Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Ο αποτυχημένος συγγραφέας», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Ζούσε κάποτε μόνος σε ένα σπίτι λίγα μέτρα λίγο πριν το κέντρο του Παρισιού ένας άγνωστος συγγραφέας. Χρόνια ολόκληρα έγραφε, βιβλία, ιστορίες, τόμους ολόκληρους. Προσπάθησε μερικές φορές, ανεπιτυχώς, να εκδώσει κάποιο από αυτά. <<Είμαι ένας αποτυχημένος συγγραφέας>>, μουρμούριζε πολλές φορές, όντας μεθυσμένος. Στήριγμά του μεγάλο ένας χρόνιος φίλος του, ο Θεόφιλος, ο οποίος προσπαθούσε να αναπτερώνει το ηθικό του όταν εκείνο έπεφτε. Τον σκούνταγε δυνατά, προσπαθούσε να τον πείσει

Συνεχίστε...

«Αμαζονία (24)», ένα ποίημα του Ρογήρου Δέξτερ

Οι ήχοι τής νύχταςΠου σμίγουν με τους στεναγμούς σουΧρυσόμαλλη κόρηΣτο δέρας τού ύπνου των βαθιών ονείρωνΕίναι κόμποι τού πιο μακρινού μέλλοντος•Ακούω τα ηδονικά τζιτζίκια των μαστών σουΠίσω από τις πτυχώσεις να δονούνταιΜιας φορεσιάς που υφαίνεις και ξηλώνειςΜες στους αιώνες των αιώνων•Κύλησαν χρόνια μα δε φάνηκες ακόμηΚι εγώ τα πράσιν' άλογα κεντώΠου ίσως με φέρουν πιο μακριάΑπό τα μάταια τού κόσμου και του οχλόκοσμουΣτις πενταπράσινες

Συνεχίστε...

«Μια κουτάλα σε μια κουζίνα μια φορά…», ένα παραμύθι της Λιάνας Μιχελάκη

Ήταν κάποτε μια όμορφη, ξύλινη στρογγυλή κουτάλα! Η κουτάλα αυτή κρεμόταν ψηλά στον τοίχο της κουζίνας, δίπλα ακριβώς στο μεγάλο παράθυρο. Η θέση της ήταν πάντα αυτή και ποτέ δεν άλλαζε.  Έτσι λοιπόν η κουτάλα ήταν πολύ μόνη και λυπημένη μέσα στην τεράστια κουζίνα, αφού όλα τα σκεύη, πιάτα και πιατάκια, πιρούνια και μαχαίρια, ποτήρια και φλιτζανάκια ήταν πολύ μακριά από αυτήν και πάνω σε όμορφα ράφια! Κάθε φορά λοιπόν που η κουτάλα πήγαινε να μιλήσει στη μεγαλόπρεπη κουρτίνα, η κουρτίνα της

Συνεχίστε...

«Τα ξωτικά στο ρέμα Ή Το συναξάρι ενός αλαφροΐσκιωτου», ένα διήγημα του Ρογήρου Δέξτερ

[Περίσταση που βίωσε ο πατέρας τού παππού μου στις αρχές τού περασμένου αιώνα] -Περνάς, μωρέ γιέ μου, τα Δυο Πηγάδια με το σκουριασμένο μάγγανο και πέρα, στο καμαρωτό το γιοφυράκι, στα ριζά τού λόφου [κάτω από τη δεντρωμένη ράχη με τις βαλανιδιές και "το πεύκο τού Ματαρώνα"] στέκει έν' αλώνι πέτρινο, άμε γύρευε πόσους χρόνους σιμά στο ρέμα [όπου σα μαγεμένα κελαρύζουν τα λόγια τού νερού]. Εκειδά τα μεσημέρια ή στα μισά τής νύχτας μη ζυγώσεις• το ‘χουν χορευταριό οι νεράιδες και ξεφαντώνουν

Συνεχίστε...

«Το σπίτι στο γιαλό», ένα ποίημα της Κωνσταντίνας Βαληράκη

Στο σπίτι του γιαλού,εκεί που κάθε βράδυ χέρι αγγέλουτο ζωγραφίζει τόσους χρόνους στα όνειρά μας,στιβάδα ομίχλης εύρισκε χώρο χθες το σούρουπο,να απλωθεί στο νου και την καρδιά μας.Και ανασαίναμε βαθειά και γέμιζε εντός μαςο  αιχμηρός της λησμονιάς αγέρας,τόσο αθόρυβα και τόσο απρόσμενα,μιας και κανείς από βραδύςδεν είχε τα παράθυρα του ονείρου μας σφαλίσει.Κι ύστερα, σκέπασε εκείνη η σκοτεινή παλίρροιατου κήπου τα τριαντάφυλλα,που ούτε κάποιος 

Συνεχίστε...

«Έτσι απλά…», ένα ποίημα της Ασημίνας Λεοντή

Σε θεώρησα πεπρωμένο φυσικόενός φεγγαριού παρόρμηση.Τις νύχτες σε ζωγράφιζαφωτάκι μαγικό.Σ' ένα λεύκωμα σε κράτησαείδωλο λατρευτικό.Σαν προϊστορίας γέννα...που σκάλωσε σ' ένα παρόν κουβάρι.Και να σε ξετυλίξω πώς;Όχι… Προτίμησα μια λύσσα, που σκοτώνει με ιλίγγους τους μύθους.

Ω όνειρά μου Κύκλωπες σε μονόφθαλμους ορίζοντες.Πάλι σκόνταψα...Πάλι μονολογούν τα παραμύθια για μακρινές μεταμφιέσεις.Χαμένες στα Δουνάβια ορυκτάτων

Συνεχίστε...

«Αυτοσχέδιο για την Jill – Ή Όνειρο στο Everglades (Β’)», ένα ποίημα του Ρογήρου Δέξτερ

Οι παράμυθοι λένε πως ήταν νεράιδαΠου έβγαινε στην ποταμιά την ορισμένη ώραΝα γύρει με τη στάμνα για νερόΝα τραγουδήσει ή να σου πάρει τη μιλιά•Όταν γελούσεΤα πέταλα άνοιγαν στα άνθη των αγρώνΚαι θρόιζαν οι φυλλωσιές από το πλήθοςΑγγέλων που έκαναν φτερά για να τη νιώσουνΝ' ακούσουν εκείνο το γέλιο το κρυστάλλινοΚαθώς πετούσε μέσα στο ρόδινό της φόρεμαΚι έσερνε πίσω της την αίσθησηΣαν την ηχώ που αντηχεί μες στα βαθιά σπαρτάΠως μια ξωθιά σκορπίζει

Συνεχίστε...

«Στα εξωτερικά ιατρεία», ένα διήγημα της Λιάνας Μιχελάκη

«Ξημέρωσε και πάλι», σκέφθηκε, όλο απογοήτευση, καθώς έβλεπε τις αχτίδες του ήλιου να διαπερνούν τις γρίλιες των παραθύρων της και να την καλημερίζουν για ένα ακόμη νέο ξεκίνημα. -Ποιος το ζητούσε άλλωστε αυτό; Απευθύνθηκε τότε στον εαυτό της. Ο σκύλος του διπλανού διαμερίσματος γαύγιζε ασταμάτητα, συνήθιζε άλλωστε να το κάνει πολλές φορές στη διάρκεια της ημέρας, γεγονός που την κούραζε και την εκνεύριζε αρκετά. Έπρεπε άλλωστε να ταΐσει και το γάτο της, που εδώ και αρκετή ώρα την παρακαλούσε

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music