Κατηγορία: Ένα τραγούδι για σένα

«Άνοιξε το παράθυρο», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Αυτό που θυμάμαι έντονα από τα παιδικά μου χρόνια είναι η αγωνία μου όταν γυρνούσα απ’ το σχολείο να δω από μακριά τα παντζούρια του σπιτιού μας ανοιχτά, όπως των άλλων σπιτιών της γειτονιάς. Θυμάμαι τη λαχτάρα μου να μυρίσω από μακριά την ευωδιά της κατσαρόλας μας, όπως μοσχοβολούσαν και γαργαλούσαν τη μύτη μου οι μυρωδιές απ’ αυτά που ετοίμαζαν για τους δικούς τους όλες οι νοικοκυρές της γειτονιάς. Μα τα δικά μας παντζούρια ήτανε πάντοτε κλειστά και καμιά μυρωδιά δεν μ’ αγκάλιαζε όσο ζύγωνα. Η

Συνεχίστε...

«Δεν έχω τόπο, δεν έχω ελπίδα», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

-Κυρία Κατερίνα... Τι κάνετε; Πόσα χρόνια! Με θυμάστε; Η Μαρία είμαι... συνέχισε με τη γλυκιά φωνή της η κοπέλα να μου μιλάει και να προσπαθεί να μου εξηγήσει ποια είναι. Ήμουνα σκυμμένη πάνω απ’ τη μητέρα μου και της μιλούσα για να την ηρεμήσω. Η Μαρία ήρθε κοντά μας ντυμένη στα λευκά για να της προσφέρει τις πρώτες βοήθειες μέχρι να έρθει ο γιατρός. Όταν μου μίλησε της έπαιρνε την πίεση με τα ακουστικά περασμένα στα αυτιά της. Ένα πλατύ χαμόγελο είχε στολίσει τα χείλια της, το οποίο προφανώς

Συνεχίστε...

«Η αγάπη θα ’ρθει, θα ’ρθει», γράφει η Νίκη Μπλούτη Καράτζαλη

‘’Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς κάτι πουλιά πετούν πάνω απ' τη στάχτη που άφησε πίσω του όταν έφυγε ο νοτιάς και μου τραγουδάνε "η αγάπη θα 'ρθει, θα 'ρθει" Ο Μιχάλης στεκόταν για άλλη μια φορά μπροστά στον καθρέφτη και δοκίμαζε τη φωνή του. Ήθελε να βλέπει τον εαυτό του και τις εκφράσεις του προσώπου του την ώρα που τραγουδάει. Απ’ τη στιγμή που τον κάλεσαν από τον διαγωνισμό τραγουδιού για την οντισιόν δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Η καρδιά του χτύπαγε σαν τρελή από χαρά που του

Συνεχίστε...

«Ένας αετός παντρεύεται», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

‘’ Ένας αετός παντρεύεται παίρνει μια περιστέρα Παίρνει το πιο καλό παιδί τη πιο καλή κοπέλα...’’  Εκεί που κάθουμ’ μουναχή μ’ του τραγ’δάου καμιά φουρά, του κάνου πρόβα για να του που τ’ παιδιών μεθαύριου στου γάμου. Σαν του λέου συγκινιώμι στα καλά καλούμινα κι με πιάν’ του παράπουνου...Με τουν αετό ή με τουν αυγερινό παρασταίναν του γαμπρό κι με τη πέρδικα, τη περιστέρα κι τη πούλια, τη νύφ’. Σήκου μουρέ κι βάλι μια πλάκα τς Φιλιώς να του φχαριστηθούμ’ κι να μερακλουθούμι μια στάλα. Γάμου

Συνεχίστε...

«Αχ να ‘ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Αντρέας ‘’Αχ να 'ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου...’’ ‘’Άκου ένα υπέροχο τραγούδι! Στο χαρίζω...’’ Αυτό μου είπε όταν το άκουσε για πρώτη φορά. Μετά κάθε μέρα το ίδιο τραγούδι έπαιζε μες στο σπίτι. Βράδυ πρωί. ‘’Ωραίο τραγούδι, ωραία μουσική, χαρούμενη κι οι στίχοι γεμάτοι με μηνύματα...’’ συμπλήρωσε μ’ ένα φωτεινό χαμόγελο εκείνη τη μέρα. Καιρό είχα να δω τα χείλη της στολισμένα μ’ αυτό το χαμόγελο. Για κοίτα, είπα από μέσα μου, πώς ένας

Συνεχίστε...

«Όταν κοιτάς από ψηλά», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

‘’Πουλύ με πίκρανες ζουή μακριά θα φύγου ένα προυί Θ’ ανέβου σ’ ένα αερουπλάνου να δου  του κόσμου απού κει πάνου...’’ Αχχχ! Βάσανα κυρά Στέλλα μου, πολλά βάσανα.  Έχουμι καιρό να τα πούμι. Δε σας πειράζει να τραγουδάου τώρα που δε γράφιτι; Μ’ αρέσει να τραγουδάου όταν κάνου δουλειές, να μου φεύγει του μυαλό, να μη σκέφτουμι. Άμα θέλετι να κάνετι λουγαριασμούς και να συγκεντρουθείτι πείτι μου να σταματήσου. Αυτό του τραγούδι μ’ αρέσει πουλύ. Του ακούου κάθι φουρά που πάου να καθαρίσου του

Συνεχίστε...

«Άνθρωποι μονάχοι», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Θα μπορούσε να περιμένει ένα μήνα ακόμα. Θα μπορούσε να συγκρατήσει τα νεύρα της και να το αναβάλλει για λίγο ακόμα. Δε χωρίζουν οι άνθρωποι παραμονές των γιορτών. Οι γιορτές είναι για να τις μοιράζεσαι με τους αγαπημένους σου. Οι γιορτές είναι να τις περνάς με τα παιδιά σου. Αυτός όμως δεν συγκαταλέγεται πια όπως φαίνεται στους αγαπημένους της, γι’ αυτό και του είπε ‘’φεύγουμε, πάμε στους γονείς μου’’ παραμονές των Χριστουγέννων κι όσο κι αν προσπάθησε ο Σπύρος να την καλμάρει και να

Συνεχίστε...

«Οδός ονείρων», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

«Πρέπει το παιδί να καταλάβει Χριστούγεννα. Τουλάχιστον το παιδί» ψελλίζει ο Στέλιος περπατώντας σαν χαμένος στους δρόμους της πόλης. Της στολισμένης πόλης που λάμπει απ’ τα φωτάκια και τις γιρλάντες και τα στολισμένα μαγαζιά που σε προκαλούνε με τις όμορφες βιτρίνες τους να περάσεις το κατώφλι τους και ν’ αγοράσεις την πραμάτεια τους. Κι ο Στέλιος προχωράει σαν χαμένος και τα προσπερνάει δίχως να γυρίσει να κοιτάξει δεύτερη φορά. Προσπερνάει τον μανάβη που έχει στήσει έναν τεράστιο Άη Βασίλη

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music