Κατηγορία: Σειρές

«Το μεγαλείο της αγάπης», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Προς το τέλος πια της ζήσης μου (αν και κανείς ποτέ δεν ξέρει), κάνοντας έναν πρόχειρο απολογισμό του τι ήταν αυτό που αποκόμισα ως το πλέον σημαντικό όλα αυτά τα χρόνια, είναι η ΑΓΑΠΗ και η ΥΓΕΙΑ. Την πρώτη τη ζήλεψα πραγματικά και πιο πολύ την επιθύμησα να πω καλύτερα. Μιλώ όμως για την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ, όχι τη δήθεν, ούτε και αυτήν που μπορεί να μοιάζει με αληθινή, αλλά έχει κάτι μικρές σκοτεινές γωνίτσες που μη φωτιζόμενες αρκετά αμαυρώνουν το μασίφ της λέξης παρεισφρέοντας ξένες ουσίες και

Συνεχίστε...

«Καθρέφτης», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Αποχαιρετούμε απόψε τα "Πρόσωπα στον καθρέφτη". 76 συνολικά κείμενα κλείσανε έναν υπέροχο κύκλο αρμονικής συνύπαρξης και δημιουργίας μεταξύ εσάς των αναγνωστών που αγαπήσατε αυτή τη σειρά, τη Λόγω Γραφής που τη στέγασε, και τη Μαριάννα μας που την εμπνεύστηκε και την έγραφε ανελλειπώς για να είναι κοντά σας κάθε Δευτέρα.Όμως η Μαριάννα δεν φεύγει. Σύντομα θα είναι και πάλι κοντά μας με ένα νέο εγχείρημα. Οι "Δευτέρες" της την περιμένουν.Κατερίνα Ευαγγέλου-ΚίσσαΚι ένα απομεσήμερο

Συνεχίστε...

«Αγνή», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

     Η Αγνή, μία κοπέλα γύρω στα τριάντα πέντε της, όνομα και πράγμα σαν χαρακτήρας. Τύπος ιδανικός αγνού ανθρώπου που δεν ένιωσε ποτέ τι θα πει μνησικακία, ζηλοφθονία και όλα τα εις ’’ία’’ θανάσιμα αμαρτήματα ή μη.     Θεός της ο έρωτας και Θεά της η μάνα αυτού η Αγάπη, στην ιδανική τους version.     Πιο συγκεκριμένα, η Αγνή ήταν μια ζωή ερωτευμένη με την Αγάπη και με τον έρωτα στο άλλο φύλο, σε επίπεδο φλερτ και θα εξηγήσουμε τι εννοούμε.     Σε μικρή ηλικία ήταν ερωτευμένη με  τον δάσκαλό

Συνεχίστε...

«Αργυρή», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Ω, ναι! Το ίδιο έργο θα παιζόταν ξανά και ξανά, οι ίδιες πολυφορεμένες ατάκες θα λέγονταν με κάποιες ανούσιες μικρο-αλλαγές στον τονισμό των λέξεων, στο κατέβασμα της φωνής από υπερβάλλουσα σημασία στη στίξη ή στα κενά ανάμεσα στις λέξεις, από διαφορετικούς ηθοποιούς που ο ένας με κάποιο μαγικό τρόπο θα κουβαλά σα γονίδιο μέσα του την προβολή των προηγούμενων του, η πλατεία όμως,  θα μένει ίδια. Στα χιλιοπατημένα της λερά πλακάκια, ο δήμος δεν βρίσκει άκρη, τα πιεστικά πλυστικά μηχανήματα δεν

Συνεχίστε...

«Νύχτα Ανάστασης», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Έμενα με τα χαρτιά ανοικτά μπροστά μου και με ένα απρόθυμο μολύβι στα χέρια, που δεν υπάκουγε θαρρείς, ναι μεν στην απροθυμία μου να γράψω, μα που έπρεπε να το κάνω από υποχρέωση στη σελίδα που συνεργαζόμουν. Προσδοκούσα σε μιαν έμπνευση που θα λειτουργούσε σαν εναρκτήριο λάκτισμα στα γρανάζια του νου και θα τους έδινε την κίνηση ζωής του  γραπτού που όφειλε να γεμίσει τις λευκές κόλλες που παρέμεναν λευκές τόσες ώρες τώρα. Παρ’ ότι μέσα μου ήξερα καλά ότι δεν θ’ αργούσε αυτή η στιγμή να έρθει,

Συνεχίστε...

«Στάσα», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Είχε πάψει από καιρό πίσω, να λέει ό,τι συνέβαινε ακριβώς τη στιγμή που πονούσε πιο πολύ. Επιτέλους! Είχε καταλάβει πως δεν αφορούσε κανέναν στ’ αλήθεια, παρά μονάχα την ίδια.  Το μοίρασμα είναι κάτι που με τη στάση τους το αξιώνονται οι άνθρωποι. Το συντηρούν. Τι νόμιζες; Μια φορά σε έπεισαν και άρχισες εσύ να ξεχειλίζεις σαν ποτάμι, αναμνήσεις, σκόρπια λόγια κι ασταμάτητα δάκρυα για κείνο που περίμενες και ποτέ δεν ήταν! Σάμπως και περιμένοντας, άλλαξες κάτι! Μήπως και μιλώντας, πέρα από το

Συνεχίστε...

«Ανήκεστος βλάβη», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

«Τι είναι τούτο;» «Φαγητό μήπως; Δεν το βλέπεις; Μπαμπινιώτη χρειάζεσαι σε όλα τα άλλα, μα ΚΑΙ στο φαγητό; Μια ωραιότατη ομελέτα με μανιτάρια είναι. Άντε να σε βοηθήσω λίγο μπας και καταλάβεις». «Ευχαριστώ θερμά για τη βοήθεια, μα εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω. Σε τίποτα δεν μοιάζει, που να θυμίζει έστω, την ομελέτα που έφτιαχνε η μάνα. Και εγώ, όπως πολύ καλά γνωρίζεις δεν συνηθίζω να βάζω στο στόμα μου φαγητά αγνώστου ταυτότητος, για τον φόβο αλλεργικής αντίδρασης. Άσε, μην νοιάζεσαι, θα

Συνεχίστε...

«Δοξούλα», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Μικροί, αδαείς, τυχάρπαστοι ονειροπόλοι, που τυλιχτήκατε μια φορά το όνειρο και θαρρευτήκατε αιώνια κατάκτηση και μπήκατε και στην ουρά να πληρώσετε και τον Ένφιά  του!  Ξεπεζέψτε! Το άλογο ετούτο είναι λεύτερο. Όπως η αιωνιότητα. Δεν ανήκει σε κανέναν. Πορεύει μονάχο του τον δρόμο. Γιατί το «όνειρο», «είναι», όπως είναι και τόσα άλλα… Ας πούμε μερικά, έτσι για να έχετε να μαραίνεστε στο περίμενε ή να γίνεστε πιο μαλθακοί στα «έχω»  σας... Η αιωνιότητα, η αγάπη, τ’ άπιαστο του νερού, το

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music