Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Στον αστερισμό της ημέρας», ένα ποίημα του Πέτρου Βελούδα

Κατάκοπη γέρνει η μέραισόβια διαταγή η αντοχή τηςστις ορέξεις της νύχτας.Εκουσίως θυσιαζόμενητρυφηλή απελπισία μεςστα στεγνά μάτια τωνονειροπόλων κυκλάμινων.Σκιές της μέρας σκεπάζουντην οροφή της αλήθειαςστυγνοί τιμωροί οι ασεβείςδιαζύγιο δίδουν στις υποταχτικέςλεγεώνες της καθημερινής ρουτίνας...Η μέρα ψέλνει προσευχή να γιάνει τιςπληγές της από την φορτική αναμόχλευσητης καθωσπρέπει μιζέριας, της αλλόκοτηςκραυγής από τα έγκατα της

Συνεχίστε...

«Το ταξίδι του χελιδονιού», ένα παραμύθι της Λιάνας Μιχελάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα χελιδόνι, που ετοιμαζόταν, όπως κάθε άνοιξη άλλωστε, να ταξιδέψει από τις μακρινές χώρες του Νότου στο Βορά και συγκεκριμένα για την ανθισμένη πολιτεία. -Έχε γεια χελιδονάκι μας να προσέχεις εκεί που πας, χαιρετούσαν από τα φοινικόδεντρα οι μαϊμουδίτσες. -Γεια σας καλοί μου φίλοι, ευχαριστώ που με νοιάζεσθε, αποκρινόταν τότε το χελιδόνι. -Μελέτησες το χάρτη για τη διαδρομή; ρωτούσαν έπειτα όλο ενδιαφέρον οι ζέμπρες, κουνώντας την ουρά τους φιλικά. -Μα φυσικά

Συνεχίστε...

«Ξενιτιά», ένα ποίημα του Γεράσιμου Μοσχόπουλου

Μισή καρδιά πού βρίσκεται, χτυπώντας δυνατά;Ειν’ σε πελάγη γαλανά, σε μέρη μακρινά,με τους δικούς της οφθαλμούς θωρώ τον ουρανό,κοιτά κι εκείνη άραγε τ’ αστέρι π’ αγαπώ;

Ολόκληρη γίνετ' η καρδιά μαζί σου, αν βρεθώ,μες στα Χριστούγεννα φοράς το άσπρο νυφικό,σαν Όλυμπος που χιόνισε, πατέρας των Θεών,σαν την αγάπη για τη γη, μητέρα των θνητών.

Μες στην πατρίδα η μισή κι η υπόλοιπη εδώ,από τον τόπο μου μακριά που τόσο αγαπώ,δύο

Συνεχίστε...

«Αναμετρήσεις», ένα κείμενο της Κωνσταντίνας Βαληράκη

Το μόνο που είχε μείνει αλώβητο από το χρόνο, τα μάτια της ήταν. Χρυσοπράσινα, μεγάλα, με μια γλυκύτητα και μια λύπη αδιόρατη. Ένα τεράστιο ερωτηματικό ήταν τα μάτια της. Για τα χρόνια που πέρασαν, τα κενά που άφησαν, τα λάθη και τις παραλείψεις της. Τις τραγικές παραλείψεις της, έτσι ακριβώς μου είπε, όταν βρεθήκαμε. Είχαμε να συναντηθούμε  χρόνια. Κάποια στιγμή το αποφασίσαμε, δεν πήγαινε άλλο. Εμείς, που τόσα πολλά κοινά είχαμε  ζήσει, να μη βρισκόμαστε. Συναντηθήκαμε σ΄ ένα café, που άρεσε

Συνεχίστε...

«Η Χαρά», ένα διήγημα της Χρυσαυγής Τούμπα

Χα, χα, χα!!! Όλη μέρα η Χαρά μέσα στην καλή χαρά. Χάχα την έλεγε η μάνα της, χάχανα και λάχανα  απαντούσε η Χαρά. Από κοντά και η γιαγιά Πορτογύρω, την φώναζε «στρώσε κώλο στο σκαμνί... βάλε και καμιά βελονιά». Δεν χαμπάριαζε όμως η Χαρά από λόγια. Όλη μέρα έξω... Μια στο δρόμο, μια στις φίλες, ψου-ψου και γελάκια. Από μικρή της άρεσε το έξω. Το σπίτι... ένα πράμα... να πέσει να την πλακώσει. Ενώ έξω!!! Είχε τα πουλιά, τις πέτρες, σαν κατσίκι έτρεχε, τα βουνά, τα δέντρα και τη μεγάλη της

Συνεχίστε...

«Μανόλια ακριβή…», ένα ποίημα της Χριστίνας Θέμα

Ζωή μου από παλιά...   Δυστυχισμένο, καταραμένο δίχως καρπούς, στείρο με τα χέρια στους ουρανούς να θρηνεί μόνιμα ένα δέντρο διαφορετικό μα να το αγνοεί, ξεχωριστό δέντρο και δεν το ξέρει, δεν του είπε κανείς, κανένας, ποτέ

ότι δέντρο δεν είναι...

Και θλίβεται γυμνό τ' άνθη και τους καρπούς θολά καθώς κοιτάζει μιας βερικοκιάς, κερασιάς της μηλιάς, δαμασκηνιάς μιας πορτοκαλιάς, λεμονιάς και μέσα του ζηλεύει -

ασχημόδεντρο αυτό που

Συνεχίστε...

«Συναισθήματα», ένα ποίημα του Γρηγόρη Σακαλή

Δεν απαντούσα σε κλήσεις αγνώστωνούτε σε μηνύματανόμιζα πως είχα φίλουςκαι καλούς γνωστούςότι καλά πορεύομαικι έτσι περνούσε η ζωήμα ο χρόνος μου δίδαξεπως οι φίλοι ήταν απλά γνωστοίκαι οι γνωστοί ξένοιπως οι άγνωστοι δεν απέχουν πολύαπ’ τους γνωστούςέτσι άλλαξα ρόταθεωρώ όλους τους ανθρώπουςεν δυνάμει φίλους και γνωστούςμένει ν’ αποδειχθείτο ένα ή το άλλο ή τίποτατα ένστικτα τού εγώη τάση γι’ αρπαγήη αδιαφορίαείναι

Συνεχίστε...

«Παραμυθία (Α’)» & «Παραμυθία (ΛΓ’)», δύο ποιήματα του Ρογήρου Δέξτερ



Παραμυθία (Α')

Σήμανε εφτά νομίζωΧτύποι κρυστάλλινοι στο θόλο τ' ουρανούΑν δε γελάστηκα ο φτωχόςΠρέπει να παίζειΠαράδοξα παιχνίδιαΟ Κρόνος με το ΧρόνοΚαι ώρες-ώρες αφουγκράζομαι τα ανήκουσταΚαθώς ξημερώνει•Μια ώρα πάει που κράζειΟ μέλας αλέκτωρ των αλαλαγμώνΚαι κοκορεύεταιΊσως από τις στέγεςΤού απέναντι ύπνου των κεκοιμημένωνΊσως απ' την αυλή με τις ψηλές περιπλοκάδεςΠεισματικά επίμονος να αλαλάζει

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Πρόσφατα σχόλια

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music