«Ο υδραυλικός», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Μέχρι πρόσφατα, ο μέσος Έλληνας πολίτης μπορεί να μη λογιόταν πλούσιος αλλά ένα κομπόδεμα το είχε, γι’ αυτό που λέμε "ώρα ανάγκης" ή για τα γεράματά του. Τώρα με την κρίση, εξέλειπε και τούτο το οικονομικό δεκανίκι, αυτή η μικρούλα αποταμίευση. Συνταξιούχος δε ών, μαζί με όλες τις αναμνήσεις της ζωής του, του έμεινε και τούτη η ανάμνηση της μικροπολυτέλειας. Την σήμερον, μετά από αιματηρή οικονομία, το "περίσσιο" ευρώ πηγαίνει ως έκτακτη βοήθεια στην οικογένεια του παιδιού του, που τα φέρνει

Συνεχίστε...

«Γηράσκω αεί διδασκόμενος», γράφει η Μαρία Πανούτσου

«Οι μαθητές μου είναι όλων των ηλικιών και επαγγελμάτων. Μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, νέοι, καλλιτέχνες, χορευτές, τραγουδιστές, ηθοποιοί, επαγγελματίες  διαφόρων επαγγελμάτων, εκπαιδευτικοί,  άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν με τον εαυτόν τους. Οι νέοι για να μάθουν και να γνωρίσουν,  οι έμπειροι για να ανανεωθούν, να δοκιμάσουν, να  θυμηθούν, να ελευθερωθούν. Η  μάθηση είναι όπως το φαγητό – απαραίτητη για να ζήσεις. Σε παλαιότερες  εποχές η σχέση μάθησης  με την κοινωνία ήταν όχι τόσο ξέχωρη 

Συνεχίστε...

«Χρύσανθος», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Αν ήταν άνεμος, θα ήταν νοτιαδούρα. Νερά θολά, ανακατεμένη άμμος, φύκια, ψάρια ζαλισμένα να προσπαθούν να αποφύγουν εκείνα που με ευκολία ξέβραζε η θάλασσα. Ή ίσως χαμαιλέοντας, με τη δεινή του ικανότητα ν’ αλλάζει χρώμα κατά τη βόλεψή του και τα περί αυτού. Να γίνεται δηλαδή χρυσοπράσινος όταν καθόταν δίπλα στις χορταριασμένες πέτρες που τις χρύσιζε ο ήλιος ή καφετί ανοικτό όταν καθόταν ακίνητος στο χώμα. Σημαία πάντως, με τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι ο Χρύσανθος, γιατί δεν τα ‘χε καλά με τα

Συνεχίστε...

«Ελιά… το θείο δώρο και το πρόσφορο», ένα ποίημα της Λυγερής Ζωχιού

Πανάρχαιο παιχνίδισμα Του ζωοδότη αφέντη ήλιου Στα ασημόκλαδά σου… Που απ’ τη ρωγμή του χρόνου Φέγγει το φως  στην οικουμένη Κι έρχεται θεμέλια και της βάζει Στέρεες οι ρίζες σου, βαθιές… Στο παρελθόν το ασύγκριτο, το πληγωμένο Ξέγνοιαστα αφήνονται να συλλογίζονται Κοιτώντας τον άπιαστο και άναρχο ορίζοντα Τ’ απέριττα κλαδιά σου Που ερωτοτροπούν με χάρη ζηλευτή Με τον αέναο κυρίαρχο ουρανό Που όλους και όλα τα χωράει Ελπίδα και συνάμα προσευχή Και την κραυγή της νίκης Και την

Συνεχίστε...

«Μια νύχτα στην Ακρόπολη», ένα διήγημα του Οδυσσέα Νασιόπουλου

Το είχε κάτι σαν τάμα, κάθε που επισκεπτόταν τους θερινούς μήνες την πρωτεύουσα, να ανεβαίνει στην Ακρόπολη. Σαν να τον καλούσε να πάει, εκεί στον Παρθενώνα, να ψηλαφίσει τα αρχαία μάρμαρα, να λουστεί καθάριο φως, να γεμίσει ενέργεια. Έτσι το ένιωθε τριάντα χρόνια τώρα, από μικρό παιδί που είχε πρωτοπάει με τον συγχωρεμένο πατέρα του. Ήταν αρχαιολόγος και του μετέδωσε αυτήν του την αγάπη για την πατρογονική ιστορία μας, δούλευε σ’ αυτόν τον ιερό χώρο, μέχρι που έγινε το μοιραίο και τον έχασε.

Συνεχίστε...

«Το λεωφορείο του παραλόγου», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας ενός επεισοδίου να το πω, που συνέβη πριν αρκετό καιρό και  το αναφέρω τώρα, γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να είχε συμβεί ΣΗΜΕΡΑ. Γιατί, τίποτα δεν έχει αλλάξει στις συμπεριφορές και την νοοτροπία ημών των ανθρώπων. Κατακαλόκαιρο, σαράντα βαθμοί κελσίου υπό σκιάν και το λεωφορείο της γραμμής κλιματίζεται ευτυχώς. Είναι γεμάτο μεν αλλά ουδείς επιβάτης όρθιος. Έτσι γεμάτο ξεκινά από την αφετηρία και όλοι φαντάζομαι νιώθουμε μιαν αγαλλίαση που θα ταξιδεύαμε τόσο

Συνεχίστε...

«Η χαρά της διδασκαλίας και πώς να αποφύγουμε τα παιδιαρίσματα», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Κέα, 1999.Διδάσκω [1] από παιδί, από τα 13 μου χρόνια. Οι δάσκαλοι μου στο χορό, στη μουσική, στο θέατρο  με διάλεγαν για βοηθό. Τι είχα επιπλέον από τα άλλα παιδιά και έκαναν αυτήν την επιλογή; Τότε δεν έδινα σημασία. Μου άρεσε η διαδικασία και έτσι την δεχόμουν με ευχαρίστηση. Τώρα και  αργότερα μετά από χρόνια, κατάλαβα τι έβρισκαν σε μένα οι δάσκαλοι μου. Είχα το αίσθημα της ευθύνης ανεπτυγμένο και  αντοχή στη δουλειά. Η δασκάλα μου, η Έλλη Ζουρούδη,  έλεγε:   «Η Μαρία θα αφήσει τα

Συνεχίστε...

«Αγάπη», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Απεχθάνομαι τις βαλτωμένες σιωπές. Τα «δεν αντέχω» που κούρνιασαν την ήττα τους. Τις αυλαίες που πέφτουν βαριές και ορίζουν  το τέλος  στις πράξεις χιλιάδων δραμάτων. Επί κι εκτός σκηνής. Κι ύστερα το κλάμα πάνω από τις τελειωμένες υποθέσεις. Αν κλαίω, καμιά φορά, είναι από λίγωση, απ’ αγάπη, γιατί φουντώνει άξαφνα μέσα μου και δεν έχει πια να την πω. Οι λέξεις δεν φτάνουν στα σύννεφα. Εδώ, φορές-φορές δεν ακουμπάνε τους ανθρώπους στη γη, θα βγάλουν φτερά να πετάξουν παράδεισο μεριά; Όταν

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music