«Η ριζικάρισσα», ένα διήγημα του Οδυσσέα Νασιόπουλου

-Δεν ξέρω τι θα κάνεις φέτος του Αΐ- Γιαννιού, σε θέλω μαζί μου στο έθιμο του Κλήδονα, είπε η κυρία Ευθαλία στην κόρη της. -Μα βρε μαμά! Αφού στο είπα χίλιες φορές, δεν μ’ αρέσει να συμμετέχω σε τέτοια αναχρονιστικά πράγματα, δεν θέλω, άσε με. -Δεν ακούω τίποτα. Κάθε χρόνο τις ίδιες δικαιολογίες μου λες. Και δεν μπορώ και θα πάω διακοπές με τα κορίτσια και ‘γω δεν ξέρω τι άλλο θα σκαρφιστείς. Μέχρι εδώ,  μου το υποσχέθηκες πέρυσι, το θυμάμαι καλά, μη δυσανασχετείς καθόλου. Σε λίγη ώρα έχουμε

Συνεχίστε...

«Ηρακλής, όχι ο Ημίθεος!», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Η Ρόζα, δεν ήταν και απόλυτα σίγουρη ότι η εξώθυρά  της ήταν παραβιασμένη. Στεκόταν εκεί έξω και προσπαθούσε να καταλάβει αν το μονό κλείδωμα της κλειδαριάς αντί του διπλού που πάντα έκανε, ήταν αποτέλεσμα δικής της παράλειψης και αφηρημάδας, καθώς έφυγε βιαστικά από το σπίτι εκείνο το πρωινό, ή όντως κάποιος είχε μπει και μη ξέροντας το συνθηματικό ΔΙΠΛΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΙΟΥ, ΑΠΛΑ ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΤΡΟΦΗ, φεύγοντας. Γι΄ αυτό και ήταν αρκετά επιφυλακτική ανοίγοντας και μπαίνοντας στο σπιτικό της.

Συνεχίστε...

«Στην ματαιότητα της πραγματικής ζωής αντιπαρατίθεται η καλπάζουσα φαντασία», ένα κείμενο του Κώστα Παρδάλη

Οι σκέψεις  τότε αρχίζουν να καλπάζουν, φτεροκοπώντας και λακτίζοντας το κενό που έμεινε πίσω τους, σκορπίζοντας το στο σκοτεινό τοπίο, που αποπειράθηκε να ενσωματωθεί ύπουλα στα πέταλα του άπιαστου ονείρου. Κι ο χρόνος άνοιξε τα συνειδητά και τ’ ασυνείδητα, το λογικό και το παράλογο, τον χώρο και τον πόθο για να καλύψει τις πληγές,  την πίκρα, το κακό, την θηλιά στον λαιμό, τις εποχές και εκείνο το ανήθικο  παραμορφωτικό σουρωτήρι που συγκρατεί μονάχα τα «δικά» άχρηστα φύλλα και αφήνει

Συνεχίστε...

Τρία ποιήματα της Σοφίας Κιόρογλου

Θα τρέχει η βρυσούλα της αγάπης...Ας είμαι ένα χαμόδεντρο, κι ας είμαι ένα καλάμικι αν μόνη προχωρώ, γελαστή θα λυγίζω στης αγάπης τα θέλωΗ βρυσούλα μου αστέρευτη θα νοτίζει το χώμαΠοτέ μου δεν νήστεψα την αγάπη...Ποτέ μου δεν νήστεψα την αγάπη...Ποτέ μου δεν νήστεψα την αγάπη...



Η αγάπη μας χωράει όλους«Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι, παιδιά!Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους και τους ευλογώ.

Και

Συνεχίστε...

«Tzak – Οι σκέψεις ενός σκύλου», ένα διήγημα του Δημήτρη Βαρβαρήγου

Πόσο βλάκας είμαι;… Αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί δεν με καταλαβαίνω. Τόσο δύσκολος είμαι και απρόσιτος σε τούτη τη ζωή; Από κουτάβι, όταν άρχισα να θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα κάτι μου έλλειπε. Ανικανοποίητος. Πιο ανικανοποίητο τετράποδο δεν έχω συναντήσει. Τίποτα δεν με γέμιζε κι όταν καταπιανόμουν με κάτι σύντομα το βαριόμουνα. Επιθυμούσα να βρίσκομαι παντού, αδιάφορα τα όρια, όπου τύχαινε, μα πάντα για λίγο. Ήταν ασύνορη η σκέψη και η θέλησή μου, να γνωρίσω νέα πράγματα. Αγαπώ τη

Συνεχίστε...

«Το σάμαλι», ένα διήγημα της Αθηνάς Μαραβέγια

«Πόσο καιρό έχω να σου πω πόσο σ’ αγαπάω; Μήτε που θυμάμαι πότε σου το είπα τελευταία φορά… Ναι, ναι, πάει καιρός. Ήσουν γυρισμένη στον νεροχύτη και κάτι έπλενες. Και μόλις είχα γυρίσει σπίτι. Με είχες στείλει να σου ψωνίσω, θυμάσαι; Ναι, το θυμάμαι σαν να ’ναι τώρα. Για καιρό σου ζητούσα να φτιάξεις σάμαλι, που τόσο μου αρέσει κι εσύ όλο το ανέβαλες. Πότε γιατί δεν προλάβαινες, άλλοτε γιατί δεν είχες τα υλικά. Πάντοτε έβρισκες και μια δικαιολογία. Μέχρι που σταμάτησα πια να το ζητάω. Κι εκείνη

Συνεχίστε...

«Ιτιά και Μουριά», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

-Μη με παρεξηγήσεις καλή μου Ιτιά μα καιρό θέλω να σου την κάνω την καυτή μου ερώτηση και πολύ το φοβόμουν. Τόσον καιρό που μεγαλώσαμε δίπλα δίπλα στην φιλόξενη όχθη του ποταμού, έχουμε γίνει φίλες μα δεν έχω καταλάβει μα την αλήθεια, γιατί κλαις. Περνάει βέβαια μια σκέψη από το μυαλό μου γιατί κι εγώ τα ίδια πάνω κάτω σκέπτομαι και μη κοιτάς που δεν κλαίω, είμαι πιο ρεαλίστρια από σένα, ίσως γι’ αυτό. Ρωτώ λοιπόν: Κλαις γιατί είσαι συνεχώς στο ίδιο μέρος, με τα φύλλα σου πότε να πέφτουν και να

Συνεχίστε...

«Ευγενής Σήψη», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Αθήνα, Παρασκευή 16  Ιουλίου 1993 H επιστροφή Γυρίζω  στην Αθήνα.  Δώδεκα  μέρες  έλειπα  από κάθε δραστηριότητα. Ακριβώς ο  αριθμός που χρειάζομαι  για να αρχίζει η αποτοξίνωση από τις εντάσεις της πόλης, από τον τρόπο ζωής  όπως μας τον έχουν επιβάλλει. Αυτή η στιγμή είναι πολύ χαρακτηριστική και την αναγνωρίζω πάντα. Και τότε  βγαίνουν  στην επιφάνεια  όλες οι αρνητικές σκέψεις,  οι φόβοι, οι εμμονές,  οι καταπιεσμένες  επιθυμίες,  που δεν ήξερα ότι  υπήρχαν, ότι τις είχα. Μα δεν ξέρω αν

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music