, τον βασάνιζε περισσότερο, έτσι λιχούδης που ήταν και δεν άφηνε ακέραια τα βάζα με τα διάφορα γλυκά του κουταλιού που έφτιαχναν μάνα και γιαγιά του, για  τις ανάγκες τού σπιτιού, τότε που το ζαχαροπλαστείο ήταν ακουστό μόνον σαν έννοια. ΒΡΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΑΝ, βρε τον καλόπιασαν, βρε τον απείλησαν ότι  θα πάει στην κόλαση. Άδικος κόπος. Το παιδί

Συνεχίστε...

«Το κοχύλι», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Η παραλία σχεδόν αδειανή. Τέλος Εποχής και το μικρό Καλοκαιράκι του Σεπτέμβρη δεν έδειχνε σημάδια Φθινοπωρινά. Η Φύση είχε γλυκάνει, η μεγάλη ζέστη αποτελούσε πια ανάμνηση και η θάλασσα ακύμαντη και ζεστή,  ήταν όλη δική της. Πράγματι η Μέλπω την απολάμβανε με μια αίσθηση πληρότητας, ως εάν η αμμουδιά και η θάλασσα να ήταν κτήμα της που δεν θα άφηνε κανέναν να παραβιάσει. Τα βλέφαρά της με τις πυκνές καγκελωτές βλεφαρίδες κλειστά, χωρίς να κοιμάται. Ξάφνου μια σκιά διαπέρασε τα διάφανα στόρια

Συνεχίστε...

«Το άβατο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου τον βλέπω να παίζει στον κήπο μας αλλά όχι σε όλο το πλάτος και το μήκος αυτού, παρά σε ένα συγκεκριμένο απόμερο σημείο, που το είχα υπό την πλήρη ιδιοκτησία μου. Δεν επιτρεπόταν σε ΚΑΝΕΝΑΝ, ΜΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ όμως, να πατήσει το πόδι του στον δικό μου Άθω, που δεν ήταν απαγορευμένος μόνο για τα θηλυκά, μα και για τα αρσενικά όντα, ανθρώπους ή ζώα, όπως την γάτα μου την Φρουφρού και τον σκυλάκο μου τον Μάρκο. Οι μόνες ζώσες υπάρξεις ήταν τα πουλιά και τα ζουζούνια που

Συνεχίστε...

«Στο Ναό», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Καθόταν στο Ναό του Ποσειδώνα, εκεί ψηλά στο Ακρωτήρι του Σουνίου και νοερά χαιρετούσε τα πλοία της γραμμής για τα νησιά μας. Παράλληλα ένιωθε την ανάγκη να προσευχηθεί στον ένα και μοναδικό Θεό, είτε τον έλεγαν Χριστό, ή Δία, ζητώντας Του συγγνώμη που στο όνομα Του οι συνάνθρωποι έκαναν του κόσμου τα εγκλήματα στο βαθύ της Παγκόσμιας Ιστορίας. Ένιωθε γελοίος σε τούτον τον ιερό βράχο, στην σκέψη ότι ο άνθρωπος προσεύχεται συνήθως για πάρτι του, εις βάρος συνήθως ενός συνανθρώπου του, θαρρείς και

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Πρόσφατα σχόλια

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music