Κατηγορία: Της Λένας τα διηγήματα

«Το άγαλμα», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Το να ερωτευτείς έναν άνθρωπο όποιου φύλου, είναι μέσα στους κανόνες (και τους υποκανόνες ενίοτε) που διέπουν τη Φύση, λίγο πολύ. Μα να ερωτευτείς ένα άγαλμά της Κλασσικής Ελλάδας, απ’ όποια πλευρά και να το δεις, δεν είναι κάτι το σύνηθες ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε! Η Φανή ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του, που έτσι και δεν το αντίκριζε επί καθημερινής βάσης στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, υπέφερε στ’ αλήθεια τρομερά. Η ημέρα της άρχιζε λοιπόν και τελείωνε πάντοτε με το πέρασμά της από

Συνεχίστε...

«Η φωνή», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Είχε μία φωνή που όπως έλεγαν οι αριστείς του είδους, δεν την είχε ξανακούσει αυτί ανθρώπου, από καταβολής Κόσμου. Δεν ήταν μόνο θεσπέσια σαν ήχος και χρώμα, μα και σαν τεχνική. Μπορούσε αβίαστα να φτάσει τις πιο ψηλές αλλά και τις χαμηλότερες οκτάβες, πράγμα που βελτίωσε στο έπακρον, όταν ολοκλήρωσε και τις σπουδές της. Η κοπέλα αυτή έκρυβε στο λαρύγγι της ένα απίστευτο μουσικό όργανο τέτοιο που κανένας οργανοποιός δεν είχε ποτέ κατασκευάσει. Ειδικοί που την άκουγαν όχι μόνον στην πατρίδα της

Συνεχίστε...

 «Νέμεσις», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

  «…Άκου πολύ προσεκτικά. Θα πας, θα τον τρομοκρατήσεις προτείνοντάς του το περίστροφό σου και αν δεις ότι σου κάνει τον τσαμπουκαλή, πυροβόλησέ τον στα πόδια τον  μαλάκα και τότε να δεις τι θα γίνει ο τσαμπουκάς του». Αυτό ήταν το μήνυμα διαταγή, που πήρε από τον αόρατο αρχηγό του το τσογλάνι. Να πάει και να απειλήσει τον μεγαλογιατρό Λαμπίρη που αρνιόταν να τους δώσει το εκατομμύριο που τον εξεβίαζαν για να μην αποκαλύψουν όσα ήρθαν σε γνώση τους από μαγνητοφωνημένες στιχομυθίες, για

Συνεχίστε...

«Το βραβείο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Η Ζωή ήταν πανευτυχής για τη βράβευσή της στο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Κύπρου, στον οποίο απέσπασε το Α’ Βραβείο. Τα συγχαρητήρια έπεφταν βροχή και εκείνη δεν προλάβαινε να ευχαριστεί φίλους και γνωστούς. Θρίαμβος. Η απονομή των βραβείων θα γινόταν σχετικά σύντομα και όφειλε να παρευρεθεί στην τελετή, αλλιώς ακυρωνόταν το βραβείο της και πήγαινε στον αμέσως επόμενο στην βαθμολογία. Επρόκειτο για βασικό όρο των διοργανωτών και όφειλαν οι διαγωνιζόμενοι να συμμορφωθούν… Τον πάπυρο συνόδευε το

Συνεχίστε...

«Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

-Γεια σας. -Χαίρετε. Τι μπορώ να κάνω για σας; -Εμένα ρωτάτε κυρία μου; Εγώ πού να ξέρω τις δυνατότητές σας και το εύρος  τους; -Κύριε, σε πολύ απλά Ελληνικά σας ρώτησα ευγενικά τι θα θέλατε. - Έτσι μπράβο. Τώρα είστε ακριβής, ακριβέστατη. -Λοιπόν σας ακούω. -Γιατί μαντάμ; Είπα εγώ αγενώς πως δεν με ακούτε; Εμένα δεν μου δώσατε κακή εντύπωση και αν μη τι άλλο έχουν να το λένε φίλοι και οχτροί ότι έχω το χάρισμα να αντιλαμβάνομαι αμέσως το πώς λειτουργούν μερικές από τις βασικές αισθήσεις

Συνεχίστε...

«Υδάτινος πίδακας», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ανάστατη η γειτονιά. Από τις 7.30 το πρωί, το κομπρεσέρ της Εταιρείας ΦΩΤΑΕΡΙΟΥ τράνταζε τη γη μα και τα νεύρα των κατοίκων, που ξεκινούσαν τη μέρα τους με τέτοιον άγριο τρόπο. Στις 9 ακριβώς είχαν τελειώσει, με τα άγρια ντεσιμπέλ τους να καταλαγιάζουν και η ερώτηση μας απλοϊκή: «Καλά τι θα γινόταν βρε φίλοι αν είχατε αρχίσει τη δουλειά σας στις 9; Μας γεμίσατε μουρτζούφλα και άντε να δούμε πώς θα  ξεμπερδεύουμε με δαύτη. Πώς είπατε; ‘Μέρα είναι και θα περάσει;’»  Έλα όμως που τα πράγματα δεν

Συνεχίστε...

«Η παρατηρητικότητα της Μυρσίνης», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ένα από τα πολύ γνωστά χαρακτηριστικά της, καλά να τα πω κακά, ήταν η απίστευτη παρατηρητικότητά της. Με τα βιονικά της μάτια έβλεπε πράγματα που ακόμη και αν εσύ είχες τέλεια όραση 10/10, δεν μπορούσες να τα δεις. Θα πρέπει ίσως να μην ήταν μόνο οπτική η ικανότητα, αλλά και του μυαλού, ως εάν την ώρα της ‘’εστίασης’’ ενός αντικειμένου να συμμετείχε και ο εγκέφαλος ένα πράγμα. Η οποιαδήποτε απειροελάχιστη αλλαγή πάνω του γινόταν αντιληπτή  απ’ αυτήν σε σημείο να μένεις ενεός μ’ αυτήν της την

Συνεχίστε...

«Ο ήλιος της Βεργίνας», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ο κύριος Σωκράτης καθόταν στην μπεζέρα του σαλονιού του, σε μια κατάσταση πλήρους παραίτησης και χαύνωσης, στα πρόθυρα θα λέγαμε μιας επικίνδυνης κατάθλιψης. Και του το έλεγε η κυρία Σμαρώ, η γριά μητέρα του. «Σωκράτη μου φτιάξε τη ζωή σου, δεν σε πήρανε δα και τα χρόνια. Εγώ τα έφαγα τα ψωμιά μου, μια μικρή φετούλα έμεινε αφάγωτη και όταν τη φάω και αυτή, μόνος σου και κατάμονος θα απομείνεις στον κόσμο γιε μου. Η μόνη σου ‘’χαρά,’’ αν την πούμε έτσι, θα είναι η πρέφα στον καφενέ με τους

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music