Κατηγορία: Σειρές

«Igloo», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Έπιανε το στυλό να γράψει, έτσι να αδειάσει το μυαλό της κάπως απ’ αυτά που το βάραιναν, μα το χέρι της πάγωνε, παρ’ όλη την γραφική  δραστηριότητα. Δεν το μπορούσε το κρύο η Φωφώ, την αποσυντόνιζε, της πάγωνε εκτός από το σώμα και την ψυχή, πράγμα πολύ χειρότερο. Αυτό το  πάγωμα της ψυχής που μοιάζει σαν να έχει αδειάσει ο εσωτερικός σου κόσμος και ας πατάς γερά στη Γη. Έκανε λίγες ασκήσεις μήπως και κυκλοφορήσει το αίμα καυτό και ζωντανέψει τα ακροδάκτυλά της, αλλά και αυτό κάπου είχε

Συνεχίστε...

«Τι να θυμηθώ», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Ο παραδοσιακός καφενές του κυρ Μιχάλη του Βολαστού στο κέντρο της Χώρας,  κληρονομιά πάππου προς πάππου, μετράει στα χέρια του σαράντα ολόκληρα χρόνια. Βρίσκεται κάτω απ’ το επιβλητικό κάστρο, στη βόρεια πλευρά του λιμανιού και σφύζει από κόσμο τα καλοκαίρια σαν ξεφορτώνουνε τα καράβια ταξιδιώτες. Είναι κοντά έναν αιώνα το αγαπημένο στέκι των ντόπιων μα και σταθμός ανάπαυσης για τους ταξιδιώτες, όπου μπορούνε να απολαύσουνε τα καλύτερα γλυκά του κουταλιού, τη παραδοσιακή μαστίχα σε υποβρύχιο, τη

Συνεχίστε...

«Το αεροπλάνο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Αν είναι να πάρεις μολύβι και χαρτί και να γράφεις έτσι από συνήθεια, από ανάγκη ή από φυγή, καλύτερα καλή μου να το αποφύγεις. Σου το λέω ΕΓΩ, η Έμπνευσή σου, υπερτονίζοντας το γεγονός, για να μη γίνεις αντικείμενο χλευασμού καταφεύγοντας στα απολύτως προσωπικά σου, τα οποία και στη  τελική ποιον να ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Καθένας έχει τα προβλήματά του μικρά ή μεγάλα που αναμένουν τη λύση τους, μα τα δικά σου αφορούν εσένα ακόμη και αν άπτονται κοινού θέματος. Δε με συγκινεί ιδιαίτερα να σε δω

Συνεχίστε...

«Τύχη», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ο καιρός χάλια. Ερχόταν μπόρα. Ο αέρας που φυσούσε μανιασμένα την καθυστερούσε λίγο, μα ότι τα βαριά σύννεφα έπρεπε να αδειάσουν ήταν ολοφάνερο. Η Πόπη κατάκοπη όπως ήταν δεν άντεχε στη σκέψη ότι και το λεωφορείο θα έπρεπε να περιμένει και σαν σαρδέλα να στριμωχτεί σαν έμπαινε μέσα, τέτοια ώρα αιχμής, με τέτοιο διαβολόκαιρο. Πήγε λοιπόν και στάθηκε λίγο πιο μακριά από το προστατευτικό σκέπαστρο της στάσης ελπίζοντας να μην αρχίσει η βροχή, καθώς δεν είχε προνοήσει να πάρει μια ομπρέλα μαζί

Συνεχίστε...

«Όλοι σε φωνάζαν αρχηγό», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Αγγελική‘’Όλοι σε φωνάζανε αρχηγό κι ήξερες μονάχα να διατάζεις  κι έτρεχα ξοπίσω σου κι εγώ για να με κοιτάζεις...‘’ Όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι, συγκλονίστηκα. Ένιωσα πως κάποιος πήρε ένα μολύβι και έγραψε αυτούς τους στίχους για μένα. Πως κάποιος εισχώρησε με περίεργο τρόπο στο μυαλό μου, διάβασε τις σκέψεις μου και μου έκλεψε τα λόγια. Η πρώτη εικόνα που καρφώθηκε στο νου μου ήτανε η μορφή του Νίκου. Όλοι τον φωνάζανε αρχηγό. ‘’Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο

Συνεχίστε...

«Ο κάβουρας», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

«Μη μου μιλάς σε παρακαλώ. Μόλις ξύπνησα από έναν ύπνο που δεν απόλαυσα καλά καλά. Καφέ και τσιγάρο ακόμη δεν άγγιξα και είμαι εντελώς εκτός». «Έλα όμως που εγώ που οφείλω να είμαι εντός, σε ρωτώ ειρηνικά ‘’τι θέλεις να φάμε σήμερα αγάπη μου;’’» «Καλά σου μιλάω σε άπταιστα Ελληνικά ότι δεν ήπια ακόμη καφέ και συ αντί να δείξεις κατανόηση, με ρωτάς για  τόσο σοβαρά πράγματα; Είσαι σοβαρή;» «Άκου Νώντα, Επαμεινώνδα, πρέπει να πάω για ψώνια. ’Εχω σηκωθεί από τα άγρια χαράματα, με περιμένουν

Συνεχίστε...

«Ο μπακλαβάς», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ου φονεύσεις. Ου ψευδομαρτυρήσεις. Ου κλέψεις (κυρίως αυτό). Και άλλα επτά ‘’ου,’’ στοίχειωναν τη ζωή του μικρούλη Ηλία. Εκείνο δε το ‘’ού κλέψεις’’, τον βασάνιζε περισσότερο, έτσι λιχούδης που ήταν και δεν άφηνε ακέραια τα βάζα με τα διάφορα γλυκά του κουταλιού που έφτιαχναν μάνα και γιαγιά του, για  τις ανάγκες τού σπιτιού, τότε που το ζαχαροπλαστείο ήταν ακουστό μόνον σαν έννοια. ΒΡΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΑΝ, βρε τον καλόπιασαν, βρε τον απείλησαν ότι  θα πάει στην κόλαση. Άδικος κόπος. Το παιδί

Συνεχίστε...

«Υπομονή…», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

«Δε θέλω να με παρεξηγήσεις ρε Σταύρο. Εγώ ανέλαβα πρωτοβουλία και μίλησα στους συναδέλφους. Μια ζωή μοιραστήκαμε μαζί. Ο καθένας στη θέση μας το ίδιο θα ’κανε. Κι εσύ αυτό δε θα ’κανες για μας; Δε θέλω να αισθάνεσαι άσχημα. Έτσι είναι ο άνθρωπος. Βοηθάει το διπλανό του στα δύσκολα. Αν θέλει να λέγεται άνθρωπος. Το ίδιο δε θα ’κανες κι εσύ για μένα; Αυτό να σκέφτεσαι. Έλα, πάρτα να κάνεις τη δουλειά σου», του είπα κι ακούμπησα το μάτσο με τα δέκα χιλιάρικα πάνω στ’ άδειο τραπέζι. Τριάντα χρόνια

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Πρόσφατα σχόλια

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music