Κατηγορία: Σειρές

«Κούλα», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Πλατύς πεζόδρομος. Πλακόστρωτος. --Τώρα είναι. Σήμερα. Πάρε, πάρε, πάρε. Κορίτσια, παλικάρια, σήμερα κληρώνει. Τζάκ -πότ. Δυο περιστέρια γύρω από ριγμένα ψίχουλα στη βάση ενός φανοστάτη, που θα ταίριαζε σε μια παραθαλάσσια πόλη περισσότερο απ’ ότι εδώ. Γύρω του τυλιγμένα σε σωλήνα Χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια, τι να μπαίνουμε στον κόπο, βάλε, βγάλε, πλήρωσε τους ηλεκτρολόγους ξανά και ξανά για τον ίδιο σκοπό; Δεν μπορεί, κάπου πίσω από τα κτίρια και τις καφετέριες, τ’ αραδιασμένα τραπεζάκια

Συνεχίστε...

«Ο υδραυλικός», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Μέχρι πρόσφατα, ο μέσος Έλληνας πολίτης μπορεί να μη λογιόταν πλούσιος αλλά ένα κομπόδεμα το είχε, γι’ αυτό που λέμε "ώρα ανάγκης" ή για τα γεράματά του. Τώρα με την κρίση, εξέλειπε και τούτο το οικονομικό δεκανίκι, αυτή η μικρούλα αποταμίευση. Συνταξιούχος δε ών, μαζί με όλες τις αναμνήσεις της ζωής του, του έμεινε και τούτη η ανάμνηση της μικροπολυτέλειας. Την σήμερον, μετά από αιματηρή οικονομία, το "περίσσιο" ευρώ πηγαίνει ως έκτακτη βοήθεια στην οικογένεια του παιδιού του, που τα φέρνει

Συνεχίστε...

«Χρύσανθος», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Αν ήταν άνεμος, θα ήταν νοτιαδούρα. Νερά θολά, ανακατεμένη άμμος, φύκια, ψάρια ζαλισμένα να προσπαθούν να αποφύγουν εκείνα που με ευκολία ξέβραζε η θάλασσα. Ή ίσως χαμαιλέοντας, με τη δεινή του ικανότητα ν’ αλλάζει χρώμα κατά τη βόλεψή του και τα περί αυτού. Να γίνεται δηλαδή χρυσοπράσινος όταν καθόταν δίπλα στις χορταριασμένες πέτρες που τις χρύσιζε ο ήλιος ή καφετί ανοικτό όταν καθόταν ακίνητος στο χώμα. Σημαία πάντως, με τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι ο Χρύσανθος, γιατί δεν τα ‘χε καλά με τα

Συνεχίστε...

«Το λεωφορείο του παραλόγου», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας ενός επεισοδίου να το πω, που συνέβη πριν αρκετό καιρό και  το αναφέρω τώρα, γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να είχε συμβεί ΣΗΜΕΡΑ. Γιατί, τίποτα δεν έχει αλλάξει στις συμπεριφορές και την νοοτροπία ημών των ανθρώπων. Κατακαλόκαιρο, σαράντα βαθμοί κελσίου υπό σκιάν και το λεωφορείο της γραμμής κλιματίζεται ευτυχώς. Είναι γεμάτο μεν αλλά ουδείς επιβάτης όρθιος. Έτσι γεμάτο ξεκινά από την αφετηρία και όλοι φαντάζομαι νιώθουμε μιαν αγαλλίαση που θα ταξιδεύαμε τόσο

Συνεχίστε...

«Αγάπη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Απεχθάνομαι τις βαλτωμένες σιωπές. Τα «δεν αντέχω» που κούρνιασαν την ήττα τους. Τις αυλαίες που πέφτουν βαριές και ορίζουν  το τέλος  στις πράξεις χιλιάδων δραμάτων. Επί κι εκτός σκηνής. Κι ύστερα το κλάμα πάνω από τις τελειωμένες υποθέσεις. Αν κλαίω, καμιά φορά, είναι από λίγωση, απ’ αγάπη, γιατί φουντώνει άξαφνα μέσα μου και δεν έχει πια να την πω. Οι λέξεις δεν φτάνουν στα σύννεφα. Εδώ, φορές-φορές δεν ακουμπάνε τους ανθρώπους στη γη, θα βγάλουν φτερά να πετάξουν παράδεισο μεριά; Όταν

Συνεχίστε...

«Σου είπα σήμερα πόσο σε αγαπάω;», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Φίλοι μου αγαπημένοι, θα σας πω τούτο, όχι βέβαια πως έχει και καμιά ιδιαίτερη σημασία για σας, εκτός ίσως από το γεγονός ότι επέχει κατά κάποιον τρόπο την έννοια της συμβουλής, αν και συμβουλές δεν μου αρέσει να δίνω. Η ηλικία μου μπορεί και να μου το επιτρέπει όμως. Λέω εγώ τώρα… Που λέτε, έχω μία φίλη γκαρδιακιά που το ‘χει σε κακό αν τουλάχιστον μία φορά την ημέρα δεν μου πει «σ΄ αγαπάω». Και μη μου πει κανείς ότι μπορεί να είναι μια λέξη κενή, μια επαναλαμβανόμενη υπερβολή, γιατί θα είναι

Συνεχίστε...

«Πίστη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Πού ‘σαι ζωή; Μου λείπει ο πατέρας μου. Τα σιωπηλά «σ’ αγαπώ» του. Οι μεγάλες του αγκαλιές... Η φωνή του να με φωνάζει «μάτια μου». Ακόμα απεχθάνομαι τις μεγάλες του απουσίες. Στα κενά της μνήμης μου, ταξιδεύω πλαστικά γιωτ και μιμούμαι το θόρυβο της μηχανής τους. Μου λείπουν τα φροντισμένα λόγια, ήσυχα όπως η σιγαλιά της νύχτας, τ’ άφρισμα στην άκρη της θάλασσας, βέβαιο όπως το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή. Δεν τη μπορεί κανείς πια την παιδική μου αφέλεια -τη βρίσκει αταίριαστη με τα προχωρημένα

Συνεχίστε...

«Τα σημάδια», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Τον τελευταίο καιρό κάτι περίεργα πράγματα συμβαίνουν στο σπίτι της κυρίας Φωφώς. Κατ’ αρχάς, επειδή μένει μόνη της και επειδή η ακοή της δε είναι και στα καλύτερά της, έχει σκεφτεί και έχει βάλει κάτι σημάδια που τα ξέρει μόνον αυτή, που την ειδοποιούν στην περίπτωση που κάποιος ανεπιθύμητος επισκέπτης παραβιάσει το οικιακό της άσυλο για προφανείς λόγους. Να μπει, δηλαδή, να κάνει τη δουλειά του -χωρίς να γίνει αντιληπτός-  την ώρα που αυτή κοιμάται. Γιατί, όταν η κυρία Φωφώκα βρίσκεται στας

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music