«Ο μπακλαβάς», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Ου φονεύσεις. Ου ψευδομαρτυρήσεις. Ου κλέψεις (κυρίως αυτό). Και άλλα επτά ‘’ου,’’ στοίχειωναν τη ζωή του μικρούλη Ηλία. Εκείνο δε το ‘’ού κλέψεις’’, τον βασάνιζε περισσότερο, έτσι λιχούδης που ήταν και δεν άφηνε ακέραια τα βάζα με τα διάφορα γλυκά του κουταλιού που έφτιαχναν μάνα και γιαγιά του, για  τις ανάγκες τού σπιτιού, τότε που το ζαχαροπλαστείο ήταν ακουστό μόνον σαν έννοια. ΒΡΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΑΝ, βρε τον καλόπιασαν, βρε τον απείλησαν ότι  θα πάει στην κόλαση. Άδικος κόπος. Το παιδί

Συνεχίστε...

«Η Χαρά», ένα διήγημα της Χρυσαυγής Τούμπα

Χα, χα, χα!!! Όλη μέρα η Χαρά μέσα στην καλή χαρά. Χάχα την έλεγε η μάνα της, χάχανα και λάχανα  απαντούσε η Χαρά. Από κοντά και η γιαγιά Πορτογύρω, την φώναζε «στρώσε κώλο στο σκαμνί... βάλε και καμιά βελονιά». Δεν χαμπάριαζε όμως η Χαρά από λόγια. Όλη μέρα έξω... Μια στο δρόμο, μια στις φίλες, ψου-ψου και γελάκια. Από μικρή της άρεσε το έξω. Το σπίτι... ένα πράμα... να πέσει να την πλακώσει. Ενώ έξω!!! Είχε τα πουλιά, τις πέτρες, σαν κατσίκι έτρεχε, τα βουνά, τα δέντρα και τη μεγάλη της

Συνεχίστε...

«Υπομονή…», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

«Δε θέλω να με παρεξηγήσεις ρε Σταύρο. Εγώ ανέλαβα πρωτοβουλία και μίλησα στους συναδέλφους. Μια ζωή μοιραστήκαμε μαζί. Ο καθένας στη θέση μας το ίδιο θα ’κανε. Κι εσύ αυτό δε θα ’κανες για μας; Δε θέλω να αισθάνεσαι άσχημα. Έτσι είναι ο άνθρωπος. Βοηθάει το διπλανό του στα δύσκολα. Αν θέλει να λέγεται άνθρωπος. Το ίδιο δε θα ’κανες κι εσύ για μένα; Αυτό να σκέφτεσαι. Έλα, πάρτα να κάνεις τη δουλειά σου», του είπα κι ακούμπησα το μάτσο με τα δέκα χιλιάρικα πάνω στ’ άδειο τραπέζι. Τριάντα χρόνια

Συνεχίστε...

«Μανόλια ακριβή…», ένα ποίημα της Χριστίνας Θέμα

Ζωή μου από παλιά...   Δυστυχισμένο, καταραμένο δίχως καρπούς, στείρο με τα χέρια στους ουρανούς να θρηνεί μόνιμα ένα δέντρο διαφορετικό μα να το αγνοεί, ξεχωριστό δέντρο και δεν το ξέρει, δεν του είπε κανείς, κανένας, ποτέ

ότι δέντρο δεν είναι...

Και θλίβεται γυμνό τ' άνθη και τους καρπούς θολά καθώς κοιτάζει μιας βερικοκιάς, κερασιάς της μηλιάς, δαμασκηνιάς μιας πορτοκαλιάς, λεμονιάς και μέσα του ζηλεύει -

ασχημόδεντρο αυτό που

Συνεχίστε...

«Συναισθήματα», ένα ποίημα του Γρηγόρη Σακαλή

Δεν απαντούσα σε κλήσεις αγνώστωνούτε σε μηνύματανόμιζα πως είχα φίλουςκαι καλούς γνωστούςότι καλά πορεύομαικι έτσι περνούσε η ζωήμα ο χρόνος μου δίδαξεπως οι φίλοι ήταν απλά γνωστοίκαι οι γνωστοί ξένοιπως οι άγνωστοι δεν απέχουν πολύαπ’ τους γνωστούςέτσι άλλαξα ρόταθεωρώ όλους τους ανθρώπουςεν δυνάμει φίλους και γνωστούςμένει ν’ αποδειχθείτο ένα ή το άλλο ή τίποτατα ένστικτα τού εγώη τάση γι’ αρπαγήη αδιαφορίαείναι

Συνεχίστε...

«Η Κύπρος στην ποίηση του Σεφέρη – Εισαγωγή και ανάλυση του ποιήματος ‘Σαλαμίνα τής Κύπρος’», γράφει ο Δρ. Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

Καλό μήνα και από την Κύπρο, φίλοι αναγνώστες (και συνεργάτες) της Λόγω Γραφής! Εισαγωγή: O Σεφέρης και η Κύπρος – Μέρος Β’   Ο Σεφέρης πρωτογνώρισε τον κόσμο της Κύπρου το 1953. Γοητεύτηκε από τους μύθους και την Ιστορία της. Σχεδόν ταυτίστηκε με το νησί. Πριν φτάσει στην Κύπρο, ο είχε θησαυρίσει εμπειρίες, συγκινήσεις και ιστορίες από επισκέψεις του στη γενέτειρά του Βουρλά κοντά τη Σμύρνη (πήγε 28 χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή). Ως λόγιος ποιητής, μελέτησε βαθιά και με αγάπη τα

Συνεχίστε...

«Το κοχύλι», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Η παραλία σχεδόν αδειανή. Τέλος Εποχής και το μικρό Καλοκαιράκι του Σεπτέμβρη δεν έδειχνε σημάδια Φθινοπωρινά. Η Φύση είχε γλυκάνει, η μεγάλη ζέστη αποτελούσε πια ανάμνηση και η θάλασσα ακύμαντη και ζεστή,  ήταν όλη δική της. Πράγματι η Μέλπω την απολάμβανε με μια αίσθηση πληρότητας, ως εάν η αμμουδιά και η θάλασσα να ήταν κτήμα της που δεν θα άφηνε κανέναν να παραβιάσει. Τα βλέφαρά της με τις πυκνές καγκελωτές βλεφαρίδες κλειστά, χωρίς να κοιμάται. Ξάφνου μια σκιά διαπέρασε τα διάφανα στόρια

Συνεχίστε...

«Καθώς πλησιάζει το τέλος του χρόνου», γράφει η Μαρία Πανούτσου

When John Lennon died, I was in London studying and I will always remember that day cause my feelings  were completely childish and I try  to keep them like that in all my life, ‘childish way’.[caption id="attachment_5239" align="alignright" width="300"] Μαρία Πανούτσου[/caption] …‘Ας μπορούσε η γλώσσα των αγαπημένων να γίνει γλώσσα του κόσμου'…Μοιάζει να γράφω πολύ για μένα -από πού  να ξεκινήσει κανείς αν όχι από τον εαυτόν του- αρκετά ίσως,  γιατί φαίνεται ότι είμαι  πολύ

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music