Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«ΑΘΗΝΑ-ΕΛΛΑΔΑ», το βραβευμένο ποίημα της Ελένης Σεργίου σε πρώτη αποκλειστική δημοσίευση

Μια μέρα θα κατοικήσω σ’ ένα παλιό αρχοντικό στο κέντροεκεί που η καρδιά της Αθήνας χτυπάει γρήγορανα συναντήσει τον 22ο αιώνα με τον ρόδινο ορίζοντατότε που οι μνηστήρες θα βρίσκονται σε λάκκους του 21ουέξω απ’ τα τείχη της χωρίς παπούτσια, χωρίς πόδιακι εκεί θα μείνουν.

Σε 84 χρόνια τα πουλιά θα επανέλθουν στα κλαδιά τουςθα θυμηθούν τα τραγούδια τουςοι δρόμοι θα ντυθούν πάλι στα άσπρα -πλάκες, βότσαλα, τούβλα-και στα κόκκινα -χώμα, κεραμικά,

Συνεχίστε...

«Εβδομαδιαίο ραντεβού», ένα διήγημα της Λιάνας Μιχελάκη

-Επιτέλους μόνη, σκεφτόταν καθώς έβγαινε με ορμή έξω στη μεγάλη λεωφόρο. Ακόμα ηχούσε στα αυτιά της ο εκκωφαντικός ήχος από το βίαιο κλείσιμο της πόρτας του διαμερίσματος και το τρίξιμο των κλειδιών της. -Μόνη και ελεύθερη, μονολογούσε συνεχώς, περπατώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσε μέσα στο θορυβώδες πλήθος, χωρίς κάποιον συγκεκριμένο προορισμό. Από τη βιασύνη της είχε ξεχάσει να φορέσει τα παπούτσια της. Έφυγε με τις φθαρμένες παντόφλες της. -Δεν πειράζει, έλεγε συνεχώς στον εαυτό της καθώς

Συνεχίστε...

«Αθήνα-Χαλκίδα», ένα διήγημα της Αθηνάς Μαραβέγια

Ο Άγγελος, ένας σαραντάρης άντρας, ντυμένος με ακριβό κοστούμι, κάθεται χαλαρά στη θέση του. Το τρένο είναι άδειο σχεδόν και για κακή του τύχη, σήμερα που έπρεπε να πάει στην Χαλκίδα, το αυτοκίνητό του δεν έπαιρνε μπροστά. Άνοιξε νωχελικά τον υπολογιστή του και άρχισε να διαβάζει ξανά την εργασία που είχε ετοιμάσει και την οποία έπρεπε να παρουσιάσει. Ο ήλιος είναι λαμπερός, παρόλο που είναι μέσα στην καρδιά του χειμώνα, και νοιώθει την ζεστασιά του, καθώς το τρένο διασχίζει την πόλη της

Συνεχίστε...

«Το σκουπίδι του ενός είναι ο θησαυρός του άλλου…», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Υπήρχε κάποτε σε ένα μέρος απομακρυσμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, ένας βασιλιάς περίεργος και άπληστος. Μεθυσμένος από τον πλούτο, η μοναδική του έγνοια ήταν καθημερινά σε ποιες ενέργειες θα μπορούσε να προβεί για να τον αυξήσει. Ζούσε σε ένα παλάτι φτιαγμένο από χρυσό, καθόταν σε έναν πολυτελή θρόνο και έτρωγε με χρυσά κουτάλια σε χρυσά πιάτα. Άνθρωποι τον υπηρετούσαν, ακόμα και αν τους ενοχλούσε ο στρυφνός και ιδιότροπος χαρακτήρας του. Χρησιμοποιούσε όλα του τα πράγματα για λίγο, και μετά τα

Συνεχίστε...

«Τριλογία», τρία ποιήματα του Αλέξη Γεωργαντά

| Ξαναβρίσκονταιστο φωτεινό γεμάτο χάρη δέντροστην δροσιά κάτω απ’ το δέρμαστην κίνηση που κάνει η ελευθερίααύρα της  θάλασσας

σε κάτι  δικό μουεισχωρεί || Κουβαλάς μια ποίηση στο σώμαμια τέχνη στην ψυχήτο χαμόγελο της διαίσθησηςαυτό είσαι ||| ΕνώνονταιΔεν ξέρω γιατί ενώνονταιΑγαπιούνταιΔεν ξέρω γιατί αγαπιούνται~Δεν χρειάζεται να μάθωούτε γιατί φτιάχνουν κύμα





Ο

Συνεχίστε...

«Κατά το δοκούν…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

Άμα μ’ ακούς θα τα πάμε καλά οι δυο μας, να είσαι σίγουρη. Προπαντός, τις συμβουλές μου. Όχι πως είμαι απ’ αυτές τις παλιές πεθερές που τις θέλανε τις νύφες να στέκονται σούζα... Αλλά ένα σεβασμό, όπως και να το κάνουμε, τον δικαιούμαι. Μάνα του άντρα σου είμαι, δεν είμαι όποια κι όποια. Εγώ τον ξέρω καλύτερα απ’ όλους αφού τον γέννησα. Θα σου πω τα χούγια του ένα προς ένα. Τι να προσέχεις, τι ν’ αποφεύγεις για να τα πάτε καλά. Αυτό δε θέλεις; Μακάρι να είχα κι εγώ τότε που ‘μουνα νιόπαντρη μια

Συνεχίστε...

«Η Άνοιξη του ονείρου», ένα ποίημα της Κωνσταντίνας Βαληράκη

Έβρισκε πάντα χώροστα όνειρά μου η Άνοιξη.Λικνιστικά ερχότανε,άνοιγε τις αυλόπορτες του νουκαι χτύπαγε με μίσχους λουλουδιών τα παραθύρια.Και την καλοδεχόμουν και την έβαζαστα τρίσβαθα να ξαποστάσει της ψυχής μου.Αλλοίμονο! Ένα μονάχα πέρασμα κι ύστεραστου αποχαιρετισμού το κατευόδιο,χανότανε μαζί με τ’ όνειρο.Κι εγώ, την κοίταζα να φεύγεικαι αναρωτιόμουνα,αν θα θυμότανε το παραθύρι του ονείρου μουνα το ξαναχτυπήσει…

Συνεχίστε...

«Μια καλημέρα είν’ αυτή…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

Κοντό σ’ εζάλισα μωρέ κοπελιά; Μ’ αρέσει μαθές να βερβερίζω με τσ’ ανθρώπους.  Γι’ αυτό αγαπώ και τη δουλειά μου. Σαράντα χρόνους θε να κλείσω εφέτο στο τιμόνι. Κάθε μέρα εδώ να, έχεις να κάνεις με κόσμο. Αυτό το πάρε δώσε τ’ αγαπώ, αυτό με κρατάει ζωντανό. Η Αθήνα δε μ’ αρέσει. Δε νταγιαντίζω άλλο την Αθήνα. Θα προτιμούσα να δούλευα το ταξί στη πόλη μου στα Χανιά μα η ανάγκη βλέπεις σε πάει όπου θέλει αυτή. Απής ανέβηκαν τα κοπέλια να σπουδάσουνε, εμισέψαμε κι εμείς με τη κυρά μου, για να

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music