Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Βάλε με», ένα ποίημα της Λένας Μαυρουδή-Μούλιου

Με κουβαλάς μαζί σουΣτο μυαλό, στη σκέψη σου,Πώς αλλιώς. Αλλιώς πώς;Σκέπτομαι τρόπους:Βάλε με στην τσέπη της ζακέτας σου,αυτήν τη ζακέτα που προτιμάςστην καθημερινότητά σου.Ή στο τσεπάκι το αριστερό του πουκαμίσου,αυτό που ακουμπά στην καρδιά σου πάνω.Βάλε με σε μιαν άλλη τσέπη αν θεςαυτήν του παλτού σου.Εκεί που βάζεις τα χέρια σου να ζεσταθούνΚαι τότε θα με συναντήσεις…Βάλε με καραμέλα στο στόμα σουΝα λιώνω γλυκά και αργά,Όπως ούτως ή

Συνεχίστε...

«Η συγγνώμη», ένα κείμενο της Αθηνάς Μαραβέγια

Γεννήθηκα μ’ ένα «συγγνώμη» στο στόμα. Συγγνώμη από τη μάνα μου που υπέφερε τέσσερα μερόνυχτα, μέχρι ν’ αποφασίσω να κάνω την εμφάνισή μου. Συγγνώμη από τον αδελφό μου που τόλμησα να του κλέψω την αποκλειστικότητα. Συγγνώμη από τα γονικά μου, που πριν καλά-καλά περπατήσω, τους κατατρόμαξα με τους κινδύνους που μπήκαν στην και για την ίδια μου τη ζωή. Συγγνώμη από τις δασκάλες και τους δασκάλους μου, γιατί υπήρξα πολύ ζωηρό και ατίθασο παιδί. Συγγνώμη από τα παιδιά της ηλικίας μου που

Συνεχίστε...

«Αναζητώντας νόημα στη ζωή…», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Ο κύριος Πέτρος ξύπνησε το πρωί, όπως έκανε κάθε μέρα. Άνοιξε τα παράθυρα για να μπει λίγο φως στο δωμάτιο και παρατήρησε τους ανθρώπους να περνούν, τα αυτοκίνητα, τις φωνές από τα παιδιά στις κούνιες. Για εκείνον δεν είχε πια τίποτα σημασία, βρισκόταν ήδη αντιμέτωπος με την πιο σοβαρή απόφαση της ζωής του: να τερματίσει μόνος του την ύπαρξή του. Το είχε πάρει απόφαση, τίποτα πια δεν του έδινε νόημα και χαρά στην καθημερινότητά του. Πριν χρόνια είχε χάσει τη γυναίκα του και αυτό τον είχε

Συνεχίστε...

«Σε διάσταση…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

‘’Σι διάστασ’! Τι άλλο θα ακούσουμ’! Μας του ‘πι του παιδί καθαρά…  θα είστι σε διάστασ’, αλλιώς κουμμένου του ΕΚΑΣ… Τ’ τα ‘παν στου ταμείου που πήγι να ρωτήσ’ γιατί στου καλό τ’ κόψαν τ’ παππού απ’ του μισθό τόσα πολλά… Ου καθένας μόνους τ’ λέει την παίρν’ όλ’ τη σύνταξ’. Όταν όμους προυστιθούν κι οι δυο μισθοί μαζί, του ξιπιρνάμ’ του όριου… Τ’ ακούς ισύ;’’ ‘’Τι σημαίν’ ρε παιδάκι μ’ σε διάστασ’, διαζύγιου δε σημαίν’; Εδώ δε χουρίσαμ’ στα νιάτα μας θα μας χουρίσ’νε στα γιρατειά οι βλογιοκομέν’

Συνεχίστε...

«Ο κος Ερνέστος», ένα διήγημα της Ισμήνης Λιόση

Έχει στρώσει το βραδινό τραπέζι. Τρώνε μαζί, παρ’ όλο που αυτός είναι ο Κύριος κι εκείνη η οικιακή βοηθός. Έχει μαγειρέψει χοιρινό με δαμάσκηνα και πουρέ καρότου. Το κρασί είναι ένα Blanc Noir. Το λικέρ του καφέ, ήδη σερβιρισμένο στο τραπεζάκι, δίπλα στη μωβ πολυθρόνα του. Τον αγαπά βαθιά. Όταν ζητά το σώμα της, το έχει. Είναι ήδη 24:13 μεσονύχτιο. Έπρεπε να είχε γυρίσει. Η γυναίκα, αποκοιμιέται στο τραπέζι πάνω στα σταυρωμένα χέρια της. Ξυπνά, όταν ο γάτος ανεβαίνει στον αυχένα της. Ανησυχεί,

Συνεχίστε...

«Τ’ αξιοθαύμαστα αυτονόητα», ένα ποίημα της Λυγερής Ζωχιού

[Kάποια σπουδαία που ερήμην μας συμβαίνουν  Και είναι εκεί…  Και καρτερούνε…  Το βλέμμα μας να καθαρίσει να τα δούμε…  Λυγερή Ζωχιού]



Στα μάτια, της ανατολής καθρέφτισμαΚι ένα κελάηδισμα αναπάντεχοΣτο τρέξιμο της μέρας

Σταγόνα απρόσμενης βροχήςΣτο ιδρωμένο πρόσωποΚαι χαραμάδα ανάμεσα στα σύννεφαΠου θαρρετή μια ηλιαχτίδα σκάειΣ’ απόβροχο μιας μέρας

Σε ταπεινή λακκούβα βρώμικου νερούΤου βασιλιά

Συνεχίστε...

«Έρκυνα η ποιήτρια», ένα διήγημα της Αργυρώς Αγγελίνας-Ζωγράφου

Τίποτα δεν θα άλλαζα στο πέρασμά σου! Σε παρακολουθώ, προσπαθώντας να αναγνωρίσω την ψυχή μου ανάμεσα στις χιλιάδες των ψυχών. Ζήλευα το κελάρυσμα των νερών σου. Να σ’ αντιγράψω προσπάθησα, πίνοντας νερό. Δεν τα κατάφερε ο νους! Θα μ’ αναγνωρίσεις, Έρκυνα; Γέρασα. Οι προκλήσεις των καιρών, βλέπεις. Αναχώματα παντού. Ταυτίστηκα με την αχιβάδα στην προσπάθειά της να εξαφανιστεί στην ψιλή, υγρή άμμο, προκαλώντας έτσι το άγγιγμα του ερωτισμού. Το παιδί προσκάλεσες. Αυτό άφησα να τρέξει στην όχθη

Συνεχίστε...

«Σε λίγο με σκοτώνουν!», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Ήταν αργά, περασμένη η ώρα. Ερημιά στους δρόμους, ο κόσμος είχε πέσει πια ύπνο. Φως υπήρχε μόνο σε ένα σπίτι, σε εκείνο που ζούσε μία γυναίκα ώριμης ηλικίας,  που δεν κοιμόταν. Πηγαινοερχόταν, η καρδιά της ήταν έτοιμη να βγει έξω από το στήθος της. Μέσα της υπήρχε ένας μόνο φόβος και μία βεβαιότητα: πως εκείνο το βράδυ κάποιος θα τη δολοφονούσε. Ήταν σίγουρη, θα ήταν το επόμενο θύμα του παρανοϊκού δολοφόνου. Θα ήταν το τρίτο θύμο μετά από άλλες δύο γυναίκες, που έχασαν τη ζωή τους στα χέρια του

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Πρόσφατα σχόλια

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music