Κατηγορία: Πρόσωπα στον καθρέφτη

«Φοίβος», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Πάντα με τον εαυτό του κανείς μιλά τις πιο σταράτες κουβέντες. Τις πιο αληθινές. Το κέντημα αρχίζει να γίνεται λάθος απ’ τη στιγμή που νομίζεις πως με τον ίδιο τρόπο μπορείς τις σκέψεις να τις βάλεις σε λέξεις. Εκεί, καρδιά μου, φαίνεται, θολώνει το μάτι και το μετρητό της βελονιάς χάνεται. Κι άντε έχοντας κεντήσει το μισό καμβά, να πάρεις είδηση το λάθος και να θαρρευτείς το ξήλωμα... Αρχίζουν να ιδρώνουν τα χέρια, νερώνει η κλωστή, τεντώνει το ύφασμα, χάνεις την υπομονή σου, αρχίζεις να

Συνεχίστε...

«Κατινάκι», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Πέρασε τη ματιά της πάνω από τα πράγματα. Τα πρωινά, τα σπίτια μοιάζουνε βομβαρδισμένοι κόσμοι: ρούχα αραδιασμένα ανάκατα, μάλλον θα υπήρχε δυσκολία στην απόφαση τι να φορέσουν, κάτι μισοτελειωμένοι καφέδες επάνω στο τραπέζι, σκεπάσματα πεταμένα σίγουρα πάνω απ’ το σώμα αποφασιστικά, διαφορετικά δεν παλεύεται η πρωινή παγωνιά. Κι εκεί στα τυχαία ξεσκουντημένα  παπούτσια, το ‘να να κοιτά μπροστά και τ’ άλλο πίσω,  και τα πόδια, θαρρείς  κάποιου κλόουν, μόνο αυτοί το καταφέρνουν αυτό, εκεί λοιπόν

Συνεχίστε...

«Βασώ και Κωστάκης», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Είχε βάλει η Βασούλα  ένα κουτσουράκι που κρατούσε λίγη από τη βραδινή  θράκα του μέσα στη σόμπα, ακούμπησε δίπλα του, έτσι τυχαία, δυο τσαλακωμένες χαρτοπετσέτες, από πάνω κομμάτια ξεραμένες κληματόβεργες και κάτι ψηλά ξυλαράκια, άνοιξε το συρταράκι για να περνά ο αέρας και περίμενε. Μέσα απ’ τη σόμπα ακουγόταν μια σχεδόν απαλή κίνηση, σαν ένα πουλάκι κάτω από τα φρύγανα μια ζεστή μέρα καλοκαιριού, που κάνει να κινήσει κι ύστερα κοντοστέκεται κι αφουγκράζεται πού να ‘σαι και το κοιτάζεις. Και

Συνεχίστε...

«Τίμη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Ω!  Ασφαλή συμπεράσματα, όχι, δεν έχει! Για αυτό, μάλλον, μερικοί από μας τους ανθρώπους το ρίχνουμε στις Θετικές Επιστήμες, πέρα από την προσωπική μας κλίση, για να βρούμε κάποια από αυτά. Τα ασφαλή συμπεράσματα εννοώ. Σαν μια συνέπεια μιας σειράς απολύτως λογικών διεργασιών. Έτσι, μόνο, σιγουρεύεσαι. Και αν, επίσης, το αριθμητικό αποτέλεσμα συμπίπτει με αυτό που έχουν βρει οι περισσότεροι. Οι δρόμοι είναι από κάποια πιο φωτεινά μυαλά από πριν χαραγμένοι. Κι εκεί και παντού. Μονόδρομοι. «Έχει

Συνεχίστε...

«Ντίντα», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Μια απλή ιδιορρυθμία ήταν κι αυτό, τίποτα ιδιαίτερα αξιοσημείωτο. Η σταθερότητα της αντίδρασής της σε κάθε μικρο-δυστυχία της καθημερινότητας, από το «Χαλάσανε τα ηλεκτρικά του αυτοκινήτου κι έμεινα στην Αλεξάνδρας, αριστερό ρεύμα, να προσπαθώ να στρίψω το καρούλι, ένα δεκαοκτάχρονο μπλε φίατ  αριστερά και το τιμόνι ίδια λιπόθυμος άνθρωπος», μέχρι το «Πάλι πιάσανε οι αγκινάρες! Μπριζολάκια θα μυρίζουν, πάλι στη γειτονιά, καλή μας όρεξη». Η κοπελιά, λοιπόν, έπαιρνε τα ποδαράκια της και πού την

Συνεχίστε...

«Σούζη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Με το κολλητό μίνι φουστανάκι  που άνετα θα μπορούσες να το πάρεις για μπλουζίτσα, κάτι σαν πλάγιες γραμμές άσπρες και  μαύρες όχι όμως ζεβρέ, η Σούζη ήξερε πως θα κάνει θραύση! ΄Ηταν κι οι μπότες, αυτές οι ψηλές που πιάνουν και μπούτι. Ποιο μάτι θα έμενε αδιάφορο; Μόνο το κουλτουριάρικο, αυτό που επιμένει στη φουστάνα την Ινδική, κάτι από Κνίτισα  του πάλαι ποτέ. Κι αυτό, μια κλεφτή ματίτσα θα την έριχνε. Άλλο αν ύστερα, πιστό στο πρόσταγμα της κουλτούρας, θα έπαιρνε κι όρκο: «Λέω αλήθεια,

Συνεχίστε...

«Ζωγραφούλα», γράφει η Μαριάννα Γληνού

-Μπα, καρδιά μου! Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν σταλιά! Φορούνε, καμιά φορά,  τη φορεσιά της κατανόησης, ντύνουνται τα καλά τους σαν την Κυριακή στην εκκλησιά, μακριούς σταυρούς οι γυναίκες ως το πάτωμα, να βεβαιώνεται η πίστη, κι οι άντρες ψηλά την κορμοστασιά, να την αντιμετράνε με το Θείο, όσο βαστάει μια παράσταση, ύστερα ο καθένας κι η φορεσιά του η καθημερινή, αυτή της ψυχής του.  Οι λεπτομέρειες μετράνε στη σούμα. Τ’ άδικα που δεν παραδέχτηκες. Τα εγώ σου που τα ‘στηνες φταιξίματα των άλλων.

Συνεχίστε...

«Ροζαλία», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Πέρασε η Ροζαλία τη ματιά της από πάνω μου κι ύστερα μου είπε, ανάβοντας ταυτόχρονα το τελευταίο τσιγάρο από το πακέτο της: «Μια φορά θέλω να μου πεις κάτι που να μη γυρνάει στη χειμωνιά». Δεν χρειαζόταν πάνω από μια ματιά. Καμιά φορά, ούτε κι αυτή. Βλέπεις, ίδιες πατρίδες… Και μια  λέξη, ένας ήχος, η πρωινή μυρωδιά υγρασίας επάνω στα σκεπάσματα, ήταν ικανά, όλα, φαινομενικά ασήμαντα, ένα προς ένα, ν’ αναμοχλεύσουν  τα υλικά στο καζάνι του παρελθόντος, ξύλινη κουτάλα, με μεγάλο κοντάρι

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music