«Πόθος απαράδοτος», μία ποιητική πρόζα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα για τη δράση ‘Γράμματα ανεπίδοτα’

Πάντα είσαι τόσο λιγόλογος. Πες κάτι παραπάνω. Μην στέκεσαι στα απαραίτητα, μίλα μου. Φοβάμαι  να  σ’ αγγίξω. Φοβάμαι  μη  με  δεις  και  σε  τρομάξω.  Στα  μάτια  μου  είσαι  μια  μικρή  παρθένα.  Πώς  να ασχημονήσω  μ’  ένα  «γάμα  με!». Θέλω να σε πετάξω σε κείνο το σιντριβάνι των ευχών, με το χέρι της καρδιάς, πάνω απ’ τον δεξί μου ώμο. Εσένα θέλω να πετάξω ολόκληρο, για να ποτίσεις απ’ την ευχή μου, την «για πάντα δικός μου». Πόσο λαχταράω να ‘ξερες εκείνο το μικρό κομμάτι ήβης στο

Συνεχίστε...

«Resort», από τον Μιχάλη Κατράκη και τις εκδόσεις Ελκυστής [Δελτίο Τύπου]

«Όταν ο Άρης,  ένας φιλόδοξος νέος δέχεται μια πρόταση εργασίας στο resort «ΑΕΝΑΟΝ», σίγουρα δεν μπορεί να θεωρήσει τον Πάπα Ιννοκέντιο τον 3ο και την Τέταρτη Σταυροφορία του 1208 υπεύθυνους για την πρόσκληση. Και όμως είναι. Σίγουρα δεν μπορεί να υποθέσει πως ο ήλιος έχει πράσινα μάτια και στήθη μικρά και τρυφερά σαν φρέσκα ροδάκινα. Και όμως έχει. Σίγουρα δεν μπορεί να μαντέψει για ποιον πραγματικά λόγο πήραν πόδι από τον κήπο της Εδέμ οι πρωτόπλαστοι. Κι όμως το κάνει. Σίγουρα δεν μπορεί να

Συνεχίστε...

«Ανεπίδοτο γράμμα στον Θεό», ένα διήγημα της Φανής Γεωργολοπούλου για τη δράση ‘Γράμματα ανεπίδοτα’

Ο μικρός Ορέστης καθόταν αρκετή ώρα αφηρημένος, με τα δύο του χέρια να στηρίζουν το πηγούνι στο περβάζι του παραθύρου, ενώ με το δάχτυλο του κατέβαζε τις σταγόνες της βροχής στο τζάμι. Το τελευταίο εξάμηνο το σπίτι τους είχε αναστατωθεί από την αρρώστια της μητέρας του. Κάθε τόσο έμπαινε κι έβγαινε στο νοσοκομείο. Δεν ήξερε ακριβώς τι συνέβαινε, όμως αφουγκραζόταν, ότι ήταν κάτι σοβαρό, από τα μισόλογα του πατέρα του, παρόλο που ο πατέρας προσπαθούσε να κρύψει από 'κείνον και την αδελφή του τη

Συνεχίστε...

«Στον  Πλάστη  των  πάντων», ένα ποίημα του Αριστομένη Λαγουβάρδου

Γονατιστός  κάτω  από  την  ψηλή  σου  στέγη,με  βουρκωμένα  μάτια  από  τη  θλίψη,το    χόρτο   ποτίζω    οπ΄   έχει    σκύψειαπό  το  βάρος   του  δάκρυου.  Δεν  αρμέγει

πια  φως  η  ψυχή!   Κοίτα  το  τέκνο  σου  που  κλαίγει,-τίποτα    από     Εσέ    δεν     έχω     κρύψει,το    χνώτο    Σου    μονάχα   μου ‘χει   λείψεικαι  τρέμω  σαν  πουλί-.  Πια  δεν  μου  λέγει

τίποτα    το    ψάλσιμο    του    γρύλου,το   γλυκό  

Συνεχίστε...

«Διαφορετικότητα» και «Αισθήσεις», δύο ποιήματα της Ασημίνας Λεοντή

ΔιαφορετικότηταΑν η ρουτίνα επιβάλλεται της εξαίρεσης.Αν το παρελθόν είναι καλύτερο απ' το μέλλον.Αν η αγάπη είναι υποδεέστερη του συμφέροντος.Αν η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε τύφλωση.Αν η συνέπεια ταπεινώνει τη λογική.Αν η πρόοδος υποτάσσεται στην οπισθοδρόμηση.Αν η υποκρισία βουλιάζει την αυθεντικότητα.Αν η κίνηση γίνεται τέλμα.Αν η ελπίδα σβήνει στο σκοτάδι.Κι αν όλα αυτά συμβαίνουνΤότε τίποτα δεν πάει καλά.Κι είθε να ‘ρθει ένα τέλος.<br

Συνεχίστε...

«Άνοιξε το παράθυρο», γράφει η Νίκη Μπλούτη-Καράτζαλη

Αυτό που θυμάμαι έντονα από τα παιδικά μου χρόνια είναι η αγωνία μου όταν γυρνούσα απ’ το σχολείο να δω από μακριά τα παντζούρια του σπιτιού μας ανοιχτά, όπως των άλλων σπιτιών της γειτονιάς. Θυμάμαι τη λαχτάρα μου να μυρίσω από μακριά την ευωδιά της κατσαρόλας μας, όπως μοσχοβολούσαν και γαργαλούσαν τη μύτη μου οι μυρωδιές απ’ αυτά που ετοίμαζαν για τους δικούς τους όλες οι νοικοκυρές της γειτονιάς. Μα τα δικά μας παντζούρια ήτανε πάντοτε κλειστά και καμιά μυρωδιά δεν μ’ αγκάλιαζε όσο ζύγωνα. Η

Συνεχίστε...

«Τ’ ανείπωτα», μία επιστολή της Βάσως Αποστολοπούλου για τη δράση ‘Γράμματα ανεπίδοτα’

Πιο διαφορετικές δεν θα μπορούσαμε να είμαστε. Θα ’λεγα μάλιστα διαμετρικά αντίθετες σε πολλά, στα περισσότερα. Ξεκινώντας από τα απλά και προφανή, όπως το χρώμα των ματιών και των μαλλιών, και προχωρώντας στα πιο σύνθετα, όπως απόψεις και κοσμοθεωρίες ζωής ή καθημερινότητας. Εκεί κι αν ήμασταν τα δύο άκρα. Κι αν στα πρώιμα χρόνια, τα δικά μου παιδικά και δικά σου νεανικά, αυτές οι αντιθέσεις απλά υπήρχαν άδηλες κι αθόρυβες κι οι δικές σου απόψεις δικαιωματικά υπερίσχυαν κι επικρατούσαν, στα

Συνεχίστε...

«Απουσία», ένα ποίημα της Μαριάννας Γληνού για τη δράση ‘Γράμματα ανεπίδοτα’

Πώς στοίχειωσες τη σκέψη μουφευγάτος για δυο χρόνιακι απίθωσες  για μένανεπικρή μιαν αγκαλιάΠώς ζεις στο σύμπαν χώρια μου,χωρίς ίχνος συμπόνια,χωρίς να σε βλέπω να γελάςχωρίς  να με κοιτάς;Πώς να σ’ αφήσω ελεύθεροκαι να μη σε γυρεύωνα μου γλυκαίνεις τον καιρόγλυκά να μου μιλάς,Να σου θυμώνω, να ρωτάςγιατί δεν σε πιστεύωπως φτιάχνουν όλα κάποτεαρκεί να μην πονάς...Γιατί, καμιά φορά στο διάβα σουπίσω  να μην κοιτάξειςκαι να

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music