«Το κόκκινο τριαντάφυλλο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Λένε ότι η ανάγνωση ενός βιβλίου δεν είναι παρά ένα μεγάλο ταξίδι, άγνωστο το πού θα σε βγάλει. Το να γράψεις, είναι κι αυτό ένα ταξιδιωτικό εγχείρημα με μεγάλο ενδιαφέρον, μία (επιτρέψτε μου) εγκυμοσύνη, που ο τοκετός της θα είναι ανώδυνος, χωρίς επισκληρίδιο, αλλά και απρόβλεπτος. Κρύβει εκπλήξεις, αγωνίες και ποτέ δεν λες ’’πάει, αυτό ήταν’’. Όσο δε διαρκεί η εγκυμοσύνη αυτή, υποφέρεις, αγωνιάς, ανάλογα με τα κυοφορούμενο που ΕΣΥ πλάθεις και ο τοκετός έρχεται σαν λύτρωση να ολοκληρώσει το

Συνεχίστε...

«Το τυφλό τραίνο*», γράφει η Μαρία Πανούτσου

[* ΤΟ ΤΥΦΛΟ  ΤΡΑΙΝΟ,  που δεν  είναι άλλο από το θέατρο για την Μαρία Πανούτσου,  είναι σημειώσεις  με τον τίτλο  αυτό,  στη διάρκεια της προετοιμασίας της παράστασης: ‘ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΕΛΟΣ’ (Περίοδος 1995 -2000). Μια παράσταση βασισμένη στο Βιβλίο της Δ. M. Μιχαλακέα 'ελεγεία'  ΓΥΝΑΙΚΕΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΒΕΡΩΦ,  εκδόσεις Άγρα, σκηνοθετημένο και ερμηνευμένο από την Μαρία Πανούτσου,  παραγωγή του Θεάτρου Τομή.]    Τις φορές που  αντιμετωπίζω την δουλειά μου, δυσπιστώ.  Ξεκινάω από μια οδυνηρή και 

Συνεχίστε...

«Ρία», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Αν μια μέρα έσπαγαν όλοι οι καθρέφτες σε μικρά, χιλιάδες, απειροελάχιστα κομμάτια, ποιο απ’ αυτά θα αντιφέγγιζε την ψυχή μας; Θηλαστικό  της οικογένειας των Βραδυδοποδιδών. Μικρό, στρογγυλωπό κεφάλι με ρύγχος και τρίχωμα. Περνά  τον περισσότερο χρόνο του γαντζωμένο  στα κλαδιά των τροπικών δέντρων. Τρέφεται αποκλειστικά με φύλλα. Θεωρείται σύμβολο της οκνηρίας γιατί βαδίζει πολύ αργά. Καμία σχέση με το οκνηρό βάδισμα. Αντίθετα, συνήθως από τη γρηγοράδα, «έβρισκε», σχεδόν πάντα, σε πόρτες,

Συνεχίστε...

«Tα like και το Facebook!», ένα κείμενο της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

--Έλα, εγώ είμαι… Έχεις δουλειά; --Όχι, γιατί τι έγινε; --Τίποτα σοβαρό… Να εδώ, χάζευα στο facebook κι έπεσα πάνω σ’ ένα like που έκανες… --Σε τι; --Παιδί μου, δεν ήσουν στο facebook πριν λίγη ώρα; --Ε ναι… Και; --Και έκανες like, λέω, σε μια φωτογραφία που σου άρεσε… --Ε και; Τι θες να πεις ρε Κατερίνα, δε σε καταλαβαίνω. --Εγώ;  Τίποτα… Απλώς, σχόλια κάνω. Καλά, το like το προσπερνάω κι ας μην το έχεις κάνει ποτέ σε μένα. Την καρδούλα, ήθελα να σε ρωτήσω, γιατί την κόλλησες δίπλα; Σε

Συνεχίστε...

«Ταινία ‘Μelancholia’, του Λαρς Φον Τρίερ», γράφει η Ρόρη Μάτη

Μια γαμήλια δεξίωση καταστρέφεται, ένας μυστηριώδης πλανήτης απειλεί να συγκρουστεί με τη Γη. Ποιο από τα δύο συμβολίζει καλύτερα το τέλος του - θνητού μας - κόσμου; Ένας καταιγισμός αφηρημένων εικόνων (με σαφή πηγή έμπνευσης ή αναφορές σε ζωγραφικά έργα τέχνης, από τους «Κυνηγούς στο Χιόνι» του Μπρούγκερ μέχρι την «Οφηλία» του Μιλέϊ, μεταξύ άλλων), ενορχηστρωμένος πάνω στη δραματικά λυρική εισαγωγή της όπερας του Βάγκνερ «Τριστάνος και Ιζόλδη», σου τεντώνει τα βλέφαρα για οκτώ περίπου λεπτά,

Συνεχίστε...

«Η μούσα», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Τι σου είναι λοιπόν και η Μούσα! Είναι μέσα σου, γύρω σου, φανερή και κρυφή. Ανασαίνει μαζί σου, κοιμάται μαζί σου, ζει με σένα, για σένα… Οδηγεί τη σκέψη σου, το χέρι, την πένα σου. Σε γιομίζει εικόνες, γεγονότα, παύσεις, εξάρσεις, λύπες χαρές. Ζωντανεύει ξεχασμένες σκηνές, τονώνει αναμνήσεις και αγάπες παλιές και νέες. Θυμίζει και θυμάται, γέρνει πάνω σου και γεννά ιδέες αληθινές και φανταστικές. Μοιάζει με θηλυκό, μα θηλυκό δεν είναι. Μια άφυλη γοητευτική και απίστευτα δυνατή οντότητα, να

Συνεχίστε...

«Ένα δημιουργικό πλαίσιο», γράφει η Μαρία Πανούτσου

1988-2017 Μια  συνομιλία που κρατάει περίπου χρόνια 30 «Η αμφισβήτηση είναι ευάλωτη» Λ. Πούλιος Πάμε  αρκετά χρόνια πίσω, στο 1988, όταν ο Γιώργος Δρανδάκης [1] ήταν η αιτία να γνωριστώ με τον Λευτέρη Πούλιο. [2] Δούλευα στην Λαϊκή Επιμόρφωση [3]  την περίοδο 1983-1987.  Έκανα μαθήματα θεάτρου σε ιδρύματα σωφρονιστικά [4]  μία πρόταση δική μου, που στήριξε ο Γ. Δρανδάκης με πολύ θέρμη.  Μιλούσαμε  με τον Γιώργο -ατέρμονες συζητήσεις-  για το τι μπορούσαμε  καλύτερο να κάνουμε σε χώρους με

Συνεχίστε...

«Ζωή», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Μ' αρέσει ν' απλώνεται το μάτι μου έως την άκρη του ορίζοντα και να θαυμάζει, ατέλειωτους ζωγραφικούς πίνακες σ' αποχρώσεις του μπλε, του καφέ, του πράσινου, καμώματα του ανθρώπου με την άδεια του Θεού... Αλλιώς, αν δεν μπορεί η ματιά να βλέπει ορίζοντες, τα βήματα, εδώ στην πόλη είναι τα ίδια. Η κάθε μέρα παιχνίδι με το χρόνο, να σηκωθώ νωρίς, μη και τυχόν ξεχάσω: τα παιδιά σχολείο, στ' αυτοκίνητο, δουλειά, μαγείρεμα, νοικοκυριό, μελέτη, όλα σε μια αδιάλειπτη σειρά. Όχι. Καμιά φορά τ'

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music