Κατηγορία: Ένα τραγούδι για σένα

«Όταν κοιτάς από ψηλά», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

‘’Πουλύ με πίκρανες ζουή μακριά θα φύγου ένα προυί Θ’ ανέβου σ’ ένα αερουπλάνου να δου  του κόσμου απού κει πάνου...’’ Αχχχ! Βάσανα κυρά Στέλλα μου, πολλά βάσανα.  Έχουμι καιρό να τα πούμι. Δε σας πειράζει να τραγουδάου τώρα που δε γράφιτι; Μ’ αρέσει να τραγουδάου όταν κάνου δουλειές, να μου φεύγει του μυαλό, να μη σκέφτουμι. Άμα θέλετι να κάνετι λουγαριασμούς και να συγκεντρουθείτι πείτι μου να σταματήσου. Αυτό του τραγούδι μ’ αρέσει πουλύ. Του ακούου κάθι φουρά που πάου να καθαρίσου του

Συνεχίστε...

«Άνθρωποι μονάχοι», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Θα μπορούσε να περιμένει ένα μήνα ακόμα. Θα μπορούσε να συγκρατήσει τα νεύρα της και να το αναβάλλει για λίγο ακόμα. Δε χωρίζουν οι άνθρωποι παραμονές των γιορτών. Οι γιορτές είναι για να τις μοιράζεσαι με τους αγαπημένους σου. Οι γιορτές είναι να τις περνάς με τα παιδιά σου. Αυτός όμως δεν συγκαταλέγεται πια όπως φαίνεται στους αγαπημένους της, γι’ αυτό και του είπε ‘’φεύγουμε, πάμε στους γονείς μου’’ παραμονές των Χριστουγέννων κι όσο κι αν προσπάθησε ο Σπύρος να την καλμάρει και να

Συνεχίστε...

«Οδός ονείρων», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

«Πρέπει το παιδί να καταλάβει Χριστούγεννα. Τουλάχιστον το παιδί» ψελλίζει ο Στέλιος περπατώντας σαν χαμένος στους δρόμους της πόλης. Της στολισμένης πόλης που λάμπει απ’ τα φωτάκια και τις γιρλάντες και τα στολισμένα μαγαζιά που σε προκαλούνε με τις όμορφες βιτρίνες τους να περάσεις το κατώφλι τους και ν’ αγοράσεις την πραμάτεια τους. Κι ο Στέλιος προχωράει σαν χαμένος και τα προσπερνάει δίχως να γυρίσει να κοιτάξει δεύτερη φορά. Προσπερνάει τον μανάβη που έχει στήσει έναν τεράστιο Άη Βασίλη

Συνεχίστε...

«Τι να θυμηθώ», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Ο παραδοσιακός καφενές του κυρ Μιχάλη του Βολαστού στο κέντρο της Χώρας,  κληρονομιά πάππου προς πάππου, μετράει στα χέρια του σαράντα ολόκληρα χρόνια. Βρίσκεται κάτω απ’ το επιβλητικό κάστρο, στη βόρεια πλευρά του λιμανιού και σφύζει από κόσμο τα καλοκαίρια σαν ξεφορτώνουνε τα καράβια ταξιδιώτες. Είναι κοντά έναν αιώνα το αγαπημένο στέκι των ντόπιων μα και σταθμός ανάπαυσης για τους ταξιδιώτες, όπου μπορούνε να απολαύσουνε τα καλύτερα γλυκά του κουταλιού, τη παραδοσιακή μαστίχα σε υποβρύχιο, τη

Συνεχίστε...

«Όλοι σε φωνάζαν αρχηγό», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Αγγελική‘’Όλοι σε φωνάζανε αρχηγό κι ήξερες μονάχα να διατάζεις  κι έτρεχα ξοπίσω σου κι εγώ για να με κοιτάζεις...‘’ Όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι, συγκλονίστηκα. Ένιωσα πως κάποιος πήρε ένα μολύβι και έγραψε αυτούς τους στίχους για μένα. Πως κάποιος εισχώρησε με περίεργο τρόπο στο μυαλό μου, διάβασε τις σκέψεις μου και μου έκλεψε τα λόγια. Η πρώτη εικόνα που καρφώθηκε στο νου μου ήτανε η μορφή του Νίκου. Όλοι τον φωνάζανε αρχηγό. ‘’Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο

Συνεχίστε...

«Υπομονή…», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

«Δε θέλω να με παρεξηγήσεις ρε Σταύρο. Εγώ ανέλαβα πρωτοβουλία και μίλησα στους συναδέλφους. Μια ζωή μοιραστήκαμε μαζί. Ο καθένας στη θέση μας το ίδιο θα ’κανε. Κι εσύ αυτό δε θα ’κανες για μας; Δε θέλω να αισθάνεσαι άσχημα. Έτσι είναι ο άνθρωπος. Βοηθάει το διπλανό του στα δύσκολα. Αν θέλει να λέγεται άνθρωπος. Το ίδιο δε θα ’κανες κι εσύ για μένα; Αυτό να σκέφτεσαι. Έλα, πάρτα να κάνεις τη δουλειά σου», του είπα κι ακούμπησα το μάτσο με τα δέκα χιλιάρικα πάνω στ’ άδειο τραπέζι. Τριάντα χρόνια

Συνεχίστε...

«Εκεί στο Νότο», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Ξημερώματα τον βρήκανε πάλι στο πεζούλι  ξαπλωμένο κι αναίσθητο. Πάλι μου χτυπήσανε την πόρτα τα χαράματα οι γείτονες για να πάω να τον μαζέψω. Πάλι πήγε η καρδιά μου στην κούλουρη απ’ το φόβο μήπως μου τον φέρουνε πεθαμένο. Αυτός ο φόβος μού τρώει τα σωθικά κάθε μέρα, λίγο λίγο. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα που λείπει απ’ το σπίτι. Μονάχα όταν είναι εδώ είμαι ήσυχη. Κι ας κλειδώνεται στο δωμάτιο μονάχος του με τις ώρες. Κι ας μην αλλάζουμε κουβέντα. Μονάχα τότε μπορώ να ηρεμήσω. Τελευταία έχει

Συνεχίστε...

«Ήτανε μια φορά…», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Ανήμερα του Σταυρού 14 του Σεπτέμβρη, σα σήμερα, στεφανωθήκανε με τη κυρά του. Εικοσιδυό χρονώ παλικαράκι ήτανε εκείνος κι η Λευτερία του περπατούσε στα δεκαεφτά. Ήτανε μια βιόλα σκέτη. Τριαντάφυλλο που άνθιζε στην αγκαλιά του. «Μαντζουράνα μου» τη φώναζε όλα τα χρόνια ο Μανωλιός την κυρά του, ακόμα και τώρα στα γερατειά τους. Τη μέρα της βλόγας τους, της χαλάλισε το αγαπημένο της τραγούδι. Της το τραγούδησε κιόλας, με τη συνοδεία του βιολιού και της λύρας που ’χανε παραγγείλει για το γλέντι

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music