«Ο ποιητής», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Τον παρακολουθούσε στενά, καιρό τώρα, πάνω από οκτώ  μήνες. Σπουδαίος ποιητής, ωραίος ώριμος άντρας γύρω στα 56 του. Της είχε κάνει εντύπωση το πάθος   του στον έρωτα, στην Αγάπη γενικώς. Υμνητής τους μοναδικός. Τα ποιήματα του για έρωτα και αγάπη μιλούσαν με έναν τρόπο απαράμιλλο. Εκείνο που ιντρίγκαρε την γνωστή δημοσιογράφο  και μπήκε στο τρυπάκι της παρακολούθησης, διαθέτοντας για τον σκοπό αυτόν πολύτιμο  χρόνο, ήταν για να διαπιστώσει αν  τα όσα έγραφε και υμνούσε τα πίστευε πραγματικά.

Συνεχίστε...

«Narcissus – Νάρκισσος», γράφει η Μαρία Πανούτσου

Στρέφομαι ΝάρκηΆλλοτε επιζητώ την επιβεβαίωση στο κενό, άλλοτε στα μάτια των άλλων, άλλοτε στην καρδιά τους, πολύ συχνά στη εικόνα μου, άλλοτε στο άγγιγμα τής γάτας μου και όχι σπάνια στο έργο των άλλων, σε κάθε έργο που αγκαλιάζει  τα ανθρώπινα, μα πιο συχνά στα χνάρια που άφησαν άνθρωποι πριν από μένα, στα σημάδια που άφησαν οι δικοί μου άνθρωποι και δεν πρόλαβα να τους εκτιμήσω τη σωστή στιγμή. Δεν είναι και τόσο αρνητικό λοιπόν.Με το λεξικό  ανά  χείρας. Αθήνα, κάποια μέρα του

Συνεχίστε...

«Φοίβος», γράφει η Μαριάννα Γληνού

Πάντα με τον εαυτό του κανείς μιλά τις πιο σταράτες κουβέντες. Τις πιο αληθινές. Το κέντημα αρχίζει να γίνεται λάθος απ’ τη στιγμή που νομίζεις πως με τον ίδιο τρόπο μπορείς τις σκέψεις να τις βάλεις σε λέξεις. Εκεί, καρδιά μου, φαίνεται, θολώνει το μάτι και το μετρητό της βελονιάς χάνεται. Κι άντε έχοντας κεντήσει το μισό καμβά, να πάρεις είδηση το λάθος και να θαρρευτείς το ξήλωμα... Αρχίζουν να ιδρώνουν τα χέρια, νερώνει η κλωστή, τεντώνει το ύφασμα, χάνεις την υπομονή σου, αρχίζεις να

Συνεχίστε...

«Το μυστικό που έπρεπε να μείνει κρυφό», ένα διήγημα της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Ο Άλκης ήταν ένα νέο παιδί, γύρω στα δεκαεννέα. Η ζωή ξανοιγόταν ολόκληρη μπροστά του. Ζούσε σε ένα χωριό, σε μία κλειστή κοινωνία με παλαιούς και άγραφους κανόνες. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι παλαιών αρχών, δούλευαν στα χωράφια και είχαν συνηθίσει πια στη σκληρή τους ζωή, που είχε αποτυπωθεί στους ρόζους των χεριών τους. Ήταν όμως περήφανοι άνθρωποι, δεν ήθελαν να δείχνουν την τρωτή τους πλευρά σε κανένα. Ο Άλκης είχε αγάπη για τη μάθηση. Ήταν καλός μαθητής, ήθελε να σπουδάσει και να γίνει

Συνεχίστε...

«Πυρηνικός Μαγνητικός Συντονισμός», ένα διήγημα της Κατερίνας Ευαγγέλου-Κίσσα

Δύσκολα θα έλεγε κάποιος αυτό το μικρό παγωμένο δωματιάκι «Αίθουσα Αναμονής». Οι τοίχοι του κάτασπροι κι ούτε παράθυρο πουθενά – λογικό, ήμασταν δύο επίπεδα κάτω από την επιφάνεια της Γης. Δύο δερμάτινες λευκές πολυθρόνες, όσοι κι οι άνθρωποι που επιτρέπονταν να αναμένουν – κρύες κι αυτές. Ένα λευκό δερμάτινο σκαμπό – εντελώς παράταιρο κι αχρείαστο σε αυτή την «αίθουσα». Μια μονάδα διατήρησης θερμοκρασίας δούλευε στους 13 βαθμούς Κελσίου χειμωνιάτικα. Ή ο τεχνικός ήταν μαλάκας ή κάποιοι

Συνεχίστε...

«Εξομολόγηση εις εαυτόν», ένα μικρό αφήγημα της Βαρβάρας Μαγουλιώτου

Έκλεισα το μάτι της κουζίνας προτού καν τελειώσω το φαγητό· πήρα το παλτό μου και βγήκα· έτσι στα ξαφνικά ή μάλλον όχι και τόσο ξαφνικά, ένα που τώρα τελευταία καταλαβαίνω ότι τα χρόνια περνάνε, ένα το τραγούδι στο ραδιόφωνο: όσο κι αν κανείς προσέχει, / όσο κι αν το κυνηγά, / πάντα-πάντα θα ‘ν’ αργά, / δεύτερη ζωή δεν έχει. Αυτό, το τελευταίο: δεύτερη ζωή δε έχει! Προχωρούσα για ώρα. Έφτασα στο πάρκο και κάθισα σ’ ένα παγκάκι. Ήρθε δίπλα μου μια ηλικιωμένη γυναίκα, γύρω στα 80. Μου φάνηκε

Συνεχίστε...

«Μια παλιά φωτογραφία», γράφει η Λένα Μαυρουδή-Μούλιου

Καθόμουνα στη σκιά που μου πρόσφερε η κληματαριά της τεράστιας αυλής που είχε μεταλλαχτεί σε χώρο εστίασης. Ο κηπουρός θα είχε κατά πώς φαίνεται, καταβολές και γνώσεις από φυτά του παρελθόντος, γιατί έβλεπα μια γιασεμιά να έχει αναρριχηθεί  ναι μεν αυθάδικα αλλά και περίτεχνα, καλύπτοντας μεγάλο μέρος του μαντρότοιχου. Ένα αγιόκλημα είχε διεκδικήσει και πετύχει να καλύψει τον υπόλοιπο τοίχο,  σε αγαστή σχέση γειτνίασης  με την γιασεμιά. Ο άλλος παράλληλος τοίχος της αυλής, καλυμμένος απ’ άκρου

Συνεχίστε...

«Εξ ορισμού ερωτικόν», ένα ποίημα της Μαρίας Πανούτσου

[Στον  άγνωστο στρατιώτη]

και εκείνη μίλαγε με τις σκιές,τις οδηγούσε,τις έλεγε,που να γλείψουν,χωρίς ν’ αφήσουν σημάδια

επί τον τύπον των ήλωνψέλλισε,και χωρίς  ντροπή,βύθιζε τα δάχτυλά της,στην  άγνωστη σάρκα

έμοιαζε  με κέρινη κούκλατο σώμα του,έβγαινε μιας πνοής  άκουσμα,και πάλι ξανά,από κάθε πόρο

εκείνη, από άγγελοςμεταμορφωνότανσε  σφαχτό,σε

Συνεχίστε...

Ας γνωριστούμε

Με λένε Κατερίνα Ευαγγέλου – Κίσσα. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον προηγούμενο αιώνα κι εκεί μεγάλωσα. Τα χρόνια μου μοιρασμένα μεταξύ Αθηνών και του πανέμορφου Θεσσαλικού ...

Αρχειοθήκη

Υποστηρικτές

exportsgr.com - Online B2B έκθεση Ελληνικών Προϊόντων

theradio.gr - Web Radio with non stop Rock Music