Κατηγορία: Πρόσωπα στον καθρέφτη

«Ευλαμπία», γράφει η Μαριάννα Γληνού

[Όνομα βάπτισης: Ευλαμπία Προς χρήση: Μπία]Κοίτα, πώς κοντοστάθηκα, περνώντας, βιαστικά απ’ το σαλόνι, πάλι μπροστά σου! Κοιτάζοντας, δεν βλέπεις πάντα. Κι είδα τα μάτια μου να κοιτάζουνε μέσα σου, κομμάτι απ’ τον τοίχο, μέρος απ’ τ’ αντιφέγγισμά τού σχεδόν αιωρούμενου ραφιού, μέρος από την τηλεόραση κι ολόκληρη την ψυχή μου. Αυτήν που ξέρω, δηλαδή. Στην στιγμιαία έκφανσή της. Λοιπόν, καλησπέρα σου, εαυτέ! Νεότερη, όταν δεν προλάβαινα, και ούτε με ένοιαζε, ούτε αυτό το στιγμιαίο, κοντό

Συνεχίστε...

«Αμφιλύκη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Σε μιαν άλλη διάταξη, ίσως σε μιαν άλλη ζωή, θα κατάφερνα να μην με πονάνε οι λέξεις. Η ασυμβατότητα της συλλαβικής τους έκτασης  με το αντίκρισμά  τους στον χρόνο. Ο τρόπος που προφέρονται με τα μάτια να μην κοιτάζουν. Ή βλέποντας ακόμη, να αντικρίζεις κενό. «Πάντα». «Μαζί». «Ποτέ». «Ίσως». «Γιατί». Όλες τους μικρές, τέσσερα και πέντε γράμματα βαλμένα δίπλα-δίπλα πόσο χρόνο, πόση αμφιβολία, πόσο πολύ και τίποτα μπορούν να χωρέσουν; Πόση ερήμωση και πόση ευτυχία;  Όποιος έφτιαξε τις λέξεις,

Συνεχίστε...

——-«Ένας χρόνος με ‘Πρόσωπα στον καθρέφτη'» ——- «Αφροξυλάνθη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

["Μέσα στον καθρέφτη, καθημερινά και πολλές φορές, κοιταζόμαστε και κοιτάζουμε. Με τον τρόπο του ο καθένας, ό,τι μπορεί να δει και να ομολογήσει..." Μαριάννα Γληνού]

Κάπως έτσι, ξεκινώντας τον πρόλογό μας με αυτές τις δύο προτασούλες ένα χρόνο πριν, μπήκαν στη ζωή μας τα "Πρόσωπα στον καθρέφτη". Έκτοτε, πάντα πιστή στο ραντεβού της με τους αναγνώστες μας η συγγραφέας κα Μαριάννα Γληνού, κάθε Δευτέρα βράδυ στις εννέα μας προσφέρει κι ένα νέο πρόσωπο. Τα πίστεψα και τα αγάπησα

Συνεχίστε...

«Αντιγόνη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Δεν θα απολογηθώ γι’ αυτό που νιώθω. Θα ήταν σαν να ζητούσα συγγνώμη που είμαι αληθινή. Που φώναζα με τα μάτια πριν φωνάξω με το στόμα. Τώρα που έχω πάψει να αφήνω τα μάτια να μιλούν τη θλίψη, λες να νομίζουν πως δυνάμωσα, πως έπαψαν να μετρούν οι λέξεις, τα μεσοδιαστήματα, τα κενά; Έπαψαν να πονούν τα ανείπωτα; Τώρα που δεν ρωτώ αν θα μ’ αγαπούν και μετά, που δεν ακούγεται η φωνή να φωνάζει βοήθεια, που υπομονετικά περιμένω την ώρα που θα ‘ρθει, δεν θα ‘ρθει;  Να καταλάβουν οι ανίδεοι, να

Συνεχίστε...

«Πελαγία», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Τα καλοκαίρια, λέω, πως γίνανε για τα παιδιά που περιμένουν στις αυλές στο σπίτι της γιαγιάς, καθισμένα ανακούρκουδα, τους γονείς τους να γυρίσουν απ’ το ψάρεμα ή απ’ το κυνήγι και τα δυο συνυφασμένα με την ενήλικη τους ανεμελιά, ο Θεός να την κάνει! Μια μικρή σιδερένια πόρτα βαμμένη σκούρο πράσινο, στο έμπα της αυλής, στα δεξιά μια βερικοκιά  να σημαδεύει την αρχή των καλοκαιριών και στα αριστερά η βρύση του κήπου, ντάλιες και τζίνια φυτεμένα απ’ τον παππού και πάνω απ’ το κεφάλι, πλεγμένες

Συνεχίστε...

«Κίμης», γράφει η Μαριάννα Γληνού

[Όνομα βάπτισης: Ευδόκιμος] Λοιπόν, μίλησέ μου για την αγάπη… Στην ανατολική πλευρά του κήπου  έχει μια δίφορη πορτοκαλιά. Απέναντί της δυο λεμονιές, δίπλα σε μια σιδερένια σκάλα. Κάτω από το περασμένο μια φορά άσπρο χρώμα, χάσκει μεριές-μεριές λίγο από μπλε, αυτό των παντζουρόφυλλων του Αιγαίου. Τα σκαλιά της στροβιλίζονται σαν έλλειψη στο χρόνο και σε πάνε ουρανό. Εκεί πιο ψηλά από τη σκάλα, σε κάτι σκουριασμένα σίδερα που κάποτε στήριζαν μια γερασμένη κληματαριά, κρέμεται ένα κομμάτι

Συνεχίστε...

«Πύρρος», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Πόσο καιρό αντέχουν οι καθρέφτες; Ραγίζουν απ’ τ’ αντιφέγγισμα, απ’ τις ματιές; Νερώνουν απ’ τα δάκρυα που βλέπουνε κρυμμένα; Καθώς χνωτίζουν απ’ την ανάσα και το πανί περνάει από πάνω τους -δες πώς γυαλίζουν!- γυαλίζουν κι οι ζωές εκείνων που κοιτάχτηκαν; Κι οι φευγάτοι; Αυτών οι ψυχές αγαλλιάζουν; Μια ολόκληρη ζωή μαζεμένη γύρω από ένα βιβλίο. Ένα μεγάλο «πρέπει» που ήξερε να μιλάει, να μετράει, να συλλογίζεται και να ξαστοχά. Να έφταιγε η αυστηρή, κλειστή ατμόσφαιρα του πατρικού σπιτιού,

Συνεχίστε...

«Βρασίδας», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Ποιο φωτεινό μυαλό είχε την ιδέα να τον ονομάσουν Βρασίδα δεν θα το ανακάλυπτε ποτέ. Πώς στο καλό τούς είχε έρθει  αφού μάλιστα δεν ήταν και χριστιανικό όνομα και γιόρταζε με τον σωρό, όλοι οι μη- χριστιανοί κατ’ όνομα των Αγίων Πάντων. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία όμως! Κι ίσως εκεί γύρω στα πενήντα του να ανακάλυπτε πως το όνομά του γιορταζόταν εντέλει, ας πούμε ταίρι-ταίρι με την Παγκόσμια μέρα οργασμού! Χα-χα-χα! Τι τον ένοιαζε τον Βρασίδα! Οι γονείς του είχαν σκοτωθεί σε τροχαίο –ακαριαία-

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music