Κατηγορία: Σειρές

«Το ένζυμο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ο Αναστάσης, έπασχε από μια έλλειψη ενζύμου και ως εκ τούτου όφειλε να είναι, όχι απλά προσεκτικός στο τι τροφές έτρωγε, αλλά να είναι σε διαρκή εγρήγορση. Το ήξερε ότι η ζωή του βρισκόταν υπό συνεχή απειλή, που όμως αν μπορούσε να αποφύγει δυο τρεις συγκεκριμένες τροφές και τα παράγωγά τους, θα μπορούσε να περάσει και τα 100 χρόνια, γιατί κατά τα άλλα ήταν πιο γερός και από ταύρο, ο χωρικός.Ημέρα τινά, βρέθηκαν να είναι καλεσμένοι σε γάμο, αυτός και η συμβία του.Τα χωριάτικα εδέσματα

Συνεχίστε...

«Ευλαμπία», γράφει η Μαριάννα Γληνού

[Όνομα βάπτισης: Ευλαμπία Προς χρήση: Μπία]Κοίτα, πώς κοντοστάθηκα, περνώντας, βιαστικά απ’ το σαλόνι, πάλι μπροστά σου! Κοιτάζοντας, δεν βλέπεις πάντα. Κι είδα τα μάτια μου να κοιτάζουνε μέσα σου, κομμάτι απ’ τον τοίχο, μέρος απ’ τ’ αντιφέγγισμά τού σχεδόν αιωρούμενου ραφιού, μέρος από την τηλεόραση κι ολόκληρη την ψυχή μου. Αυτήν που ξέρω, δηλαδή. Στην στιγμιαία έκφανσή της. Λοιπόν, καλησπέρα σου, εαυτέ! Νεότερη, όταν δεν προλάβαινα, και ούτε με ένοιαζε, ούτε αυτό το στιγμιαίο, κοντό

Συνεχίστε...

«Ένα σούπερ ντούπερ ‘Σ’ ΑΓΑΠΑΩ’», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Αχ και να ‘ταν αληθινή η αγάπη που λέει ότι μοy έχει ο καλός μου. Και να δεις που κόντεψα να τον πιστέψω, δεν είχα άλλωστε λόγο για να μην… Μα σαν η Μοίρα γουστάρει να σοy παίξει παιχνίδια, το κάνει με έναν τέτοιο σαδισμό ρε παιδί μου, που θαρρείς και είχε προηγούμενα μαζί σου και θέλησε να σε εκδικηθεί… Με το Μάνο αγαπηθήκαμε με την πρώτη ματιά, που λένε, και ο έρωτας που νιώσαμε έγινε με μιας πυρκαγιά και πυρπόλησε τα πάντα γύρω και εντός μας. Ήταν άψογος απέναντί μου και αν μια γυναίκα

Συνεχίστε...

«Αμφιλύκη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Σε μιαν άλλη διάταξη, ίσως σε μιαν άλλη ζωή, θα κατάφερνα να μην με πονάνε οι λέξεις. Η ασυμβατότητα της συλλαβικής τους έκτασης  με το αντίκρισμά  τους στον χρόνο. Ο τρόπος που προφέρονται με τα μάτια να μην κοιτάζουν. Ή βλέποντας ακόμη, να αντικρίζεις κενό. «Πάντα». «Μαζί». «Ποτέ». «Ίσως». «Γιατί». Όλες τους μικρές, τέσσερα και πέντε γράμματα βαλμένα δίπλα-δίπλα πόσο χρόνο, πόση αμφιβολία, πόσο πολύ και τίποτα μπορούν να χωρέσουν; Πόση ερήμωση και πόση ευτυχία;  Όποιος έφτιαξε τις λέξεις,

Συνεχίστε...

«Το δηλητήριο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Θεέ μου, δεν το πιστεύω. Έχω πάλι την ίδια αίσθηση ή παραίσθηση καλύτερα να πω, την οποία από πού αντλώ, δεν ξέρω ειλικρινά. Κάποιος ή κάποια εδώ και καιρό προσπαθεί να με αφανίσει. Το νιώθω στο σώμα μου πάνω. Το νιώθω στη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Κάποιος με δηλητηριάζει. Αναμφισβήτητα, κάποιος το προσπαθεί. Το πώς το κάνει, δεν το γνωρίζω, μα αυτό γίνεται, σίγουρα. Θα μού πείτε, για να σιγουρευτώ, δεν έχω παρά να κάνω κάποιες εξετάσεις αιματολογικές και ούρων και αν υπάρχει δηλητήριο θα

Συνεχίστε...

——-«Ένας χρόνος με ‘Πρόσωπα στον καθρέφτη'» ——- «Αφροξυλάνθη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

["Μέσα στον καθρέφτη, καθημερινά και πολλές φορές, κοιταζόμαστε και κοιτάζουμε. Με τον τρόπο του ο καθένας, ό,τι μπορεί να δει και να ομολογήσει..." Μαριάννα Γληνού]

Κάπως έτσι, ξεκινώντας τον πρόλογό μας με αυτές τις δύο προτασούλες ένα χρόνο πριν, μπήκαν στη ζωή μας τα "Πρόσωπα στον καθρέφτη". Έκτοτε, πάντα πιστή στο ραντεβού της με τους αναγνώστες μας η συγγραφέας κα Μαριάννα Γληνού, κάθε Δευτέρα βράδυ στις εννέα μας προσφέρει κι ένα νέο πρόσωπο. Τα πίστεψα και τα αγάπησα

Συνεχίστε...

«Η δεξίωση», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Aπ’ όταν ήταν νήπιο, όλοι έλεγαν ότι το παιδί αυτό σαν μεγαλώσει, θα γίνει είτε ένας διάσημος επιστήμονας ή ένας επίσης διαβόητος εγκληματίας, απ’ αυτούς που όποιο έγκλημα κι αν κάνουν ποτέ δεν αποδεικνύεται η ενοχή τους. Όταν λέμε ‘’εγκληματίας’’ δεν εννοούμε απαραίτητα, φονιάς, δολοφόνος κατά ανθρώπινης ζωής, αλλά κακουργήματα που άπτονται της καραμπινάτης παρανομίας, όπως εμπορία ναρκωτικών και λευκής σαρκός, μεγαλολαθρεμπορία όπλων, πυρομανία και το κορδόνι πάει λέγοντας. Δεν αποκλείουμε

Συνεχίστε...

«Αντιγόνη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Δεν θα απολογηθώ γι’ αυτό που νιώθω. Θα ήταν σαν να ζητούσα συγγνώμη που είμαι αληθινή. Που φώναζα με τα μάτια πριν φωνάξω με το στόμα. Τώρα που έχω πάψει να αφήνω τα μάτια να μιλούν τη θλίψη, λες να νομίζουν πως δυνάμωσα, πως έπαψαν να μετρούν οι λέξεις, τα μεσοδιαστήματα, τα κενά; Έπαψαν να πονούν τα ανείπωτα; Τώρα που δεν ρωτώ αν θα μ’ αγαπούν και μετά, που δεν ακούγεται η φωνή να φωνάζει βοήθεια, που υπομονετικά περιμένω την ώρα που θα ‘ρθει, δεν θα ‘ρθει;  Να καταλάβουν οι ανίδεοι, να

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music