«Κλαίουσα», ένα διήγημα της Ρωξάνης Νικολάου

Ήταν σούρουπο κι έβρεχε. Έβρεχε μέχρι τις σκέψεις μου. Απελπισμένες διέτρεχαν το πρόσωπό μου υπό μορφή δακρύων. Στα παπούτσια μου μια καλοδιάθετη λάσπη γυάλιζε στα φώτα των περαστικών αυτοκινήτων.
Μια συγγενής της κολλημένη στα σωθικά μου διέβρωνε το μέλλον.Περπατούσα γρήγορα, πολύ γρήγορα. Οι κλαίουσες του πάρκου ήτανε μια χαρά παρέα. Κάθισα σ' ένα παγκάκι κι άφησα το δέντρο να μου ρίχνει ασταμάτητα τα δάκρυά του. Απαρηγόρητο ήταν. "Τεχνικής φύσεως είναι τα δικά σου. Και σ' ομορφαίνουν

Συνεχίστε...

«Τρεχάλα», ένα ποίημα του Γρηγόρη Σακαλή

Σε κυνηγούν οι Ερινύες για πράγματα που δεν έφταιξες μα εσύ δεν μπορείς να σκεφτείς πως είσαι αθώος του εγκλήματος και επιδίδεσαι σε μια ξέφρενη τρεχάλα χωρίς τέλος ανεβαίνεις, κατεβαίνεις δρόμους και δρομάκια γίνεσαι λιώμα και ησυχία δεν βρίσκεις όταν οι άλλοι απολαμβάνουν τη ζωή τους χωρίς ίχνος ενοχής για ό,τι έκαναν εσύ βασανίζεσαι άσκοπα γιατί δεν κάθισες ποτέ να ζυγίσεις τα πράγματα να αθωώσεις τον εαυτό σου κι έτσι να βρεις τη γαλήνη.

Συνεχίστε...

«Ένα κάποιο χαμόγελο», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Μια κουβέντα είχα με τη Μούσα μου. Μου είπε: «Άκου φιλενάδα. Σκοπεύω να προβώ σε σοβαρές δηλώσεις και σου ζητώ να έχεις ευήκοον ους». «Ωχ και κατάλαβα. Θ΄ αρχίσεις τις παραινέσεις και τις συμβουλές και εγώ που τα σιχαίνομαι κάτι τέτοια, θα κάθομαι και θα σ’ ακούω». «Τι προπέτης που είσαι τέλος πάντων. Πώς επιτρέπεις να προτρέχει η γλώττα της διανοίας σου; Εγώ η έρμη κάτι σκοπεύω να σού πω και ΑΝ θέλεις άκου με. Αυτό το ‘’κάτι’’ βγαλμένο είναι από την μακρόχρονη πείρα μου. Όπως ξέρεις λοιπόν,

Συνεχίστε...

«‘Ο κήπος της Εδέμ*’ ή ‘Όπως ένα παραμύθι*'», γράφει η Μαρία Πανούτσου

“But I don’t want to go among mad people," Alice remarked. "Oh, you can’t help that," said the Cat: "we’re all mad here. I’m mad. You’re mad." "How do you know I’m mad?" said Alice. "You must be," said the Cat, or you wouldn’t have come here.” —Lewis Carroll, Alice in Wonderland    …στην Βασόρα  υπάρχει κάτι δικό μου… Ο πατέρας μου, η Μητέρα μου και εγώ. Ο μικρός μου αδελφός  μωρό,  είχε μείνει σπίτι με την  κοπέλα, να τον προσέχει. Εμείς καλεσμένοι από τον Πρόξενο της Βασόρας  στο

Συνεχίστε...

«Αγαπάτε αλλήλους», ένα χιουμοριστικό διήγημα της Φωτεινής Πανουργιά για τη δράση «Γράφουμε για το Πάσχα»

Το όνομά της ήταν Ρίτσα, αλλά εγώ την ήξερα σαν κυρία Προέδρου.  Την είχε πάρει το μάτι μου μερικές φορές καθώς περνούσα με το ποδήλατο μπροστά από τα λιγοστά μαγαζιά του χωριού. Ένα μπακάλικο, ένα πρατήριο φούρνου, αλλά τρία καφενεία. Τόσο λιγοστά. Και φυσικά είχα ακούσει να της σέρνουν διάφορα στην απογευματινή ενημέρωση  από τις γειτόνισσες, όταν τέλειωναν τις δουλειές και έπιαναν το λακριντί. Γι’ αυτό και δεν πέθαινα να την γνωρίσω, ούτε και είχα καμιά περιέργεια, γιατί κάτι προηγούμενα με

Συνεχίστε...

«Ευάγγελος», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Δεν ξέρω τι είναι η ευτυχία, τελικά. Παλιότερα έλεγα πως ευτυχείς είναι εκείνοι που τους αγαπούν. Κι ήμουν έτοιμη να φταίω για όλα, κλεισμένη μέσα στον μικρόκοσμο των σκέψεών μου και των πλασματικών μου θεωρήσεων για τα πάντα. Ζητιάνα, περπατώντας, δρόμους γεμάτους. Με αξίωσε η Ζωή κομμάτια δημιουργίας  και τώρα, μεσόκοπη, στέκομαι μπροστά σου, ορθή καθρέφτη και με κοιτάω κατάματα. Αλίμονο αν δεν σε ελεήσει ο Θεός με τη στιγμή να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα! Δεν θα σου έχει δοθεί ποτέ

Συνεχίστε...

«Η μυρωδιά του Θεού», ένα διήγημα της Νατάσσας Καραμανλή για τη δράση ‘Γράφουμε για το Πάσχα’

Η Ειρήνη σταμάτησε ξέπνοη στην άκρη του δρόμου. Τα ψηλά τακούνια που είχε φορέσει για την συνέντευξη δεν την βοηθούσαν στην κατηφόρα,  ούτε και τα θολά της δάκρυα, που έτρεχαν πάνω στο λευκό της πουκάμισο. Κάθισε στο πεζούλι μιας αυλής, όπου γιόρταζαν την άνοιξη δυο φουξ βουκαμβίλιες και έψαξε στην τσάντα της να βρει ένα χαρτομάντιλο, για να εξαφανίσει τα ίχνη των προδοτικών της ματιών. Η παράξενη αυτή γειτονιά έμοιαζε με κοιμισμένη γαλέρα, κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού και οι στενές της

Συνεχίστε...

«Αχ αγάπη, αγάπη», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Πόσο όμορφα στ’ αλήθεια τα θετικά συναισθήματα. Η ΧΑΡΑ, π.χ., ή η ΕΥΤΥΧΙΑ. Ας μην τα απαριθμήσουμε τώρα. Μόνο να πούμε ότι συναίσθημα σαν την ΑΓΑΠΗ όμως, άλλο δεν υπάρχει βρε παιδιά… ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ στην όποια μορφή της, που σε γεμίζει, που ομορφαίνει τα πάντα γύρω σου και εντός σου. Μια φίλη αγαπημένη είπε ότι η Αγάπη της ΦΙΛΙΑΣ είναι συναρπαστική. Συμφωνώ και επαυξάνω. Και τα κενά της ακόμη όμορφα είναι. Και οι παύσεις της, ή τα  κάτω και τα πάνω της έχουν ουσία, μουσική, αξία. Είναι

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music