«Βάλε με», ένα ποίημα της Λένας Μαυρουδή-Μούλιου

Με κουβαλάς μαζί σουΣτο μυαλό, στη σκέψη σου,Πώς αλλιώς. Αλλιώς πώς;Σκέπτομαι τρόπους:Βάλε με στην τσέπη της ζακέτας σου,αυτήν τη ζακέτα που προτιμάςστην καθημερινότητά σου.Ή στο τσεπάκι το αριστερό του πουκαμίσου,αυτό που ακουμπά στην καρδιά σου πάνω.Βάλε με σε μιαν άλλη τσέπη αν θεςαυτήν του παλτού σου.Εκεί που βάζεις τα χέρια σου να ζεσταθούνΚαι τότε θα με συναντήσεις…Βάλε με καραμέλα στο στόμα σουΝα λιώνω γλυκά και αργά,Όπως ούτως ή

Συνεχίστε...

«Πετούνια και Αριστέα», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Αχ, μανίτσα μου! Περάσανε τα χρόνια κι εσύ ακόμα στέκεις εδώ, χωρίς να ‘χεις ξεχωρίσει το στάρι από τ’ άγανα! Και μου φαίνεται πως τώρα έχεις αρχίσει να μιλάς. Φόρτωσε η καρδιά σου νερό από τα βουβαμένα λόγια τόσα χρόνια και τώρα ξεβράζει σωρό μαζί μπερδεμένα τα πάντα - ξύλα βρεγμένα όλες οι υποσχέσεις, οι αγάπες, οι προσμονές, οι στιγμές κι απ’ έξω χειμώνας. Θα φταίει η μοναξιά που την μπούκωνες μια ζωή περιμένοντας κάποιος να τη δει και να την ελαφρύνει. Σωρός τα «πρέπει» που σου φόρτωσαν

Συνεχίστε...

«Η συγγνώμη», ένα κείμενο της Αθηνάς Μαραβέγια

Γεννήθηκα μ’ ένα «συγγνώμη» στο στόμα. Συγγνώμη από τη μάνα μου που υπέφερε τέσσερα μερόνυχτα, μέχρι ν’ αποφασίσω να κάνω την εμφάνισή μου. Συγγνώμη από τον αδελφό μου που τόλμησα να του κλέψω την αποκλειστικότητα. Συγγνώμη από τα γονικά μου, που πριν καλά-καλά περπατήσω, τους κατατρόμαξα με τους κινδύνους που μπήκαν στην και για την ίδια μου τη ζωή. Συγγνώμη από τις δασκάλες και τους δασκάλους μου, γιατί υπήρξα πολύ ζωηρό και ατίθασο παιδί. Συγγνώμη από τα παιδιά της ηλικίας μου που

Συνεχίστε...

«Αναζητώντας νόημα στη ζωή…», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Ο κύριος Πέτρος ξύπνησε το πρωί, όπως έκανε κάθε μέρα. Άνοιξε τα παράθυρα για να μπει λίγο φως στο δωμάτιο και παρατήρησε τους ανθρώπους να περνούν, τα αυτοκίνητα, τις φωνές από τα παιδιά στις κούνιες. Για εκείνον δεν είχε πια τίποτα σημασία, βρισκόταν ήδη αντιμέτωπος με την πιο σοβαρή απόφαση της ζωής του: να τερματίσει μόνος του την ύπαρξή του. Το είχε πάρει απόφαση, τίποτα πια δεν του έδινε νόημα και χαρά στην καθημερινότητά του. Πριν χρόνια είχε χάσει τη γυναίκα του και αυτό τον είχε

Συνεχίστε...

«Nature morte», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

«Καλά βρε Μίλτο μου, δεν μ’ ακούς; Μίλτο λέω, ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ;! ΜΙΛΤΟΟΟΟΟΟ! Πήρε ο φίλος σου ο Νικόλας και…» «Και δεν το λες τόσην ώρα ρε Μίνα;» «Ε, τι να σου πω παιδάκι μου, τι να σου πω πια; Πιο επιλεκτική ακοή από τη δική σου δεν υπάρχει. Τόσην ώρα σου φωνάζω και δεν άκουσες Χριστό και μόνον όταν είπα «Νικόλας» δέησες να απαντήσεις! Πώς το καταφέρνεις να διυλίζεις τις εισερχόμενες στα ώτα σου κλήσεις; Τι να σου πω, η Επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά… Είναι ένα ταλέντο και αυτό, οφείλω να το

Συνεχίστε...

«Ο απαγορευμένος καρπός της γνώσης», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Η Αποδοχή της φύσης μας Τίποτα δεν  διαρκεί, τίποτα δεν είναι αιώνιο. Αυτή είναι η αλήθεια της ζωής.  Η διατήρηση της φλόγας ανάμεσα στις χούφτες μας, που χάνεται όπως  όταν κρατούμε την άμμο,  με αφηρημένο τρόπο,  αγναντεύοντας την θάλασσα. Ένα φύσημα, μια στιγμή μνήμης, μια φωτίτσα αγάπης και μετά  η επιστροφή  στη φύση, στο σύμπαν. Μεγάλες στιγμές, η γέννηση και ο θάνατος, αλλά και όλες οι στιγμές της ζωής μας, η κάθε μία  ξεχωριστά. Σάββατο  13 .06 2017 Η Περιέργεια  ως πηγή 

Συνεχίστε...

«Μίρκα», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Στο σπίτι έμπαινε  ένα μουντό φως απ’ τον τζαμένιο φεγγίτη, σχεδόν κίτρινο, αναποφάσιστο. Οι καμπάνες χτυπούσαν την παραμονής μιας γιορτής κι από πιο μακριά, η γλώσσα των πουλιών, σημάδι πως χάρισε ο Θεός για άλλη μια μέρα ετούτη τη γη στους ανθρώπους. Τα πράγματα σχεδόν ακίνητα κι όμως από χτες θα ‘χαν ζήσει κι αυτά τη δική τους ανεπαίσθητη αλλαγή μέσα απ’ τα χέρια των ανθρώπων. Είχε κοιμηθεί απ’ το προηγούμενο βράδυ μ’ έναν κόμπο στον λαιμό, της είχαν «καθίσει» τα άπλυτα πιάτα που

Συνεχίστε...

«Σε διάσταση…», ένα διήγημα της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη

‘’Σι διάστασ’! Τι άλλο θα ακούσουμ’! Μας του ‘πι του παιδί καθαρά…  θα είστι σε διάστασ’, αλλιώς κουμμένου του ΕΚΑΣ… Τ’ τα ‘παν στου ταμείου που πήγι να ρωτήσ’ γιατί στου καλό τ’ κόψαν τ’ παππού απ’ του μισθό τόσα πολλά… Ου καθένας μόνους τ’ λέει την παίρν’ όλ’ τη σύνταξ’. Όταν όμους προυστιθούν κι οι δυο μισθοί μαζί, του ξιπιρνάμ’ του όριου… Τ’ ακούς ισύ;’’ ‘’Τι σημαίν’ ρε παιδάκι μ’ σε διάστασ’, διαζύγιου δε σημαίν’; Εδώ δε χουρίσαμ’ στα νιάτα μας θα μας χουρίσ’νε στα γιρατειά οι βλογιοκομέν’

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Πρόσφατα σχόλια

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music