«Μάσκες», ένα ποίημα της Κωνσταντίνας Βαληράκη

Στην αρχή κάθε νέας ημέρας,
ξεκρεμούμε τις μάσκες μας,
τις φορούμε και οδεύουμε
στου βίου τις ράγες.
Συνηθίσαμε έτσι να ζούμε.
Βλέμματα, μειδιάματα,
σκέψεις μέσα κι έξω
απ’ τις μάσκες φιλτράρονται.
Κι όταν με τη νύχτα πάλι ανταμωθούμε,
τις μάσκες κρεμούμε ξανά.
Γυμνοί τότε από ασπίδες,
ξαναβρίσκουμε άοπλοι
αντιστάσεις νωθρές και αισθήματα άχρωμα.
Και βυθίζονται -αλίμονο- εντός μας,
λόγια, υποσχέσεις, ελπίδες
και ατελέσφορα όνειρα.
Συνηθίσαμε έτσι να ζούμε…

Ίσως σας αρέσει και

Αφήστε το σχόλιο σας

*

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Πρόσφατα σχόλια

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music