Κατηγορία: Λόγοι των Φίλων: Κείμενα

«Το μυστικό που έπρεπε να μείνει κρυφό», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Ο Άλκης ήταν ένα νέο παιδί, γύρω στα δεκαεννέα. Η ζωή ξανοιγόταν ολόκληρη μπροστά του. Ζούσε σε ένα χωριό, σε μία κλειστή κοινωνία με παλαιούς και άγραφους κανόνες. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι παλαιών αρχών, δούλευαν στα χωράφια και είχαν συνηθίσει πια στη σκληρή τους ζωή, που είχε αποτυπωθεί στους ρόζους των χεριών τους. Ήταν όμως περήφανοι άνθρωποι, δεν ήθελαν να δείχνουν την τρωτή τους πλευρά σε κανένα. Ο Άλκης είχε αγάπη για τη μάθηση. Ήταν καλός μαθητής, ήθελε να σπουδάσει και να γίνει

Συνεχίστε...

«Εξομολόγηση εις εαυτόν», ένα μικρό αφήγημα της Βαρβάρας Μαγουλιώτου

Έκλεισα το μάτι της κουζίνας προτού καν τελειώσω το φαγητό· πήρα το παλτό μου και βγήκα· έτσι στα ξαφνικά ή μάλλον όχι και τόσο ξαφνικά, ένα που τώρα τελευταία καταλαβαίνω ότι τα χρόνια περνάνε, ένα το τραγούδι στο ραδιόφωνο: όσο κι αν κανείς προσέχει, / όσο κι αν το κυνηγά, / πάντα-πάντα θα ‘ν’ αργά, / δεύτερη ζωή δεν έχει. Αυτό, το τελευταίο: δεύτερη ζωή δε έχει! Προχωρούσα για ώρα. Έφτασα στο πάρκο και κάθισα σ’ ένα παγκάκι. Ήρθε δίπλα μου μια ηλικιωμένη γυναίκα, γύρω στα 80. Μου φάνηκε

Συνεχίστε...

«Εξ ορισμού ερωτικόν», ένα ποίημα της Μαρίας Πανούτσου

[Στον  άγνωστο στρατιώτη]

και εκείνη μίλαγε με τις σκιές,τις οδηγούσε,τις έλεγε,που να γλείψουν,χωρίς ν’ αφήσουν σημάδια

επί τον τύπον των ήλωνψέλλισε,και χωρίς  ντροπή,βύθιζε τα δάχτυλά της,στην  άγνωστη σάρκα

έμοιαζε  με κέρινη κούκλατο σώμα του,έβγαινε μιας πνοής  άκουσμα,και πάλι ξανά,από κάθε πόρο

εκείνη, από άγγελοςμεταμορφωνότανσε  σφαχτό,σε

Συνεχίστε...

«Πρόβλεψη Ορόφου», ένα ποίημα του Πάνου Καπώνη

Δεν έβρεχε πια όπως χθεςκαι λαμποκοπούσε η ταράτσα μουμε την πρόβλεψη του νέου ορόφουκαι κάτω τα πεζοδρόμια με τα σκουπίδιαλαμποκοπούσαν κι αυτά βρεγμένα.

Ναι ξέρω, είναι φριχτή εικόνα στην άκρητου ματιού που υπεισέρχεται κρυφάκαι με βασανίζει όταν κατεβαίνω τις σκάλεςκαι βγαίνω στην μπόχα των έγχρωμωνσκουπιδιών που νεκρά αναπαύονται.

Η επόμενη σκηνή είναι ένας νέος όροφοςαυξάνοντας καθ' ύψος την καταραμένη πόλημε την

Συνεχίστε...

«Δεν συμφωνείτε;», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

--Καλημέρα σας. Με λένε Αντώνη και δεν είμαι καλά. Θα  μου πείτε, και με το δίκιο σας, ποιος είναι καλά σήμερα, μ’ όλα αυτά που περνάμε; Αλλά εγώ δεν είμαι καθόλου καλά γιατρέ, σας βεβαιώνω. Με συγχωρείτε, είμαι λίγο τρακαρισμένος. Πρώτη φορά βλέπετε που διαβαίνω το κατώφλι ενός ψυχολόγου. Όχι, δηλαδή, πως είμαι απ’ τους ανθρώπους που αμφισβητούν τη δουλειά σας -γιατί υπάρχουν και τέτοιοι, να το ξέρετε- αλλά, πώς να το πω, δεν έτυχε ποτέ ως τώρα να χρειαστώ τη βοήθειά σας. Είναι, που λέτε,

Συνεχίστε...

«Το δέντρο που αγάπησα», ένα παραμύθι του Αλέξη Γεωργαντά

Ανάμεσα σε πολλά δέντρα, εγώ βρήκα ένα δέντρο, που μου άρεσε. Δεν ξέρω γιατί και ποιος ο λόγος, που το αγάπησα. Αυτή είναι η ιστορία του δέντρου που λάτρεψα, όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου. >.< Το δέντρο αυτό ήταν ξεχωριστό. Ενώ τα περισσότερα δέντρα ερωτευόντουσαν τον ήλιο ή το μπλε του ουρανού ή το ουράνιο τόξο, εκείνο βρήκε κάτι άλλο να αγαπήσει. Είχε ερωτευτεί ένα σύννεφο!!!   Ήθελε να το πλησιάσει, να το γνωρίσει. Όμως  ήταν ψηλά στον ουρανό  και δεν μπορούσε να το φτάσει. Τι κρίμα!

Συνεχίστε...

«Δεν δύναμαι», ένα ποίημα του Γρηγόρη Σακαλή

«Μη μ’ αγαπάς»σκέφτηκε να της πει«γιατί εγώ δεν σ’ αγαπώδεν μπορώ ν’ αγαπήσω καμίαδεν μπορώ ν’ αγαπήσω τίποταγιατί η ψυχή μου είναι έρημοςκάηκε στον καύσωνα της αδιαφορίαςτης κακομεταχείρισηςείμαι ψυχικά ανάπηροςμόνο μια επιφανειακή συμπάθειαμπορώ να νιώσωκι αυτό είναι κάτισε συμπαθώ όσο δύναμαιμα δεν το λες αγάπη»αυτά σκέφτηκε να της πειόμως δεν βρήκε το θάρροςγιατί ήθελε κι αυτόςαπό κάπου να πιαστείέτσι ζήσανε κι οι

Συνεχίστε...

«Κι άμα δεν της κάνανε πλάκα;», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

Έκλεισε το τηλέφωνο ταραγμένη. Η καρδιά της φτερούγισε ασυναίσθητα μ’ αυτό που άκουσε.  Ένιωσε το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό της. Ήταν κατακόκκινη από την ένταση. Η γυναίκα δίπλα της συνέχιζε να τη ρωτάει για την τιμή ενός κολιέ με πέρλες που την ενδιέφερε. Εκείνη δεν μπορούσε ν’ αρθρώσει λέξη. Είχε μείνει ακίνητη σαν άγαλμα και την κοιτούσε με ένα βλέμμα χαμένο. Η άγνωστη της έριξε μια ματιά κι όταν αντιλήφθηκε πως δεν της απαντάει, τρόμαξε ξαφνικά με το ύφος της. -Είστε καλά; Τι σας

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music